Umbră dispare

 

Bună seara din nou, dulce făptură a mea! Cum de s-a întâmplat... tocmai ce mi-am schimbat cerneala. Ca întotdeauna, rămânând singur cu gândurile mele, am călătorit din nou să găsesc forma ta, în ceața pe care toți o numim „gânduri”.

Probabil te întrebi, desigur, „dar ce mai vrea iar nebunul acesta?” și, într-adevăr, nebunia mea se învârte acum în jurul ultimelor întâmplări. De data aceasta, am reușit să găsesc adăpost în compania ta pentru că și apele mele s-au liniștit. Pot să te vizitez doar în momente de pace... doar atunci îți pot da forma care ți se cuvine.

Care e diferența față de alte dăți, ai să mă întrebi? Ei bine... de data asta mi-am amintit cum e să deschizi uși doar cu mâinile tale. După mult timp, m-am simțit din nou mândru, în urma unei lupte grele. Instinctul m-a condus din nou către tine. Nu te grăbi să mă judeci, însă... pentru că și tu te-ai schimbat. Da! În seara asta ți-am văzut chipul! Încet, încet, forma ta devine tot mai clară! Un chip curat, cu piele albă ca zăpada și moale ca bumbacul. Ochii tăi atât de transparenți încât aproape pot să-ți citesc sufletul. Părul tău din fire de aur reflectă căldura soarelui și devotamentul tău. Ah, să nu mă concentrez însă pe frumusețea ta. Nu de alta... dar dacă mă lași să vorbesc până mâine... o să profit din plin de asta.

Ceea ce m-a făcut fericit, dar și m-a pus pe gânduri, este conștientizarea... Ești tot ce mi-am dorit în tinerețea mea, la 18 ani. Când sentimentele erau mai rapide decât viața. Când, în mijlocul schimbărilor fizice și sufletești violente, în cea mai invulnerabilă perioadă a mea... te doream ca o prezență angelică lângă mine. Chiar și atunci căutam pacea...

Totuși... în momentul în care am vrut să-ți mângâi chipul, am văzut palma mea aspră și mi-am retras mâna, ca să nu te rănesc... M-ai privit nedumerită și ți-am zâmbit... În acel moment, prin ochii tăi, am văzut propriul meu zâmbet, care nu mai era atât de întunecat. Ai încercat să-mi prinzi mâna cu un gest plin de compasiune... și am văzut rănile care nu m-au părăsit încă...

Atâtea gânduri... atâtea sentimente... dar nu îmi voi lua privirea de la tine... și ceva îmi spune că nici tu nu. Asta am venit să-ți cer, deci... Rămâi...

Original

Η σκιά φεύγει

               

               Καλησπέρα και πάλι γλυκό μου πλάσμα! Πως κι έτυχε… μόλις άλλαξα την μελάνη μου. Όπως πάντα , μένοντας μόνος με τις σκέψεις μου πάλι ταξίδεψα να βρω τη μορφή σου, μες στην ομίχλη που όλοι μας χαρακτηρίζουμε «σκέψεις».

                Θα αναρωτιέσαι φυσικά «μα τι θέλει πάλι αυτός ο τρελός;» και πραγματικά η τρέλα μου πλέον οργιάζει γύρω από τα τελευταία γεγονότα. Αυτή τη φορά κατάφερα και κατέφυγα στην συντροφιά σου επειδή και τα δικά μου νερά χαλάρωσαν. Μπορώ και σε επισκέπτομαι μόνο σε στιγμές γαλήνης… μόνο τότε μπορώ να σου δώσω την μορφή που σου αρμόζει.

                Ποια η διαφορά με τις άλλες φορές θα μου πεις; Ε λοιπόν… αυτή τη φορά θυμήθηκα πως είναι να ανοίγεις πόρτες με τα χέρια σου και μόνο. Ένιωσα μετά από καιρό υπερήφανος κατόπιν ενός σκληρού αγώνα. Το ένστικτό μου με οδήγησε πάλι σε εσένα. Μην βιάζεσαι όμως να με κρίνεις…διότι και εσύ άλλαξες. Ναι! Απόψε είδα το πρόσωπό σου! Σιγά, σιγά η μορφή σου γίνεται όλο και πιο καθαρή! Ένα καθαρό πρόσωπο, με δέρμα λευκό σαν χιόνι και απαλό σαν βαμβάκι. Μάτια τόσο διάφανα που μπορώ σχεδόν να διαβάσω την ψυχή σου. Μαλλιά από ίνες χρυσού αντανακλούν την ζεστασιά του ήλιου και την αφοσίωσή σου. Α; μην επικεντρωθώ όμως στην ομορφιά σου. Όχι τίποτα… αν με αφήσεις να μιλήσω μέχρι αύριο… θα το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.

                Αυτό που με έκανε χαρούμενο αλλά και με έβαλε σε σκέψεις είναι η συνειδητοποίηση… Είσαι ότι ποθούσα στην νιότη μου, στα 18 μου χρόνια. Όταν τα συναισθήματα ήταν πιο γρήγορα από τη ζωή. Όταν μέσα στην βίαια σωματική και ψυχική εναλλαγή, στην πιο άτρωτή μου περίοδο… σε ήθελα σαν μια αγγελική παρουσία δίπλα μου. Ακόμα και τότε αναζητούσα την γαλήνη…

                Όμως… την στιγμή που πήγα να σε χαϊδέψω το πρόσωπό σου είδα την άγριά μου παλάμη και τράβηξα το χέρι για να μην σε πληγώσω… Με κοίταξες με απορία και σου χαμογέλασα… εκείνη την στιγμή μέσα από τα μάτια σου είδα το δικό μου χαμόγελο που δεν ήταν πλέον τόσο ζοφερό. Πήγες να μου πιάσεις το χέρι με παρήγορο ύφος… και είδα τις πληγές που δεν με εγκατέλειψαν ακόμα…

                Τόσες σκέψεις…τόσα συναισθήματα… όμως δεν θα πάρω το βλέμμα μου… και κάτι μου λέει πως ούτε εσύ. Αυτό ήρθα λοιπόν να σου ζητήσω… Μείνε…

Cu ochi deschisi

Ia te uită... Timpul a trecut... și sper că ne-am revenit. Desigur, aceasta nu este nici o întrebare, nici o reflecție internă. Departe de asta, este o conștientizare a unui set de circumstanțe care mișcă acest stilou pe hârtie. Titlul este dulce și comic poate, dar călătoria a fost puțin mai puțin amară. Aristotel! Nu te-am studiat atât de mult, ci te-am găsit înaintea noastră! Dar o să-mi spui... măcar noi ne-am dat seama.

Prin "călătoria" mă refer, desigur, la transformarea intelectuală din această perioadă. Oricât de mult nu am recunoaște-o zi de zi, suntem în continuă schimbare, chiar și prin detalii nefolositoare ale vieții cotidiene. În mod direct, printr-o decizie, dar și indirect și treptat, prin acceptarea anumitor situații. Exemple extreme? Da!!!! Le-am trăit!!! Iar dacă credeți că iluminarea vine pe timp de pace, mințiți! Ea vine doar în eșecuri zilnice dar rare...violente dar de moment...de moment...de moment.

Nu am de gând să analizez aceste contratimpuri, cât mai ales concluziile care decurg din ele. Deși ne așteptăm ca ele să aibă un caracter intens și poate definitoriu...al lor vs. ei, ele sunt liniștitoare. Dar bine veți spune, dacă sunt atât de liniștitoare de ce le prezentați atât de dramatic și cu surpriza în ochi? Tocmai de aceea! A fost atât de ușor de la început! Încă de la început răspunsul este chiar în fața ochilor noștri.

Din păcate, se așteaptă ca aceste momente, scurte, dar evidente, să fie consensuale. În mai puțin de o oră, 30 de ani de viață se vor împlini. Numai asta te duce înapoi... dar nu foarte departe. Îți amintești doar... oamenii. Odată ce ai înțeles... te blochezi... și apoi râzi! Dar de ce? La ce te-ai gândit? NU!

Deci singura schimbare este că ai părăsit simbolurile. Mergi pe stradă și totul e pustiu. Dar acum fiecare privire reînvie o scenă, fiecare pas, în ciuda faptului că este mecanic, dobândește un sentiment! Uau, ai vrea să spui că lipsește cineva! Și așa da! V-ați înșelat! Nu cineva, ci ceea ce am simțit în acel moment. Ne îndreptăm acum instinctiv spre o reprezentare emoțională și nu mai este vorba de o reîncarnare vizuală sau materială a memoriei noastre. Fără ca acest lucru să invalideze însă persoanele, dimpotrivă, poate că această situație localizează mai exact focalizarea. Acum persoanele care în minte păreau îndepărtate, arată o recunoaștere incredibilă a eforturilor noastre.

Cea mai frumoasă frază din 2023 - 2024 pentru mine a fost "Mi-am luat concediu să te văd". Ceva care exprimă faptul că poate și tu ai un loc special în mintea unei persoane . Și bineînțeles că acest 'recul', pentru că nu exista în viața de zi cu zi combinat cu fulgerul și naturalețea momentului aduce o calmare mentală.

Așa că da! Alergăm zilnic pentru a ajunge la căruța succesului. Ne stresăm pentru liniștea sufletească plutitoare, acum irațională și divinizată, prin îndeplinirea unor mici obiective zilnice. Ne epuizăm și transpirăm pe altarul sedentarismului. Dar luați un moment pentru a realiza că deceniile nu au fost irosite. Bogăția pe care ați investit-o a fost în altă parte fără să vă dați seama... și cea mai bună parte? Acum te urmărește pe tine!

Από το «άγκα» στα -άντα

Κοίτα να δεις…Πέρασε ο καιρός… κι ελπίζω μυαλό να βάλαμε. Φυσικά αυτό δεν είναι ούτε απορία, ούτε εσωτερικός συλλογισμός. Κάθε άλλο, είναι μία συνειδητοποίηση ενός συνόλου καταστάσεων που κινούν αυτή την πένα πάνω στο χαρτί. Ο τίτλος είναι γλυκός και κωμικός ίσως, αλλά η διαδρομή ήτο κάτι λίγο λιγότερο από πικρή. Ά ρε Αριστοτέλη! Δεν σε μελετήσαμε τόσο αλλά σε βρήκαμε μπροστά μας! Αλλά θα μου πεις…τουλάχιστον το αντιληφθήκαμε.

Με τη ‘διαδρομή’ φυσικά αναφέρομαι στην πνευματική μετάπλαση αυτής της περιόδου. Όσο και να μην το παραδεχόμαστε σε καθημερινή βάση,  υφιστάμεθα διαρκώς αλλαγές, ακόμα και μέσω αχρείαστων λεπτομερειών της καθημερινότητας. Άμεσα με μία απόφαση αλλά και έμμεσα και σταδιακά με την αποδοχή κάποιων καταστάσεων. Ακραία παραδείγματα; Κι όμως!!! Τα έχουμε ζήσει!! Κι αν πιστεύετε πως η επιφώτιση έρχεται εν ώρα ειρήνης ψεύδεστε! ‘Έρχεται μόνο σε καθημερινές αλλά σπάνιες…βίαιες αλλά στιγμιαίες…αναποδιές.

Δεν πρόκειται βέβαια να αναλύσω αυτές τις αναποδιές όσο τα συμπεράσματα εκ αυτών. Ενώ περιμένουμε και τα ίδια να έχουν μία έντονη και ίσως καθοριστική φύση… του εναντίον, είναι κατευναστικές. Μα καλά θα μου πεις, αφού είναι τόσο κατευναστικές  γιατί το παρουσιάζεις τόσο δραματικά και με έκπληξη στα μάτια; Ακριβώς αυτό! Ήταν τόσο εύκολο από την αρχή! Από την αρχή η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας.

Δυστυχώς όμως αναμένονται αυτές οι στιγμές, σύντομες αλλά απροκάλυπτες, να μας συναιτήσουν. Σε λιγότερο από ώρα πληρούνται 30 χρόνια ζωής. Αυτό και μόνο σε γυρίζει πίσω.. αλλά όχι και πολύ μακριά. Θυμάσαι μόνο…Ανθρώπους. Μόλις καταλάβεις…παγώνεις…και μετά γελάς! Μα γιατί; Τι πίστευες; ΌΧΙ!

Μία λοιπόν αλλαγή πλέον είναι πως έφυγες από τα σύμβολα! Περπατάς στο δρόμο κι όλα είναι ερημικά. Πλέον όμως κάθε βλέμμα αναζωπυρώνει μία σκηνή, κάθε βήμα παρά το γεγονός της μηχανικότητας αποκτά ένα συναίσθημα! Ώπα, θες να πει ότι κάποιος λείπει! Και ναι λοιπόν! Έπεσες έξω! Όχι κάποιος αλλά αυτό που νιώθαμε τότε. Πλέον ενστικτωδώς οδεύουμε στην συναισθηματική αναπαράσταση κι ‘όχι πλέον μία οπτική ή υλική μετενσάρκωση της μνήμης μας. Χωρίς αυτό ωστόσο να ακυρώνει τα πρόσωπα, εν αντίθεση ίσως αυτή η κατάσταση να εντοπίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια το επίκεντρο. Πλέον άτομα που στο νου φάνταζαν μακρινά, δείχνουν απίστευτη αναγνώριση ως προς τις προσπάθειές μας.

Η πιο όμορφη φράση του 2023 – 2024 για μένα ήταν το ‘πήρα άδεια για να σε δω’. Κάτι που εκφράζει πως ίσως κι εσύ να έχεις μία ιδιαίτερη θέση στην σκέψη ενός ανθρώπου . Και φυσικά αυτή η ‘αναποδιά’, γιατί δεν υπήρξε στην καθημερινότητα σε συνδυασμό με το αστραπιαίο και φυσικό της στιγμής φέρνει έναν ψυχικό κατευνασμό.

Ναι λοιπόν! Τρέχουμε καθημερινά να φτάσουμε το βαγόνι της επιτυχίας. Αγχωνόμαστε για την παράλογη πλέον και θεοποιημένη πλέον ψυχική γαλήνη μέσω εκπλήρωσης μικρών καθημερινών στόχων. Κουραζόμαστε και ιδρώνουμε στον βωμό του καθωσπρεπισμού. Μία στιγμή όμως για να καταλάβεις πως οι δεκαετίες δεν πήγαν στράφι. Ο πλούτος που επένδυες ήταν αλλού, χωρίς να το καταλάβεις…και το καλύτερο; Τώρα σε ακολουθεί!

Muza

Iată-ne din nou aici! În interiorul celor patru pereți. Cu toate acestea, mintea mea străbate orice obstacol și ajunge la tine. Acum câteva clipe am aprins chiar și lumânarea, deoarece în această revărsare de esență de Zeiță, ar fi nedrept să ratez Divinul.

Așa că am început pagina cu un creion, însă înainte ca vârful lui să atingă hârtia, m-am schimbat și am ales ceva de neșters, precum prezența ta în gândurile mele.

Te vei întreba, în mod firesc, cum ceva eteric și intangibil te poate înconjura în mijlocul nopții, într-o cameră mică. Ei bine, nu știu, dar pot să-ți spun câteva dintre lucrurile care mă chinuie. Dar înainte de a vă întreba, stați și ascultați. E un pic cam brusc, dar credeți-mă, o să îți placă.

În toate aceste zile sunt și poate că voi mai fi stresată încă o vreme. Trebuie să recunosc că din nou mă aflu la o răscruce de drumuri, dar spre deosebire de celelalte dăți... nu știu unde mă va duce! În fiecare zi, deși sunt calm, rămân mereu în alertă. Deși agitat , nu mă abat de la obiectivul meu. Chiar dacă în jurul meu se desfășoară o cursă intensă, există întotdeauna o distracție de 5 minute de la tensiune. Cum este posibil acest lucru, poate te întrebi. Te mint... dar îți pot desena!

Acolo, în ceața emoțiilor intense și furtunoase... gândul îngheață... tu iei mereu o formă într-o clipă din cele multe pe care le-am întâlnit. Uneori dulce și plină de bucurie... alteori serioasă și robustă. Dar în momentul în care imaginea se duce să se materializeze ... puf! Nu mai ești acolo! Asta mă înnebunește de mic copil! Mă faci să te caut de fiecare dată tot mai mult, neîncetat în nebunia mea.

Dar nu vreau să te superi... pentru că nu-ți știu numele. Înțelegi că dacă l-aș ști, te-aș chema. Oricum! Sunt sigur că ești aproape! Îți pot vedea ochii de aproape! Mari, verzi și plini de viață! Îți simt privirea de multe ori! Chiar dacă te joci de-a v-ați ascunselea... nu crezi că știu că ești acolo?

Am crezut că te-am găsit. Chiar am crezut asta! Dar acum te-am înțeles! Aștepți momentul în care îmi voi întoarce spatele... voi pleca... și vei striga "uf, libertate!" Atunci te vei dezvălui pe tine și darurile pe care le-ai ținut ascunse atâta timp.

Ascultă-mă... am un sfat pentru tine. Piața este întunecată și am ajuns deja la cafenea... Poate că dacă mă întorc nu te voi mai putea vedea... cât mai poate lumina un biet stâlp?

Am vrut să știi că m-am schimbat. Nu mai sunt copilul care se uita la dealuri. Acum mă bucur că le-am traversat și am văzut pădurile, fiarele sălbatice. Am gustat dulceața fructelor, am simțit mirosul venirii primăverii și m-am răcorit de la izvoarele pe care le-am găsit. La fiare am crezut că te-am pierdut, la flori că mă eviți... și când am ajuns la izvoare... nu te-am mai văzut.

Dar sunt sigur că vom fi împreună. Pe un munte sunt multe cărări... sunt sigur că am uitat una. Dar se pare că tu nu... Încă mă mai chemi... 

Η μούσα

 

Να ’ μαστε και πάλι εδώ! Μέσα στους τέσσερις τοίχους. Παρ ’όλα αυτά ο νους μου διαπερνά κάθε εμπόδιο και φτάνει σε εσένα. Πριν λίγο άναψα και το καντηλάκι, μιας και σε αυτή την υπερχείλιση Θεάς ουσίας, θα ήταν άδικο να λείπει το Θείο. 

Ξεκίνησα λοιπόν την σελίδα με μολύβι, πριν ωστόσο η αιχμή του ακουμπήσει το χαρτί, άλλαξα και διάλεξα κάτι ανεξίτηλο, όπως και η παρουσία σου στην σκέψη μου.

Θα αναρωτιέσαι φυσικά πως θα μπορούσε κάτι το αιθέριο και άυλο να περιτριγυρίζει μες στην νύχτα, σε ένα μικρό δωμάτιο. Ε λοιπόν, δεν ξέρω αλλά μπορώ να σου πω κάποια πράγματα που με τυραννούν. Πριν όμως απορήσεις, κάτσε και άκουσε. Είναι λίγο ξαφνικό αλλά πίστεψέ με θα σου αρέσει!

Όλες αυτές τις μέρες είμαι και ίσως θα είμαι για λίγο ακόμα αγχωμένος. Πρέπει να παραδεχτώ πως για άλλη μία φορά βρίσκομαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, που όμως σε αντίθεση με τις άλλες φορές… δεν ξέρω που θα με οδηγήσει! Κάθε μέρα αν και ήρεμος μένω πάντα σε εγρήγορση. Αν και ταραγμένος , δεν ξεφεύγω από τον στόχο μου. Αν και γύρω μου διαδραματίζεται ένας έντονος αγώνας, πάντα υπάρχουν 5 λεπτά απόσπαση από την ένταση. Πως γίνεται αυτό θα αναρωτιέσαι. Ψέματα θα σου πω… αλλά μπορώ να σου ζωγραφίσω!

Εκεί στην ομίχλη των έντονων και καταιγιστικών συναισθημάτων … η σκέψη παγώνει … πάντα παίρνεις αστραπιαία μια μορφή από τις πολλές που έχω συναντήσει. Πότε γλυκιά και μες στην χαρά … πότε σοβαρή και στιβαρή. Την στιγμή όμως που η εικόνα πάει να υλοποιηθεί … πούφ! Δεν είσαι εκεί! Αυτό είναι που με τρελαίνει σαν μικρό παιδί! Με κάνεις κάθε φορά να σε ψάχνω όλο και πιο πολύ, αδιάκοπα μες στην τρέλα μου.

Δεν θέλω όμως να θυμώσεις … επειδή δεν ξέρω το όνομά σου. Καταλαβαίνεις πως αν το γνώριζα θα σε φώναζα. Ωστόσο! Είμαι σίγουρος πως είσαι κοντά! Βλέπω τα μάτια σου σε κοντινή απόσταση! Μεγάλα, πράσινα και γεμάτα ζωντάνια! Νιώθω το βλέμμα σου πολλές φορές! Κι ας παίζεις κρυφτό … νομίζεις δεν ξέρω ότι είσαι εκεί;

Κάποτε νόμιζα πως σε είχα βρει. Πραγματικά το είχα πιστέψει! Πλέον όμως σε κατάλαβα! Περιμένεις την στιγμή που θα γυρίσω την πλάτη … θα απομακρυνθώ … και θα φωνάξεις «φτου ξελευθερία»! Τότε είναι που θα φανερωθείς κι εσύ αλλά και τα δώρα που κρατούσες τόσο καιρό κρυφά.

Άκουσέ με … έχω να σου δώσω μία συμβουλή . Η πλατεία σκοτείνιασε και ήδη έχω φτάσει στο καφενείο … Ίσως αν γυρίσω να μην μπορέσω να σε δω … μία κολώνα η καημένη πόσο πια να φωτίσει;

Ήθελα να ξέρεις ότι άλλαξα. Δεν είμαι πλέον το παιδί που κοιτούσε του λόφους. Τώρα δυστυχώς ευτυχώς τους διέσχισα και είδα τα δάση, τα άγρια θηρία. Γεύτηκα τη γλύκα από τα φρούτα, μύρισα τον ερχομό της άνοιξης και δροσίστηκα από τις πηγές που βρήκα. Στα θηρία νόμιζα σε έχασα, στα λουλούδια πως με απέφευγες … και όταν έφτασα στις πηγές ... δεν σε έβλεπα.

Είμαι σίγουρος όμως πως θα σμίξουμε. Σε ένα όρος υπάρχουν πολλά μονοπάτια … σίγουρα κάποιο ξέχασα. Φαίνεται όμως πως εσύ όχι … Ακόμα με καλείς …