Οι σκέψεις ενός πιστού

            Ίσως ο τελευταίος αμνός που θα περίμενες να σε απασχολήσει εν τούτη την νυχτή…Τώρα που είμαι λίγο πιο χαλαρός άρχισα να σκέφτομαι και πάλι…δύσκολο να είσαι μόνος με τις σκέψεις σου.

            Η υπόλοιπη μέρα ήταν γεμάτη βέβαια από δουλειές, μελέτη και φυσικά λίγο κρύωμα για να ήμεθα και πιστοί στις εποχιακές τάσεις. Τσαγάκι με μέλι και οικονομικές καταστάσεις στόλιζαν άθελά μου το γραφείο και φυσικά το πρώτο κρύωνε γρήγορα … διότι αφοσιωνόμουν με το δεύτερο…προβλήματα των απλών θνητών βλέπεις.

            Να μη γίνομαι γκρινιάρης…είχα και τον πιστό μου λέοντα να μου κρατάει συντροφιά και να βρίσκεται πάντα στα δεξιά μου σε περίπτωση που θελήσω να ξεκουράσω το βλέμμα μου θαυμάζοντας την περήφανή του χαίτη και ανέμελη ομορφιά του.

            Αυτή τη φορά ο έντονος βήχας δεν με αφήνει να μιλήσω πάρα πολύ και ευτυχώς/δυστυχώς καταφεύγω στην χρήση του γραπτού, και αθάνατου θα προσθέσω, λόγου. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως μέσω αυτού σε γνώρισα.

            Θα αναρωτιέσαι γιατί σου τα γράφω αυτά και δεν έρχομαι σε μία από τις συντάξεις σου να τα πούμε. Δεν σου κρύβω ότι θα το ήθελα πολύ. Δυστυχώς όμως και εγώ αλλά και αυτοί που προσέχουν τους αμνούς σου…έχουμε σταθερές ώρες και παραδόξως δεν συναντιόμεθα και συχνά. Ας σταματήσω ωστόσο τις δικαιολογίες και να μπω στο ψητό.

            Νιώθω πως και οι δύο λίγο απομακρυνθήκαμε και αυτό με κάνει να στεναχωριέμαι αλλά και να αναρωτιέμαι. Τι έγινε μεταξύ μας; Ποιος θύμωσε; Ποιος ξέχασε; Ποιος πήρε την απόφαση; Ξέρω ότι σε γεμίζω με ερωτήσεις κάπως γενικές, ωστόσο έχω την αίσθηση πως εσύ ήδη γνωρίζεις την ακριβή απάντηση.

            Σε αυτήν την περίπτωση μπορώ πλέον περήφανα να πω…ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΜΕ ΓΡΙΦΟΥΣ γέροντα!!! Και ναι… ακούγεται ειρωνικό και κακόγουστο αλλά δεν είναι.

            Ουκ ολίγες φορές μου έχεις αποδείξει πως είσαι εκεί. Στην απόλυτη σιγή, ακουγόταν μια φωνή για να μου κάνει παρέα. Στο απόλυτο σκοτάδι… δια μαγείας έβρισκα φως στο τούνελ. Ενώ πάντα ήμουν μόνος υπήρξε μία ανεξήγητη ωστόσο θερμή παρουσία που την ένιωθα τόσο κοντά, αλλά ταυτοχρόνως τόσο μακριά.

            Είναι ένα παράπονο το αποψινό. Νιώθω ότι με άφησες μόνο τον τελευταίο καιρό. Ενώ όλες οι απολαύσεις είναι παρούσες, κάτι λείπει. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, διότι φαίνεται δεν είσαι ούτε εσύ και είναι κρίμα και για τους δύο.

            Θέλω να σου θυμίσω πως παρά την απόσταση μου κράτησα όλες τις αξίες που μου δίδαξες. Τις στιγμές που μαζί περιμέναμε σε ένα θαύμα… Και την στιγμή που για κάποιον λόγο μου έδωσες μία δεύτερη ευκαιρία.

            Γιατί όμως την έδωσες; Μετά από ένα χρόνο, πούφ! Εξαφανίστηκες! Καταλαβαίνω πως υπάρχουν και άλλοι χρήζοντες βοηθείας… αλλά εσύ δεν άφησες ούτε σημείωμα. Δεν είμαι ούτε εγώ ο ίδιος λόγο αυτής της απουσίας, αλλά τουλάχιστον το παραδέχομαι.

            Ίσως ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε την απόσταση… ίσως ήρθε η ώρα όπως τότε να περπατήσουμε δίπλα-δίπλα , όπως σε τόσες άλλες ωραίες στιγμές. Είναι κρίμα να ξεχάσουμε όλα τα μονοπάτια που χτίσαμε για ένα πείσμα.

Pentru fiul meu

Bună seara, fiul meu, ce mai faci? Știu că nu te-am cunoscut încă, dar în această seară ai intrat în gândurile mele. Astăzi l-am visat pe străbunicul tău, un om care m-a învățat să nu renunț și să nu las pe nimeni să mă doboare. De aceea, în această seară îți scriu această scrisoare. Poate că într-o zi o vei citi din întâmplare.

Pun pariu că ești blond... sau așa îmi place să cred despre tine. Sunt sigur că ești bun la suflet și plin de compasiune, altfel ai fi rupt deja pagina. Pun pariu că ești iubit, pentru că familia noastră îi iubește pe membrii săi încă dinainte de a veni pe lume. Cu siguranță că te-ai zbătut și ai suferit, pentru că toți am fost buni... și poate că unii oameni au înțeles greșit. Dar ajunge cu evidența...e timpul să te sfătuiesc și să-ți transmit urări de bine.

Sper să o iubești și să ai grijă de mama ta, ea te iubește foarte mult...dar la un moment dat nu va mai avea puterea de altădată și va avea nevoie de ajutor. Sper să îți iubești și să îți respecți bunicii...ei sunt oamenii care fără să îți dai seama vor scoate la iveală multe aspecte pozitive din caracterul tău atunci când ești supărat pe restul lumii. Sper că îi respecți pe toți ceilalți membri ai familiei, chiar dacă sunt departe...și chiar dacă ei cred că sunt departe. Ești fiul meu și ar trebui să înțelegi această ultimă parte fără explicații. În sfârșit, îți doresc să-ți faci un prieten. Nu neapărat mulți, dar care să fie cu sens. Poate că la un moment dat în viața ta se va întâmpla să rămâi singur pentru o perioadă lungă de timp. Prietenii sunt cei care îți vor oferi câteva momente de ușurare în mijlocul acestei strădanii.

Știu că ți-am promis niște sfaturi. Totuși, aș prefera să las ceva pentru când ne vom întâlni. Noapte bună, băiatul meu.

Για τον υιό μου

 Καλησπέρα υιέ μου, πως είσαι; Ξέρω ότι ακόμη δεν σε γνώρισα, ωστόσο απόψε ήρθες στην σκέψη μου. Σήμερα ονειρεύτηκα τον προπάππο σου, έναν άνθρωπο που μου έμαθε να μην τα παρατάω και μην αφήσω ποτέ κανέναν να με λυγίσει. Για αυτό τον λόγο απόψε σου γράφω αυτό το γράμμα. Ίσως κάποια μέρα κατά λάθος το διαβάσεις.

Σίγουρα είσαι ξανθός…ή μάλλον έτσι θέλω να σε φαντάζομαι. Σίγουρα είσαι καλόκαρδος και συμπονετικός, αλλιώς θα είχες ήδη σκίσει την σελίδα. Σίγουρα αγαπήθηκες, γιατί η οικογένειά μας λατρεύει τα μέλη της πριν καν έρθουν σε τούτο τον κόσμο. Σίγουρα δυσκολεύτηκες και πόνεσες, διότι όλοι υπήρξαμε καλοί…και ίσως κάποιοι το παρεξήγησαν. Φτάνει όμως με τα αυτονόητα…ήρθε η στιγμή να σε συμβουλέψω και να σου ευχηθώ.

Εύχομαι να αγαπάς και προσέχεις την μαμά σου, σε αγαπάει πάρα πολύ…κάποια στιγμή όμως δε θα έχει τη δύναμη που είχε κάποτε και θα χρειαστεί βοήθεια. Εύχομαι να αγαπήσεις τους παππούδες σου και να τους σέβεσαι…είναι οι άνθρωποι που χωρίς να το καταλάβεις θα βγάλουν πολλά θετικά στοιχεία του χαρακτήρα σου, όταν εσύ θα είσαι θυμωμένος με τον υπόλοιπο κόσμο. Εύχομαι να σέβεσαι όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας, κι ας είναι μακριά…κι ας νομίζουν πως είναι μακριά. Είσαι γιος μου και το τελευταίο θα πρέπει να το καταλάβεις χωρίς επεξηγήσεις. Τέλος σου εύχομαι να κάνεις φίλους. Όχι απαραίτητα πολλούς, αλλά ουσιαστικούς. Ίσως κάποια στιγμή στην ζωή σου τύχει να μείνεις μόνος σου για αρκετό καιρό. Οι φίλοι είναι αυτοί που θα σου χαρίσουν λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς μέσα σε όλον αυτόν τον αγώνα.

Ξέρω ότι σου υποσχέθηκα και συμβουλές. Ωστόσο θα προτιμήσω να αφήσω και κάτι για την στιγμή που θα συναντηθούμε. Καληνύχτα παλικάρι μου. 

Monologul Bețivului

Noi am făcut toată munca și voi tot ne ignorați... ei bine, duceți-vă dracului! Noi am oferit Dragoste, dar voi încă nu ne-ați răspuns... duceți-vă dracului!

Am alergat în fiecare zi și încă nu ne-am odihnit... duceți-vă dracului! Ne zbatem în tăcere și voi încă mai faceți pe victimele... duceți-vă dracului! Ne uităm cum visele trec pe lângă noi... duceți-vă dracului! 

Ne dăm trup și suflet, dar voi ne puneți la încercare...să vă ia dracu! Noi mergem pe spini, dar voi mergeți pe perne...du-te dracului! Noi aproape că ne îndoim gleznele, iar voi dormiți... duceți-vă dracului!

Asta și multe alte urări de bine pentru cei care încearcă pentru că au fost încercați. Celor care au trișat pentru că au fost păcăliți. Celor care s-au răzbunat pentru că au fost păgubiți. Celor care au trădat pentru că au fost trădați. Să vă ia naiba!

Ο μονόλογος του Μπεκρή

 Κάναμε όλη τη δουλειά κι ακόμα μας αγνοείτε…ε άιντε γαμηθείτε! Δώσαμε Αγάπη αλλά ακόμα δεν μας την ανταποδώσατε…άιντε γαμηθείτε!

Τρέχουμε κάθε μέρα και ακόμα να ξεκουραστούμε…άιντε γαμηθείτε! Παλεύουμε μες στην σιωπή και ακόμα το παίζετε θύματα…άιντε γαμηθείτε! Βλέπουμε τα όνειρα να μας περνούν…άιντε γαμηθείτε!

Δίνουμε ψυχή και σώμα, αλλά μας δοκιμάζετε…άιντε γαμηθείτε! Περπατάμε μες στα αγκάθια αλλά εσείς στα μαξιλάρια…άιντε γαμηθείτε! Παραλίγο να διπλώσουμε τον αστράγαλο, κι εσείς κοιμάστε …άιντε γαμηθείτε!

Αυτά κι άλλες πολλές ευχές σε αυτούς που δοκιμάζουν γιατί δοκιμάστηκαν. Σε αυτούς που απάτησαν γιατί ξεγελάστηκαν. Σε αυτούς που εκδικήθηκαν γιατί πόνεσαν. Σε αυτούς που πρόδωσαν γιατί προδόθηκαν. Άιντε γαμηθείτε!

Hai ultima data

Ouch! Oh, Doamne, Simba.... iar muști? Și ne jucam atât de bine. Ce pot să spun? .... Deși atâta timp cât nu m-a durut atunci....mi-am amintit din nou...încă o dată mă voi întreba....din nou îmi voi aminti.... Nu contează, asta va fi ultima dată.....

Eram tineri, mă pregăteam pentru o răscruce majoră în viața mea și am ieșit în fața școlii mele. Tu din nou ai venit pentru că atunci ți-a făcut cunoștință o prietenă de-a noastră. Una pe care aveai să o trădezi mai târziu.... Dar nu despre asta este vorba.

Doi copii nevinovați s-au întâlnit în acea seară. Chiar dacă spuneai că ai cunoscut amărăciunea și luptele vieții de la o vârstă fragedă, eu știam că acolo ar putea fi un suflet inocent. Din acea noapte ochii mei au fost ațintiți asupra ta și mintea mea a călătorit spre tine.

Nu a trecut mult timp până când ne-am revăzut... după o lună m-ai sunat să mă întrebi despre prietena noastră.... Și bineînțeles că te-am reținut la telefon, am vorbit și apoi am promis că ne vom întâlni. Gândește-te la un gigant sărind de bucurie. Inima îmi zvâcnea și picioarele nu puteau ateriza nicăieri. Am stins lumina din cameră, dar zâmbetul nu mă lăsa să dorm.

Anul următor a fost cel mai bun pe care l-am trăit vreodată , 2012 a fost magic. Creșterea mea bruscă și blândețea caracterului meu m-au ajutat să întâlnesc și să vorbesc cu mulți oameni și să am o încredere pe care nu o aveam în anii anteriori. Acestea bineînțeles că nu aveau nicio importanță pentru mine pentru că te aveam pe tine. De multe ori ai venit de departe ca să mă vezi când eram la școală. Mă simțeam ca o ființă invulnerabilă, pregătită pentru orice.

Mănâncă o mușcătură mare....nu spune o vorbă mare, zice poporul...........El ȘTIE CEVA!!! Din prima vară au început problemele. O veche flacără a bătut la ușă și te-a asediat. Apoi, am fost informat de prietena noastră care se întâmpla să fie cu tine. De la munte la mare în 4 ore. Am venit să te văd și tu erai supărată. Prezența mea te-a deranjat. Hehe......6...după-amiază de pe val înapoi la munte. Acolo cel puțin știam că mă va aștepta un om acolo, solid ca o stâncă dar tăcut în același timp.

Nu voi minți, aveam o poză cu tine pentru o bentiță. Începusem deja să mă scufund în furie și disperare. Astăzi, când mă gândesc la asta........, nu mai contează! Atunci dragostea mea nu s-a stins! Am așteptat mai mult de un telefon, certându-mă cu oricine îmi spunea să mă calmez. Într-un fel.....arzând ca o lumânare în speranța că te vei întoarce.

Un om înțelept mi-a spus "dacă te întorci trebuie să uiți". Promit că....am încercat, dar și eu sunt om. Cu timpul am încercat să vindec o rană pe care la fiecare 2-3 nopți o scărpinam cu insistență. Disperarea, întrebările.....frica îmi reveneau în minte. Pentru prima dată după mult timp mă simțeam atât de vulnerabil, de parcă nu mai simțisem niciodată durerea. Dar vezi tu, această durere rămăsese....și eu o invitasem.

Au urmat 2 ani de liniște, cu multe momente de "dragoste" și erotism. Am fost și în vacanțe împreună și ne-am simțit bine. În ciuda poziției și gândirii actuale, încă îmi amintesc de Hayati din Edessa și cât de mult ne-am distrat. Unele bune, vreau nu vreau să le păstrez. Ca să înțelegi, în acele 3 zile am simțit că ești la fel de îndrăgostită ca și eu prima dată.......

După acei 2 ani, am avut certuri ocazionale...'cum era de așteptat. Dar....mi spuneai "te iubesc" din ce în ce mai des și am crezut că va trece o furtună. Dar într-o noapte din nou...m-ai întrebat "de ce mă iubești". Nu aveam nici cea mai mică idee! Dar nu pentru ceea ce gândeai...chiar și atunci dragostea pe care o simțeam era dincolo de rațiune. Nu găseam ce să-ți spun pentru că erai ceva ce nu puteam descrie cu precizie dar erai în mine, Erai supărată atunci, desigur, dar încet-încet am mers mai departe.

Și la un moment dat ai vrut să o facem oficial ce deja a fost. Apoi am plecat într-o altă țară pentru că voiam să-mi deschid aripile și să văd cât de departe pot zbura. Te-ai simțit trădată și, bineînțeles, ai păstrat-o pentru mai târziu.

Am încercat să trăim împreună, dar nu cu prea mult succes. Totuși, m-am gândit că poate a venit momentul să fac acest pas și așa cum este logic, având în vedere totul...totul!!! Poate că îți spun asta pentru prima dată....dar în momentul în care m-am pus în genunchi, am crezut și eu povestea.

Dar, în mod surprinzător, am vrut să te păstrez în viața mea încă puțin timp, chiar și după toate acestea. Vara anului 2020 a fost ultima noastră întâlnire.....în ciuda pasiunii de acum ne-am asigurat că amândoi suntem diferiți de atunci.

Sunt sigur că vei crede că nu ți-am spus unele lucruri. Așa că o să vă explic cum am structurat această "scrisoare" de adio în așa fel încât 1, să te gândești printre rânduri și 2, dacă o să o mai citesc vreodată, o să-mi amintesc că a fost și ceva frumos.

Am învățat cum că acum ai o familie și chiar crești rodul iubirii tale.........sau poate.......nimic.......Ignoră aici, așa cum ai făcut-o și alte dăți.

Oricum.....m-am obosit și eu....ți-am ținut companie puține momente...... Toate aceste gânduri au construit o ușă. Cerneala de pe acea hârtie a structurat cheia. Totul e gata.......dar stai...e prea gol.......să-ți las ceva scris în caz că vrei să bați la ușă....... "Tu de ce m-ai iubit?"......... Mi-a făcut plăcere să vorbesc cu tine.............

Άντε ένα τελευταίο

 Άουτς! Αμάν ρε Σίμπα….πάλι δαγκώνεις; Και παίζαμε τόσο ωραία…. Τι να πω …. Αν και όσο τότε δεν πονάει….Πάλι θυμήθηκα…άλλη μία φορά θα αναρωτηθώ….πάλι θα αναπολήσω…. Δεν βαριέσαι, αυτή θα είναι η τελευταία φορά…..

Ήμαστε μικροί, εγώ ετοιμάζομαι για ένα μεγάλο σταυροδρόμι της ζωής μου και έχω βγει μπροστά από το σχολείο μου. Εσύ πάλι, ήρθες γιατί τότε σε σύστησε μία φίλη μας. Μία που αργότερα θα πρόδιδες…. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δύο παιδάκια αθώα γνωρίστηκαν εκείνο το βράδυ. Παρόλο που είπες ότι από μικρή γνώρισες τις πίκρες και τους αγώνες της ζωής, εγώ ήξερα πως ίσως υπάρχει μία αθώα ψυχή. Από εκείνο το βράδυ τα μάτια μου ήταν πάνω σου και το μυαλό μου ταξίδευε σε εσένα.

Δεν αργήσαμε να ιδωθούμε πάλι… μετά από ένα μήνα με πήρες να με ρωτήσεις για την φίλη μας…. Και φυσικά σε κράτησα στο τηλέφωνο, μιλήσαμε και μετά υποσχεθήκαμε να βρεθούμε. Σκέψου έναν γίγαντα να χοροπηδάει από την χαρά του. Η καρδιά μου φτερούγιζε και τα πόδια μου δεν μπορούσαν να στεριώσουν πουθενά. Έσβησα το φως στο δωμάτιο αλλά το χαμόγελο δεν με άφηνε να κοιμηθώ.

Ο επόμενος χρόνος ήταν ο καλύτερος που είχα ζήσει ποτέ , το 2012 ήταν μαγικό. Η απότομη ανάπτυξή μου αλλά και η πραότητα του χαρακτήρα μου με βοήθησαν να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλά άτομα και να έχω αυτοπεποίθηση που δεν είχα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά βέβαια δεν είχαν καμία σημασία για εμένα, γιατί είχα εσένα. Πολλές φορές ερχόσουν από μακριά για να με δεις όταν σχολούσα. Ένιωθα ένα άτρωτο όν έτοιμο για όλα.

Μεγάλη μπουκιά φάε….μεγάλο λόγο μην πεις, λέει ο λαός………..Ε ΚΑΤΙ ΞΕΡΕΙ!! Από το πρώτο μας καλοκαίρι ξεκίνησαν τα προβλήματα. Ένας παλιός σου έρωτας σου χτύπησε την πόρτα και σε πολιορκούσε. Τότε, πληροφορήθηκα από τη φίλη μας που έτυχε να είναι μαζί σου. Από βουνό σε θάλασσα, σε 4 ώρες. Ήρθα να σε δω και ήσουν θυμωμένη. Η παρουσία μου σε ενόχλησε. Χεχέ……6…το απόγευμα από το κύμα πάλι στο βουνό. Εκεί τουλάχιστον ήξερα ότι θα με περίμενε ένας άνθρωπος που θα ήταν δίπλα μου, βράχος αλλά ταυτόχρονα σιωπηλός.

Δεν θα πω ψέματα, είχα μία φωτογραφία σου για προσκεφάλι. Είχα ήδη ξεκινήσει να βουτάω στον θυμό και την απόγνωση. Σήμερα που τα σκέφτομαι……..δεν έχει σημασία! Τότε ο έρωτας μου δεν έσβησε! Περίμενα πάνω από ένα τηλέφωνο, μάλωνα με όποιον μου έλεγε να ηρεμήσω. Κατά κάποιον τρόπο…..έκαιγα σαν καντήλι με την ελπίδα πως θα ξανάρθεις.

Ένας σοφός άνθρωπος μου είπε «αν γυρίσεις πρέπει να ξεχάσεις». Σου υπόσχομαι….προσπάθησα, αλλά είμαι κι εγώ άνθρωπος. Όσο περνούσε ο καιρός προσπαθούσα να γιάνω μία πληγή που κάθε 2-3 νύχτες έξυνα επίμονα. Γυρνούσαν στο μυαλό απόγνωση, ερωτηματικά…..φόβος. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωθα τόσο ευάλωτος, σαν να μην ξαναείχα νιώσει πόνο. Βλέπεις όμως, ο πόνος αυτή τη έμενε….και τον είχα προσκαλέσει εγώ.

Έφυγα από την πόλη, αλλά ερχόμουν κάθε εβδομάδα να σε δω. Η ζωή μου στο βουνό και οι άνθρωποι που είχα εκεί με βοήθησαν να σε ξαναερωτευθώ. Ήμουν σε ένα ήρεμο περιβάλλον με όλο και περισσότερες. Εκεί κατάφερα όχι να ξεχάσω, αλλά να μην το ανακαλώ.

Ακολούθησαν 2 χρόνια ηρεμίας, με πολλές στιγμές «αγάπης» αλλά και ερωτισμού. Πηγαίναμε και διακοπές μαζί και περνούσαμε όμορφα. Παρά την τωρινή θέση και σκέψη ακόμα θυμάμαι το Χαγιάτι της Έδεσσας και το πόσο ωραία περάσαμε. Κάποια καλά, θέλω δεν θέλω θα τα κρατήσω. Για να καταλάβεις, εκείνες τις 3 μέρες ένιωθα πως κι εσύ ήσουν τόσο ερωτευμένη, όσο και εγώ τον πρώτο καιρό…….

Μετά από εκείνα τα 2 χρόνια, είχαμε ανά καιρούς τσακωμούς…’όπως ήταν και επόμενο. Αλλά….μου έλεγες «σ’αγαπώ» όλο και πιο συχνά και νόμιζα μπόρα είναι θα περάσει. Αμ δε….Μία νύχτα πάλι…με ρώτησες «γιατί με αγαπάς». Δεν είχα ιδέα! Όχι όμως για αυτό που σκέφτεσαι…ακόμα και τότε η αγάπη που ένιωθα ξεπερνούσε κάθε λογική. Δεν έβρισκα τι να σου πω γιατί ήσουν κάτι που δεν μπορούσα να περιγράψω με ακρίνεια αλλά ήσουν μέσα μου, Θύμωσες βέβαια τότε αλλά σιγά σιγά προχωρήσαμε.

Και κάποια στιγμή ήθελες να επισημοποιήσουμε τα επίσημα. Τότε έφευγα σε άλλη χώρα διότι ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου και να δω πόσο μακριά μπορούσα να πετάξω. Ένιωσες προδομένη και βέβαια μου το φύλαγες για αργότερα.

Προσπαθήσαμε να ζήσουμε μαζί, όχι όμως με τόσο μεγάλη επιτυχία. Παρόλα αυτά σκέφτηκα πως ίσως είναι η στιγμή να κάνω αυτό το βήμα και όπως είναι λογικό, λαμβάνοντας υπόψιν τα πάντα…τα πάντα!!! Ίσως στο λέω πρώτη φορά….αλλά τη στιγμή που γονάτισα, το πίστεψα κι εγώ το σενάριο.

Δυστυχώς δεν με άφησες να το πολυζήσω. Μετά από 3 εβδομάδες έβγαινες με έναν γνωστό άγνωστο. Εκεί ήταν που πληγώθηκα, αλλά ταυτόχρονα, δεν έβρισκα δικαιολογία. Και μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, μία πόρτα δεν ανοίγει μόνη της.

Τότε είπα να το προσπαθήσω διότι μέσα σε μία στιγμή δεν πίστευα ότι θα τελειώσει κάτι που τόσα χρόνια προσπαθούσες να μου αποδείξεις. Τότε ήταν αργά, αλλά το τελείωσα αν και αργά. Τότε άλλαξα. Η φωνή που τόσο χαιρόμουν να ακούω έσβησε, η εικόνα σου άρχισε να διαλύεται μες στο καταμεσήμερο. Λυπάμαι που δεν στα είπα τότε αυτά.

Ως έκπληξής μου όμως ήθελα να σε κρατήσω λίγο ακόμα στην ζωή μου ακόμα και μετά από όλα αυτά. Το καλοκαίρι του 2020 ήταν η τελευταία μας συνάντηση…..παρά το πάθος βεβαιωθήκαμε πλέον πως και οι 2 μας είμαστε διαφορετικοί από τότε.

Σίγουρα θα σκεφτείς ότι δεν είπα κάποια πράγματα. Θα σου εξηγήσω λοιπόν πως δόμησα αυτή την αποχαιρετιστήρια «επιστολή» με τρόπο ώστε 1^ον, να σκεφτείς μέσα από τις γραμμές και 2^ον αν ποτέ την ξαναδιαβάσω, να θυμάμαι πως υπήρξε και κάτι όμορφο.

Έμαθα όπως τώρα έχεις οικογένεια και μάλιστα μεγαλώνετε τον καρπό του έρωτά σας………ή μήπως…….τίποτα…….προσπέρνα εδώ, όπως έκανες κι άλλες φορές.

Θέλω να ξέρεις όμως πως χάρις σε αυτήν την περιπέτεια κατάλαβα τι σημαίνει να αγαπάς πραγματικά και πως ακόμα και τώρα έχω να διαθέσω πάρα πολλά αποθεματικά αγάπης. Υπάρχουν πρόσωπα στην ζωή μου, και κάποια μάλιστα την αξίζουν απλόχερα.

Τέλος πάντων…..κουράστηκα κι εγώ….σου κράατησα για λίγες ακόμες στιγμές παρέα…… Όλες αυτέ οι σκέψεις έχτισαν μία πόρτα. Το μελάνι σε αυτό το χαρτί δόμησε το κλειδί. Όλα είναι έτοιμα…….αλλά κάτσε…πολύ άδεια είναι…….θα σου αφήσω κάτι γραμμένο σε περίπτωση που θελήσεις να χτυπήσεις……. «εσύ γιατί με αγάπησες;»……… Ωραία τα είπαμε………….

Nostalgia

Buna dimineata! Ce faci; Mă gândeam din nou la tine în seara asta. Prin cearșafurile moi mi-am amintit de toate momentele frumoase și grele petrecute împreună. Ah, de unde să încep?

Te-am cunoscut pentru prima dată când aveam doi ani, am venit atunci de la prima mea mamă și să spun adevărul mi-a fost puțin frică. Dar de la început m-ai primit cu brațele deschise deși nu mă cunoșteai.

M-ai ajutat încă din primele zile să-mi fac prieteni și încet să mă faci să mă simt ca acasă. Am fost răutăcioas dar și sensibil, trebuie să recunosc că ai avut multă răbdare cu mine. Mi-ai arătat marea și pentru prima dată am ars pe plaja ta. În apele limpezi albastre și transparente am văzut pentru prima dată cum soarele îmbrățișează valurile pentru a ieși pe uscat. Atunci a fost ceva fără precedent și orbitor pentru mine. Din păcate însă, l-am apreciat mai târziu.

Pe măsură ce anii au trecut, mi-ai dat atât de mult. Prietenii, iubirile și provocările sunt o parte foarte mică din tot ceea ce mi-ai dat. M-ai învățat cine sunt, de unde am venit și ce au reprezentat toți cei dinaintea mea. În fiecare zi ceva nou, de fiecare dată mai devotat. De la tine am învățat să iubesc cartea și stiloul, nu a fost o zi în care să nu fiu vrajit cu ceea ce învățam și vedeam.

Astăzi sunt departe de tine, m-am întors la mama care mi-a dat viață. M-am plimbat prin locurile în care am trăit înainte de a te cunoaste. Sincer să fiu, mi-am amintit destul de repede de ele și am învățat din nou să trăiesc în ele. Dar a fost greu să te adaptezi in această nouă casă. Singura mea companie... amintirile mele despre tine și ceea ce m-ai învățat de-a lungul anilor. Nu mă plâng, am plecat dupa un vis pe care îl vad. Te-am părăsit atât de ușor după atâția ani, dar ai rămas să mă aștepti de fiecare dată când mi-a fost dor de tine și am nevoie să te văd.

Vreau să știi că gândurile mele sunt inspirate de tine. În visele mele, tu ești vedeta. Ai un loc în inima mea pe care nimeni altcineva nu îl va avea vreodată. În fiecare zi care trece, îmi doresc să te pot răsplăti pentru tot binele pe care mi l-ai făcut. Poate într-o zi îți voi aduce și eu copii mei, sa le oferi cu generozitate ceea ce mi-ai dat si mie. Poate într-o zi și eu voi oferi frumusețea pe care mi-ai arătat-o. Chiar dacă nu sunt acolo, te văd. Chiar dacă nu te aud, sunetul tău mă însoțește. Chiar dacă nu ating plaja ta de nisip, picioarele mele își amintesc valurile tale răcoroase. Mulțumesc... Grecia mea!

Νοσταλγία

            Καλημέρα! Τι κάνεις; Σε σκεφτόμουν πάλι απόψε. Μες στα μαλακά σεντόνια θυμήθηκα όλα τα όμορφα και δύσκολα που περάσαμε μαζί. Αχ, από πού να ξεκινήσω;

Σε γνώρισα πρώτη φορά όταν ήμουν δύο χρονών, ήρθα τότε από την πρώτη μου μαμά και για να πω την αλήθεια φοβόμουν λίγο. Εσύ όμως από την αρχή με υποδέχτηκες με ανοιχτές αγκάλες κι ας μην με ήξερες.

Με βοήθησες κι από τις πρώτες μέρες κιόλας μέρες να κάνω φίλους και σιγά σιγά να με κάνεις να νιώσω σαν το σπίτι μου. Ήμουν σκανταλιάρης αλλά και ευαίσθητος, πρέπει να παραδεχτώ πως είχες μεγάλη υπομονή μαζί μου.

Μου έδειξες την θάλασσα και πρώτη φορά κάηκα στην αμμουδιά σου. Στα καταγάλανα και διάφανα νερά είδα πρώτη φορά πως ο ήλιος αγκαλιάζει τα κύματα για να βγει και αυτός στην στεριά. Ήταν τότε κάτι πρωτόγνωρο και εκθαμβωτικό για μένα. Δυστυχώς όμως, το εκτίμησα αργότερα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια μου έδινες τόσα πολλά. Οι φίλοι, έρωτες και προκλήσεις είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι από όλα αυτά που μου χάρισες. Μου έμαθες ποιος είμαι, από πού ήρθα και τι πρέσβευαν όλοι πριν από μένα. Κάθε μέρα κάτι καινούριο, κάθε φορά και πιο προσηλωμένος. Από εσένα έμαθα να αγαπάω το βιβλίο και το μολύβι, δεν υπήρχε μέρα που να μην έμενα άφωνος με ότι μάθαινα και έβλεπα.

Σήμερα είμαι μακριά σου, γύρισα στην μαμά που μου έδωσε ζωή. Περπάτησα στα μέρη που έζησα πριν σε ασπαστώ. Για να είμαι ειλικρινής, τα θυμήθηκα πού γρήγορα και έμαθα να ζω σε αυτά ξανά. Ήταν δύσκολο όμως πλέον να προσαρμοστώ σε αυτό το νέο σπίτι. Η μόνη μου συντροφιά…..οι αναμνήσεις μου μαζί σου και ότι μου έμαθες τόσα χρόνια. Δεν παραπονιέμαι, έφυγα για ένα όνειρο βλέπεις. Σε άφησα τόσο εύκολα μετά από τόσα χρόνια , εσύ όμως έμεινες να με περιμένεις κάθε φορά που θα μου έλλειπες και θα είχα την ανάγκη να σε δω.

Θέλω να ξέρεις πως οι σκέψεις μου έχουν εσένα ως έμπνευση. Στα όνειρά μου είσαι πρωταγωνίστρια. Στην καρδιά μου έχεις μία θέση που κανείς άλλος δεν πρόκειται να έχει. Κάθε μέρα που περνά εύχομαι να μπορέσω να σου ανταποδώσω ότι καλό μου έκανες. Ίσως κάποια μέρα να σου φέρω και εγώ κάποια παιδιά , να τα προσφέρεις απλόχερα ότι μου χάρισες. Ίσως κάποια μέρα να μπορέσω να προσφέρω κι εγώ την ομορφιά που μου έδειξες.

Κι ας μην είμαι εκεί σε βλέπω. Κι ας μην σε ακούω ο ήχος σου με συντροφεύει. Κι ας μην αγγίζω την αμμουδιά σου, τα πόδια μου θυμούνται τα δροσερά σου κύματα.

Σε ευχαριστώ…Ελλάδα μου!

Visul

 

In seara asta te am vazut chiar daca nu mă așteptam

Intr-o lume de vis

Unde realitatea întâlnește dorința

Nu te-ai schimbat deloc

Zâmbitoare si mandra

Ai venit pe neașteptate

Sa îmi amintești de dulceața ta

Fata ta de porțelan

Privirea oglinda

Zâmbetul petale de trandafir

Ochii tai o mare liniștita

A trecut atata timp

Dar nu te-am uitat

Subconștientul meu  te caută

Ai trezit amintiri pure 

In întunericul de azi

Ca si când mi-ai calcat pe picior sa mă trezești

Nu mai suntem in același oraș

In perioada asta, știu

Chiar daca ai traversat marea

Eu sufăr la fel de mult

Poate soarta închide ochii si chiar 

si din greșeală 

ne va duce pe același drum

Nu mă plâng

Ai fost si esti frumoasa

Gândul la tine îmi aduce numai zâmbet

Numai liniste si pace este in privirea ta

Îmi doresc sa te revăd intr-o zi

Sa te strâng in brațele mele

Sa iți mângâi parul bălai

Το όνειρο

Απόψε ενώ δεν το περίμενα σε είδα,

Σε έναν κόσμο πολύ ρευστό,

Εκεί που η πραγματικότητα,

συναντά τον πόθο

 

Δεν άλλαξες καθόλου,

Χαμογελαστή και περήφανη,

Ήρθες απροσδόκητα,

Να μου θυμίσεις την γλύκα σου.

 

Το πρόσωπό συ πορσελάνη,

Το βλέμμα σου καθρέφτης,

Το χαμόγελο ροδοπέταλα,

Τα μάτια σου ένας γαλαξίας.

 

Πέρασε τόσος καιρός,

Μα εγώ δεν σε ξέχασα,

Μες στην αρρώστια μου,

Στο υποσυνείδητο σε έψαξα.

 

Αγνές οι μνήμες που ξύπνησες,

Μέσα στο σκοτάδι,

Σαν το πόδι σου πάτησες,

Εξάλειψες μία απάτη.

 

Στην ίδια πόλη δεν είμαστε,

Αυτό καιρό το ξέρω,

Κι ας πέρασες το πέλαγος

Εγώ το ίδιο υποφέρω

Η μοίρα δεν τόλμησε τα μάτια,

Μία φορά κλείσει,

Μήπως και κατά λάθος,

Τους δρόμους να σμίξει.

 

Παράπονο όμως δεν έχω,

Ήσουν και είσαι όμορφη.

Μόνο χαμόγελο φέρνει η σκέψη σου.

Μόνο γαλήνη δείχνει το βλέμμα σου.

 

Εύχομαι μία μέρα να σε ξαναδώ,

Στην αγκαλιά μου να σε μαζέψω

Και τα ξανθά μαλλάκια σου,

Με στοργή να χαϊδέψω