Hai ultima data

Ouch! Oh, Doamne, Simba.... iar muști? Și ne jucam atât de bine. Ce pot să spun? .... Deși atâta timp cât nu m-a durut atunci....mi-am amintit din nou...încă o dată mă voi întreba....din nou îmi voi aminti.... Nu contează, asta va fi ultima dată.....

Eram tineri, mă pregăteam pentru o răscruce majoră în viața mea și am ieșit în fața școlii mele. Tu din nou ai venit pentru că atunci ți-a făcut cunoștință o prietenă de-a noastră. Una pe care aveai să o trădezi mai târziu.... Dar nu despre asta este vorba.

Doi copii nevinovați s-au întâlnit în acea seară. Chiar dacă spuneai că ai cunoscut amărăciunea și luptele vieții de la o vârstă fragedă, eu știam că acolo ar putea fi un suflet inocent. Din acea noapte ochii mei au fost ațintiți asupra ta și mintea mea a călătorit spre tine.

Nu a trecut mult timp până când ne-am revăzut... după o lună m-ai sunat să mă întrebi despre prietena noastră.... Și bineînțeles că te-am reținut la telefon, am vorbit și apoi am promis că ne vom întâlni. Gândește-te la un gigant sărind de bucurie. Inima îmi zvâcnea și picioarele nu puteau ateriza nicăieri. Am stins lumina din cameră, dar zâmbetul nu mă lăsa să dorm.

Anul următor a fost cel mai bun pe care l-am trăit vreodată , 2012 a fost magic. Creșterea mea bruscă și blândețea caracterului meu m-au ajutat să întâlnesc și să vorbesc cu mulți oameni și să am o încredere pe care nu o aveam în anii anteriori. Acestea bineînțeles că nu aveau nicio importanță pentru mine pentru că te aveam pe tine. De multe ori ai venit de departe ca să mă vezi când eram la școală. Mă simțeam ca o ființă invulnerabilă, pregătită pentru orice.

Mănâncă o mușcătură mare....nu spune o vorbă mare, zice poporul...........El ȘTIE CEVA!!! Din prima vară au început problemele. O veche flacără a bătut la ușă și te-a asediat. Apoi, am fost informat de prietena noastră care se întâmpla să fie cu tine. De la munte la mare în 4 ore. Am venit să te văd și tu erai supărată. Prezența mea te-a deranjat. Hehe......6...după-amiază de pe val înapoi la munte. Acolo cel puțin știam că mă va aștepta un om acolo, solid ca o stâncă dar tăcut în același timp.

Nu voi minți, aveam o poză cu tine pentru o bentiță. Începusem deja să mă scufund în furie și disperare. Astăzi, când mă gândesc la asta........, nu mai contează! Atunci dragostea mea nu s-a stins! Am așteptat mai mult de un telefon, certându-mă cu oricine îmi spunea să mă calmez. Într-un fel.....arzând ca o lumânare în speranța că te vei întoarce.

Un om înțelept mi-a spus "dacă te întorci trebuie să uiți". Promit că....am încercat, dar și eu sunt om. Cu timpul am încercat să vindec o rană pe care la fiecare 2-3 nopți o scărpinam cu insistență. Disperarea, întrebările.....frica îmi reveneau în minte. Pentru prima dată după mult timp mă simțeam atât de vulnerabil, de parcă nu mai simțisem niciodată durerea. Dar vezi tu, această durere rămăsese....și eu o invitasem.

Au urmat 2 ani de liniște, cu multe momente de "dragoste" și erotism. Am fost și în vacanțe împreună și ne-am simțit bine. În ciuda poziției și gândirii actuale, încă îmi amintesc de Hayati din Edessa și cât de mult ne-am distrat. Unele bune, vreau nu vreau să le păstrez. Ca să înțelegi, în acele 3 zile am simțit că ești la fel de îndrăgostită ca și eu prima dată.......

După acei 2 ani, am avut certuri ocazionale...'cum era de așteptat. Dar....mi spuneai "te iubesc" din ce în ce mai des și am crezut că va trece o furtună. Dar într-o noapte din nou...m-ai întrebat "de ce mă iubești". Nu aveam nici cea mai mică idee! Dar nu pentru ceea ce gândeai...chiar și atunci dragostea pe care o simțeam era dincolo de rațiune. Nu găseam ce să-ți spun pentru că erai ceva ce nu puteam descrie cu precizie dar erai în mine, Erai supărată atunci, desigur, dar încet-încet am mers mai departe.

Și la un moment dat ai vrut să o facem oficial ce deja a fost. Apoi am plecat într-o altă țară pentru că voiam să-mi deschid aripile și să văd cât de departe pot zbura. Te-ai simțit trădată și, bineînțeles, ai păstrat-o pentru mai târziu.

Am încercat să trăim împreună, dar nu cu prea mult succes. Totuși, m-am gândit că poate a venit momentul să fac acest pas și așa cum este logic, având în vedere totul...totul!!! Poate că îți spun asta pentru prima dată....dar în momentul în care m-am pus în genunchi, am crezut și eu povestea.

Dar, în mod surprinzător, am vrut să te păstrez în viața mea încă puțin timp, chiar și după toate acestea. Vara anului 2020 a fost ultima noastră întâlnire.....în ciuda pasiunii de acum ne-am asigurat că amândoi suntem diferiți de atunci.

Sunt sigur că vei crede că nu ți-am spus unele lucruri. Așa că o să vă explic cum am structurat această "scrisoare" de adio în așa fel încât 1, să te gândești printre rânduri și 2, dacă o să o mai citesc vreodată, o să-mi amintesc că a fost și ceva frumos.

Am învățat cum că acum ai o familie și chiar crești rodul iubirii tale.........sau poate.......nimic.......Ignoră aici, așa cum ai făcut-o și alte dăți.

Oricum.....m-am obosit și eu....ți-am ținut companie puține momente...... Toate aceste gânduri au construit o ușă. Cerneala de pe acea hârtie a structurat cheia. Totul e gata.......dar stai...e prea gol.......să-ți las ceva scris în caz că vrei să bați la ușă....... "Tu de ce m-ai iubit?"......... Mi-a făcut plăcere să vorbesc cu tine.............

Άντε ένα τελευταίο

 Άουτς! Αμάν ρε Σίμπα….πάλι δαγκώνεις; Και παίζαμε τόσο ωραία…. Τι να πω …. Αν και όσο τότε δεν πονάει….Πάλι θυμήθηκα…άλλη μία φορά θα αναρωτηθώ….πάλι θα αναπολήσω…. Δεν βαριέσαι, αυτή θα είναι η τελευταία φορά…..

Ήμαστε μικροί, εγώ ετοιμάζομαι για ένα μεγάλο σταυροδρόμι της ζωής μου και έχω βγει μπροστά από το σχολείο μου. Εσύ πάλι, ήρθες γιατί τότε σε σύστησε μία φίλη μας. Μία που αργότερα θα πρόδιδες…. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δύο παιδάκια αθώα γνωρίστηκαν εκείνο το βράδυ. Παρόλο που είπες ότι από μικρή γνώρισες τις πίκρες και τους αγώνες της ζωής, εγώ ήξερα πως ίσως υπάρχει μία αθώα ψυχή. Από εκείνο το βράδυ τα μάτια μου ήταν πάνω σου και το μυαλό μου ταξίδευε σε εσένα.

Δεν αργήσαμε να ιδωθούμε πάλι… μετά από ένα μήνα με πήρες να με ρωτήσεις για την φίλη μας…. Και φυσικά σε κράτησα στο τηλέφωνο, μιλήσαμε και μετά υποσχεθήκαμε να βρεθούμε. Σκέψου έναν γίγαντα να χοροπηδάει από την χαρά του. Η καρδιά μου φτερούγιζε και τα πόδια μου δεν μπορούσαν να στεριώσουν πουθενά. Έσβησα το φως στο δωμάτιο αλλά το χαμόγελο δεν με άφηνε να κοιμηθώ.

Ο επόμενος χρόνος ήταν ο καλύτερος που είχα ζήσει ποτέ , το 2012 ήταν μαγικό. Η απότομη ανάπτυξή μου αλλά και η πραότητα του χαρακτήρα μου με βοήθησαν να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλά άτομα και να έχω αυτοπεποίθηση που δεν είχα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά βέβαια δεν είχαν καμία σημασία για εμένα, γιατί είχα εσένα. Πολλές φορές ερχόσουν από μακριά για να με δεις όταν σχολούσα. Ένιωθα ένα άτρωτο όν έτοιμο για όλα.

Μεγάλη μπουκιά φάε….μεγάλο λόγο μην πεις, λέει ο λαός………..Ε ΚΑΤΙ ΞΕΡΕΙ!! Από το πρώτο μας καλοκαίρι ξεκίνησαν τα προβλήματα. Ένας παλιός σου έρωτας σου χτύπησε την πόρτα και σε πολιορκούσε. Τότε, πληροφορήθηκα από τη φίλη μας που έτυχε να είναι μαζί σου. Από βουνό σε θάλασσα, σε 4 ώρες. Ήρθα να σε δω και ήσουν θυμωμένη. Η παρουσία μου σε ενόχλησε. Χεχέ……6…το απόγευμα από το κύμα πάλι στο βουνό. Εκεί τουλάχιστον ήξερα ότι θα με περίμενε ένας άνθρωπος που θα ήταν δίπλα μου, βράχος αλλά ταυτόχρονα σιωπηλός.

Δεν θα πω ψέματα, είχα μία φωτογραφία σου για προσκεφάλι. Είχα ήδη ξεκινήσει να βουτάω στον θυμό και την απόγνωση. Σήμερα που τα σκέφτομαι……..δεν έχει σημασία! Τότε ο έρωτας μου δεν έσβησε! Περίμενα πάνω από ένα τηλέφωνο, μάλωνα με όποιον μου έλεγε να ηρεμήσω. Κατά κάποιον τρόπο…..έκαιγα σαν καντήλι με την ελπίδα πως θα ξανάρθεις.

Ένας σοφός άνθρωπος μου είπε «αν γυρίσεις πρέπει να ξεχάσεις». Σου υπόσχομαι….προσπάθησα, αλλά είμαι κι εγώ άνθρωπος. Όσο περνούσε ο καιρός προσπαθούσα να γιάνω μία πληγή που κάθε 2-3 νύχτες έξυνα επίμονα. Γυρνούσαν στο μυαλό απόγνωση, ερωτηματικά…..φόβος. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωθα τόσο ευάλωτος, σαν να μην ξαναείχα νιώσει πόνο. Βλέπεις όμως, ο πόνος αυτή τη έμενε….και τον είχα προσκαλέσει εγώ.

Έφυγα από την πόλη, αλλά ερχόμουν κάθε εβδομάδα να σε δω. Η ζωή μου στο βουνό και οι άνθρωποι που είχα εκεί με βοήθησαν να σε ξαναερωτευθώ. Ήμουν σε ένα ήρεμο περιβάλλον με όλο και περισσότερες. Εκεί κατάφερα όχι να ξεχάσω, αλλά να μην το ανακαλώ.

Ακολούθησαν 2 χρόνια ηρεμίας, με πολλές στιγμές «αγάπης» αλλά και ερωτισμού. Πηγαίναμε και διακοπές μαζί και περνούσαμε όμορφα. Παρά την τωρινή θέση και σκέψη ακόμα θυμάμαι το Χαγιάτι της Έδεσσας και το πόσο ωραία περάσαμε. Κάποια καλά, θέλω δεν θέλω θα τα κρατήσω. Για να καταλάβεις, εκείνες τις 3 μέρες ένιωθα πως κι εσύ ήσουν τόσο ερωτευμένη, όσο και εγώ τον πρώτο καιρό…….

Μετά από εκείνα τα 2 χρόνια, είχαμε ανά καιρούς τσακωμούς…’όπως ήταν και επόμενο. Αλλά….μου έλεγες «σ’αγαπώ» όλο και πιο συχνά και νόμιζα μπόρα είναι θα περάσει. Αμ δε….Μία νύχτα πάλι…με ρώτησες «γιατί με αγαπάς». Δεν είχα ιδέα! Όχι όμως για αυτό που σκέφτεσαι…ακόμα και τότε η αγάπη που ένιωθα ξεπερνούσε κάθε λογική. Δεν έβρισκα τι να σου πω γιατί ήσουν κάτι που δεν μπορούσα να περιγράψω με ακρίνεια αλλά ήσουν μέσα μου, Θύμωσες βέβαια τότε αλλά σιγά σιγά προχωρήσαμε.

Και κάποια στιγμή ήθελες να επισημοποιήσουμε τα επίσημα. Τότε έφευγα σε άλλη χώρα διότι ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου και να δω πόσο μακριά μπορούσα να πετάξω. Ένιωσες προδομένη και βέβαια μου το φύλαγες για αργότερα.

Προσπαθήσαμε να ζήσουμε μαζί, όχι όμως με τόσο μεγάλη επιτυχία. Παρόλα αυτά σκέφτηκα πως ίσως είναι η στιγμή να κάνω αυτό το βήμα και όπως είναι λογικό, λαμβάνοντας υπόψιν τα πάντα…τα πάντα!!! Ίσως στο λέω πρώτη φορά….αλλά τη στιγμή που γονάτισα, το πίστεψα κι εγώ το σενάριο.

Δυστυχώς δεν με άφησες να το πολυζήσω. Μετά από 3 εβδομάδες έβγαινες με έναν γνωστό άγνωστο. Εκεί ήταν που πληγώθηκα, αλλά ταυτόχρονα, δεν έβρισκα δικαιολογία. Και μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, μία πόρτα δεν ανοίγει μόνη της.

Τότε είπα να το προσπαθήσω διότι μέσα σε μία στιγμή δεν πίστευα ότι θα τελειώσει κάτι που τόσα χρόνια προσπαθούσες να μου αποδείξεις. Τότε ήταν αργά, αλλά το τελείωσα αν και αργά. Τότε άλλαξα. Η φωνή που τόσο χαιρόμουν να ακούω έσβησε, η εικόνα σου άρχισε να διαλύεται μες στο καταμεσήμερο. Λυπάμαι που δεν στα είπα τότε αυτά.

Ως έκπληξής μου όμως ήθελα να σε κρατήσω λίγο ακόμα στην ζωή μου ακόμα και μετά από όλα αυτά. Το καλοκαίρι του 2020 ήταν η τελευταία μας συνάντηση…..παρά το πάθος βεβαιωθήκαμε πλέον πως και οι 2 μας είμαστε διαφορετικοί από τότε.

Σίγουρα θα σκεφτείς ότι δεν είπα κάποια πράγματα. Θα σου εξηγήσω λοιπόν πως δόμησα αυτή την αποχαιρετιστήρια «επιστολή» με τρόπο ώστε 1^ον, να σκεφτείς μέσα από τις γραμμές και 2^ον αν ποτέ την ξαναδιαβάσω, να θυμάμαι πως υπήρξε και κάτι όμορφο.

Έμαθα όπως τώρα έχεις οικογένεια και μάλιστα μεγαλώνετε τον καρπό του έρωτά σας………ή μήπως…….τίποτα…….προσπέρνα εδώ, όπως έκανες κι άλλες φορές.

Θέλω να ξέρεις όμως πως χάρις σε αυτήν την περιπέτεια κατάλαβα τι σημαίνει να αγαπάς πραγματικά και πως ακόμα και τώρα έχω να διαθέσω πάρα πολλά αποθεματικά αγάπης. Υπάρχουν πρόσωπα στην ζωή μου, και κάποια μάλιστα την αξίζουν απλόχερα.

Τέλος πάντων…..κουράστηκα κι εγώ….σου κράατησα για λίγες ακόμες στιγμές παρέα…… Όλες αυτέ οι σκέψεις έχτισαν μία πόρτα. Το μελάνι σε αυτό το χαρτί δόμησε το κλειδί. Όλα είναι έτοιμα…….αλλά κάτσε…πολύ άδεια είναι…….θα σου αφήσω κάτι γραμμένο σε περίπτωση που θελήσεις να χτυπήσεις……. «εσύ γιατί με αγάπησες;»……… Ωραία τα είπαμε………….

Nostalgia

Buna dimineata! Ce faci; Mă gândeam din nou la tine în seara asta. Prin cearșafurile moi mi-am amintit de toate momentele frumoase și grele petrecute împreună. Ah, de unde să încep?

Te-am cunoscut pentru prima dată când aveam doi ani, am venit atunci de la prima mea mamă și să spun adevărul mi-a fost puțin frică. Dar de la început m-ai primit cu brațele deschise deși nu mă cunoșteai.

M-ai ajutat încă din primele zile să-mi fac prieteni și încet să mă faci să mă simt ca acasă. Am fost răutăcioas dar și sensibil, trebuie să recunosc că ai avut multă răbdare cu mine. Mi-ai arătat marea și pentru prima dată am ars pe plaja ta. În apele limpezi albastre și transparente am văzut pentru prima dată cum soarele îmbrățișează valurile pentru a ieși pe uscat. Atunci a fost ceva fără precedent și orbitor pentru mine. Din păcate însă, l-am apreciat mai târziu.

Pe măsură ce anii au trecut, mi-ai dat atât de mult. Prietenii, iubirile și provocările sunt o parte foarte mică din tot ceea ce mi-ai dat. M-ai învățat cine sunt, de unde am venit și ce au reprezentat toți cei dinaintea mea. În fiecare zi ceva nou, de fiecare dată mai devotat. De la tine am învățat să iubesc cartea și stiloul, nu a fost o zi în care să nu fiu vrajit cu ceea ce învățam și vedeam.

Astăzi sunt departe de tine, m-am întors la mama care mi-a dat viață. M-am plimbat prin locurile în care am trăit înainte de a te cunoaste. Sincer să fiu, mi-am amintit destul de repede de ele și am învățat din nou să trăiesc în ele. Dar a fost greu să te adaptezi in această nouă casă. Singura mea companie... amintirile mele despre tine și ceea ce m-ai învățat de-a lungul anilor. Nu mă plâng, am plecat dupa un vis pe care îl vad. Te-am părăsit atât de ușor după atâția ani, dar ai rămas să mă aștepti de fiecare dată când mi-a fost dor de tine și am nevoie să te văd.

Vreau să știi că gândurile mele sunt inspirate de tine. În visele mele, tu ești vedeta. Ai un loc în inima mea pe care nimeni altcineva nu îl va avea vreodată. În fiecare zi care trece, îmi doresc să te pot răsplăti pentru tot binele pe care mi l-ai făcut. Poate într-o zi îți voi aduce și eu copii mei, sa le oferi cu generozitate ceea ce mi-ai dat si mie. Poate într-o zi și eu voi oferi frumusețea pe care mi-ai arătat-o. Chiar dacă nu sunt acolo, te văd. Chiar dacă nu te aud, sunetul tău mă însoțește. Chiar dacă nu ating plaja ta de nisip, picioarele mele își amintesc valurile tale răcoroase. Mulțumesc... Grecia mea!

Νοσταλγία

            Καλημέρα! Τι κάνεις; Σε σκεφτόμουν πάλι απόψε. Μες στα μαλακά σεντόνια θυμήθηκα όλα τα όμορφα και δύσκολα που περάσαμε μαζί. Αχ, από πού να ξεκινήσω;

Σε γνώρισα πρώτη φορά όταν ήμουν δύο χρονών, ήρθα τότε από την πρώτη μου μαμά και για να πω την αλήθεια φοβόμουν λίγο. Εσύ όμως από την αρχή με υποδέχτηκες με ανοιχτές αγκάλες κι ας μην με ήξερες.

Με βοήθησες κι από τις πρώτες μέρες κιόλας μέρες να κάνω φίλους και σιγά σιγά να με κάνεις να νιώσω σαν το σπίτι μου. Ήμουν σκανταλιάρης αλλά και ευαίσθητος, πρέπει να παραδεχτώ πως είχες μεγάλη υπομονή μαζί μου.

Μου έδειξες την θάλασσα και πρώτη φορά κάηκα στην αμμουδιά σου. Στα καταγάλανα και διάφανα νερά είδα πρώτη φορά πως ο ήλιος αγκαλιάζει τα κύματα για να βγει και αυτός στην στεριά. Ήταν τότε κάτι πρωτόγνωρο και εκθαμβωτικό για μένα. Δυστυχώς όμως, το εκτίμησα αργότερα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια μου έδινες τόσα πολλά. Οι φίλοι, έρωτες και προκλήσεις είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι από όλα αυτά που μου χάρισες. Μου έμαθες ποιος είμαι, από πού ήρθα και τι πρέσβευαν όλοι πριν από μένα. Κάθε μέρα κάτι καινούριο, κάθε φορά και πιο προσηλωμένος. Από εσένα έμαθα να αγαπάω το βιβλίο και το μολύβι, δεν υπήρχε μέρα που να μην έμενα άφωνος με ότι μάθαινα και έβλεπα.

Σήμερα είμαι μακριά σου, γύρισα στην μαμά που μου έδωσε ζωή. Περπάτησα στα μέρη που έζησα πριν σε ασπαστώ. Για να είμαι ειλικρινής, τα θυμήθηκα πού γρήγορα και έμαθα να ζω σε αυτά ξανά. Ήταν δύσκολο όμως πλέον να προσαρμοστώ σε αυτό το νέο σπίτι. Η μόνη μου συντροφιά…..οι αναμνήσεις μου μαζί σου και ότι μου έμαθες τόσα χρόνια. Δεν παραπονιέμαι, έφυγα για ένα όνειρο βλέπεις. Σε άφησα τόσο εύκολα μετά από τόσα χρόνια , εσύ όμως έμεινες να με περιμένεις κάθε φορά που θα μου έλλειπες και θα είχα την ανάγκη να σε δω.

Θέλω να ξέρεις πως οι σκέψεις μου έχουν εσένα ως έμπνευση. Στα όνειρά μου είσαι πρωταγωνίστρια. Στην καρδιά μου έχεις μία θέση που κανείς άλλος δεν πρόκειται να έχει. Κάθε μέρα που περνά εύχομαι να μπορέσω να σου ανταποδώσω ότι καλό μου έκανες. Ίσως κάποια μέρα να σου φέρω και εγώ κάποια παιδιά , να τα προσφέρεις απλόχερα ότι μου χάρισες. Ίσως κάποια μέρα να μπορέσω να προσφέρω κι εγώ την ομορφιά που μου έδειξες.

Κι ας μην είμαι εκεί σε βλέπω. Κι ας μην σε ακούω ο ήχος σου με συντροφεύει. Κι ας μην αγγίζω την αμμουδιά σου, τα πόδια μου θυμούνται τα δροσερά σου κύματα.

Σε ευχαριστώ…Ελλάδα μου!