Ξεκίνησα…μικρά βήματα, ένα-δυο και πέφτω. Είναι όμως άνθρωποι δίπλα μου, με σηκώνουν….γιατί; Τόσα καινούρια πράγματα δίπλα μου κι άλλοι σαν εμένα….δεν περπατάνε και πολύ καλά αλλά γελάμε. Είναι και περισσότεροι γονείς τώρα, μας βλέπουν και γελάνε κι αυτοί μαζί μας. Δεν ξέρουμε γιατί αλλά χαιρόμαστε που τους βλέπουμε έτσι. Βέβαια κουραζόμαστε εύκολα και νυστάζουμε, αλλά δεν φοβάμαι, όταν φύγουν οι φίλοι μου, οι δικοί μου με βάζουν στο κρεβάτι…..για κάποιο λόγο σιγουρεύονται ότι κοιμήθηκα και ονειρεύομαι τον επόμενο περίπατο.
Στέκομαι καλά, είμαι έτοιμος για την επόμενη περιπέτεια. Γνώρισα πολλούς καινούριους φίλους, με κάποιους μιλάω και στο σχολείο. Ο δρόμος είναι και πάλι γεμάτος, παραμένουν πολλά άγνωστα στοιχεία, αλλά είναι και πολλά χαμόγελα γύρω μου. Κάποιοι βλέπω περπατάνε δίπλα μου, το βήμα δεν είναι ίδιο αλλά προχωράμε προς την ίδια κατεύθυνση και νιώθουμε όλοι χαρούμενοι. Μας βλέπουν κι άλλοι και μας ακολουθούν, άλλοτε το καταλαβαίνουμε, άλλοτε όχι.
Το βάδισμα έγινε λίγο πιο γρήγορο, δεν καταλαβαίνω γιατί, όμως το νιώθω εντελώς φυσικό. Δυστυχώς πολλοί από εμάς δεν είναι πια στο ίδιο μονοπάτι, αλλά κατά κάποιον τρόπο σε κάθε βήμα βλέπω δρομάκια ενωμένα με το δικό μου, άλλα μου φέρνουν παρέα, άλλα είναι να τα ακολουθήσει κάποιος από εμάς.
Τα μικρά δρομάκια έγιναν σταυροδρόμια, πέρασα πολλά και ακόμα έχω παρέα. Αυτή τη φορά κάποιοι που μας αποχωρίστηκαν εκμεταλλεύτηκαν τα σταυροδρόμια αυτά για να μας βρουν. Μας λένε πως ήταν το μονοπάτι τους, σε άλλους πολύχρωμο και με αρκετά άτομα, σε άλλους πιο συντηρητικό και παρέα συγκεντρωμένη στον στόχο. Η χαρά μας είναι εμφανής, όλοι όμως νιώθουμε πως θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσοχή από εδώ και πέρα, τα σταυροδρόμια λιγοστεύουν.
Σταμάτησε ο δρόμος, φαίνονται μόνο κάποια ίχνη από κάποιους που ήρθαν πριν από εμάς. Είναι ενδιαφέρον, είμαστε αισθητά λιγότεροι από την αρχή, αλλά το περιβάλλον είναι πολύ πιο όμορφο, έχει την μυρωδιά του αγνώστου και την αίσθηση πως κάποιος σε καλεί προς το μέρος του. Έχω μάλιστα από τα προηγούμενα βήματα έναν άνθρωπο δίπλα μου, μια ξεχωριστή ύπαρξη για εμένα. Δίπλα του νιώθω ζεστασιά, δεν με νοιάζει που δεν είμαστε πολλοί, έχω την δύναμή μου σε απόσταση αναπνοής. Πέρασα ήδη γόνιμες πεδιάδες, όμορφες οροσειρές και απέραντες παραλίες. Κάθε τοπίο μου έδωσε γλυκιές αναμνήσεις που τις κρατώ μέσα μου για τα επόμενα βήματα.
Νιώθω παράξενα, όσο περνάνε τα χιλιόμετρα νιώθω το άτομο δίπλα μου να απομακρύνεται, έμεινε μια μικρή φιγούρα και τελικά εξαφανίστηκε. Είμαι μπερδεμένος, το κεφάλι μου πονάει, το βήμα μου δεν έχει τη ζωηράδα που είχε. Τώρα με προλαβαίνουν τα σύννεφα, η βροχή με καλωσόρισε με την αβεβαιότητά της. Μπροστά μου τα άτομα που άφησα, αλλά η βροχή δεν τους πτοεί, ούτε στάλα δεν τους άγγιξε. Είναι δύσκολό το περπάτημα, τα πόδια βουλιάζουν και η δύναμή μου με εγκαταλείπει.
Έμαθα να περπατώ στην βροχή, φυσικά πιο αργά αλλά πρέπει να συνεχίσω. Δεν με ενδιαφέρει πια η υγρασία και η λάσπη, τα πόδια βουλιάζουν μέχρι ένα σημείο, δεν πέφτω όπως στην αρχή. Το κεφάλι λίγο σκυμμένο, είμαι μούσκεμα, προσπαθώ όμως να κρατήσω τα μάτια όσο πιο ανοιχτά μπορώ. Ίσως είναι η ώρα να ξεκουραστώ λίγο, αλλά αν σταματήσω θα βουλιάξω.
Βλέπω μια φιγούρα στα δεξιά, εμφανίστηκε ένα μονοπάτι παρόμοια με αυτά στην αρχή του περίπατου. Είναι χωμάτινο αλλά δεν είναι βρεγμένο και ένα άτομο έρχεται προς το μέρος μου. Τι να θέλει άραγε; Τα πόδια του ακολουθούν τα δικά μου μες στην λάσπη. Νιώθω όμως ένα σπρώξιμο πίσω στην πλάτη, είναι αυτός. Παρότι βουλιάζει κι αυτός κάποιες φορές με σπρώχνει.
Βγήκα από την βροχή! Είμαι ακόμα λερωμένος αλλά η λάσπη σχεδόν εξαφανίστηκε. Αυτός που με βοήθησε ένα παρόμοιο μονοπάτι με αυτό που αρχικά τον έφερε, αλλά ήταν βιαστικός και δεν πρόλαβα να τον ευχαριστήσω. Είμαι πολύ καλύτερα, το βήμα μου σιγά-σιγά επανέρχεται και η αυτοπεποίθηση για άλλη μία φορά φουντώνει. Βέβαια δεν είναι το ίδιο με πριν. Όσοι περπατάνε από δίπλα μου έχουν μία απόσταση και δεν συναντιούνται πάντα τα βλέμματά μας.
Περπάτησα πολύ, λέω να ξεκουραστώ λίγο. Αλλάζω λίγο το βήμα και απολαμβάνω τη θέα. Είναι όπως τότε που τελείωσε το οδόστρωμα, πανέμορφα. Βαδίζω πια στο γρασίδι και όλες οι ευχάριστες μυρωδιές στολίζουν τον περίπατο. Κοιτάω πίσω μου, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, η βροχή δεν μπορεί να με φτάσει. Τον βοηθό που με έβγαλε από την δύσκολη θέση δεν τον βρήκα ακόμη. Ακουμπάω το πρόσωπο και νιώθω κάποιες ουλές από εκείνες τις φορές που έπεσα, αλλά δεν με πειράζει, κουράστηκα για να τις αποκτήσω. Ακόμη είμαι μόνος, αλλά εγώ θέτω τον ρυθμό. Μπροστά μου βλέπω αμέτρητα μονοπάτια, αυτή τη φορά εμφανίστηκαν με την σκέψη κάποιων σεναρίων. Αν τα ακολουθήσω παραμένουν, αν πάλι τα προσπεράσω και απομακρυνθώ αρκετά, γεμίζουν γρασίδι και λουλούδια.
Εσένα; Πως ήταν το ταξίδι σου;
