Μια πληγωμένη πριγκίπισσα / O prințesă rănită

 Αρχικά άκουσα το όνομά σου

Σε μία άδεια αίθουσα 

Ήταν κάτι γνώριμο 

Αλλά ταυτόχρονα αγωνιώδες

Η ύπαρξή σου δεν ήταν αισθητή

Παρά μόνο αντιληπτή μέσω τρίτων

Αν και το μυαλό σου ήταν η θάλασσα

Ο λόγος σου φαινόταν ρυάκι

Όπως η θάλασσα όμως

Έτσι κι εσύ ήσουν άγρια 

Gγεμάτη τρικυμίες και ανέμους

Δύσκολα κάποιος θα σε προσέγγιζε

Όταν πρωτοβρεθήκαμε έλαμψες

Αν και νύχτα φώτισαν οι δρόμοι

Αν και αργά ένιωσα πως μόλις ξύπνησα

Δίπλα σου ένιωθα διαφορετικά

Περπατούσαμε και ντρεπόμουν να σε δω

Αλλά από την άλλη μόνο εσύ κατάφερες

Να με κάνεις να περπατάω με τόση περηφάνεια

Φυσικά δεν ήταν έρωτας

Ήταν θαυμασμός, ερωτεύτηκα

Το τι αντιπροσώπευες 

Τυφλώθηκα όταν είδα πόσο ενδιαφέρουσα ήσουν

Κι όμως κάποια στιγμή βρέθηκε 

Κάτι κοινό μεταξύ μας

Και οι δυο πονούσαμε

Και οι δύο ψάχναμε απαντήσεις

Στράφηκες στην φιλοσοφία

Στράφηκα στην ανθρωπολογία

Όμως από τους δύο 

Ήξερα καλύτερα από πόνο

Ένιωθα από τότε πως

Αν ανοίξουμε κάποιες πόρτες

Μετά κανένας από τους δύο

Δεν θα μπορούσε να τις κλείσει

Δεν παραπονιέμαι όμως

Είδα μια όμορφη σου πλευρά

Μια αθώα που σίγουρα υπήρχε 

Και πριν τον πόνο

Δυστυχώς είχα δίκιο

Τα αισθήματά μας έγιναν έντονα

Ο ένας ένιωσε προδοσία

Κι ο άλλος υποτίμηση

Κανένας μας όμως

Δεν έσκυψε να μιλήσει

Άλλο ένα κοινό μεταξύ μας 

Η υπερηφάνεια, η δύναμη

Δεν πειράζει όμως έμαθα πολλά

Και μέσω των τρικυμιών

Έμαθα να μην φοβάμαι το κολύμπι

Λυπάμαι που ο πόνος μας αποξένωσε

Και ο εγωισμός με έκανε σκληρούς

Δεν λυπάμαι όμως

Που σε γνώρισα ακόμα κι έτσι

Σε ευχαριστώ για κάθε ώρα

Για κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο

Αν και σε γνώρισα για λίγο

Σε γνώρισα σαν άστρο

Σε έζησα σαν φίλη

Σε πόθησα σαν τον ίδιο τον έρωτα 

Σε αποχαιρέτησα σαν εχθρό

Ποτέ όμως δεν ξεχνώ τα συναισθήματα 

Που και μες στον φόβο έβρισκα έρωτα

Που μες στο ρίγος έβρισκα ζεστασιά

Που μες στο σκοτάδι έβρισκα φως

Μου έδειξες κάτι 

Πιο δυνατό από κάθε αίσθημα

Μου έδειξες την ελπίδα

ți-am auzit numele prima dată

într-o sala goala

a fost ceva familiar

si in acelasi timp plin de agonie

prezenta ta nu s-a simtit

a fost numai perceputa

prin intermediul altora

in mintea ta era o mare

dar vorba ta curgea ca un rau

asemeni marii,ai fost sălbatică

plina de vant si furtuni

cu greutate putea cineva sa se apropie

când te-am vazut prima data

străluceai!

luminai drumul in noapte

chiar daca mai tarziu amm simtit

parca m-a trezit dint-un vis

langa tine m-am simtit diferit

pășeam langa tine

ma rusinam sa te privesc, străluceai

cu toate astea numai tu

ai reusit sa ma faci

sa ma simt mândru,langa tine

nu era dragoste,era admirație

si fara a intelege m-am îndrăgostit

de ce reprezentai

am fost orbit cat erai de interesanta!

si la un moment dat am gasi ceva comun

intre noi

amândoi cautam răspunsuri

tu te-ai indreptat spre filozfie

eu catre cunoasterea oamenilor profund...

insa dintre noi

eu stiam durerea cel mai bine

am stiut atunci

ca daca deschidem o usa

niciunul dintre noi

nu o va mai putea inchide

niciodată

nu ma plâng

am vazut o latura a ta

frumoasa,inocenta care putini au vazut-o

si care sigur exista inainte de durere

din pacate am avut dreptate

sentimentele noastre au devenit prea intense

unul s-a simtit trădat

altul subestimat

niciunul dintre noi nu a ramas sa vorbeasca

altceva comun inre noi

mândria

m-ai invatat multe

am invatat sa innot si in vreme de furtuna

fara a ma teme

regret profund durerea care ne- înstrăinat

egoismul m-a facut dur si nedrept

am suferit dar nu am regretat nici o clipa

ca te-am cunoscut

iti multumesc pentru fiecare ora,minut,clipa

chiar daca ai trecut pentru potin prin viata mea

te-am cunoscut ca o stea

te-am trait ca o prietena

te-am dorit ca pe dragostea însăși

si te-am lasat ca pe un dusman

cat de mult regret ultimul.....

niciodată nu voi uita sentimentele

cum in teama gaseam dragoste

in fior , căldură

in întuneric,lumina

M-ai invatat multe

m-ai facut sa simt multe

mai puternic decat sentimentele

m-ai invatat ce insemna speranța

m-ai invatat sa sper

iti multumesc pentru tot

Περπάτα

 

Ξεκίνησα…μικρά βήματα, ένα-δυο και πέφτω. Είναι όμως άνθρωποι δίπλα μου, με σηκώνουν….γιατί; Τόσα καινούρια πράγματα δίπλα μου κι άλλοι σαν εμένα….δεν περπατάνε και πολύ καλά αλλά γελάμε. Είναι και περισσότεροι γονείς τώρα, μας βλέπουν και γελάνε κι αυτοί μαζί μας. Δεν ξέρουμε γιατί αλλά χαιρόμαστε που τους βλέπουμε έτσι. Βέβαια κουραζόμαστε εύκολα και νυστάζουμε, αλλά δεν φοβάμαι, όταν φύγουν οι φίλοι μου, οι δικοί μου με βάζουν στο κρεβάτι…..για κάποιο λόγο σιγουρεύονται ότι κοιμήθηκα και ονειρεύομαι τον επόμενο περίπατο.

            Στέκομαι καλά, είμαι έτοιμος για την επόμενη περιπέτεια. Γνώρισα πολλούς καινούριους φίλους, με κάποιους μιλάω και στο σχολείο. Ο δρόμος είναι και πάλι γεμάτος, παραμένουν πολλά άγνωστα στοιχεία, αλλά είναι και πολλά χαμόγελα γύρω μου. Κάποιοι βλέπω περπατάνε δίπλα μου, το βήμα δεν είναι ίδιο αλλά προχωράμε προς την ίδια κατεύθυνση και νιώθουμε όλοι χαρούμενοι. Μας βλέπουν κι άλλοι και μας ακολουθούν, άλλοτε το καταλαβαίνουμε, άλλοτε όχι.

            Το βάδισμα έγινε λίγο πιο γρήγορο, δεν καταλαβαίνω γιατί, όμως το νιώθω εντελώς φυσικό. Δυστυχώς πολλοί από εμάς δεν είναι πια στο ίδιο μονοπάτι, αλλά κατά κάποιον τρόπο σε κάθε βήμα βλέπω δρομάκια ενωμένα με το δικό μου, άλλα μου φέρνουν παρέα, άλλα είναι να τα ακολουθήσει κάποιος από εμάς.

            Τα μικρά δρομάκια έγιναν σταυροδρόμια, πέρασα πολλά και ακόμα έχω παρέα. Αυτή τη φορά κάποιοι που μας αποχωρίστηκαν εκμεταλλεύτηκαν τα σταυροδρόμια αυτά για να μας βρουν. Μας λένε πως ήταν το μονοπάτι τους, σε άλλους πολύχρωμο και με αρκετά άτομα, σε άλλους πιο συντηρητικό και παρέα συγκεντρωμένη στον στόχο. Η χαρά μας είναι εμφανής, όλοι όμως νιώθουμε πως θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσοχή από εδώ και πέρα, τα σταυροδρόμια λιγοστεύουν.

            Σταμάτησε ο δρόμος, φαίνονται μόνο κάποια ίχνη από κάποιους που ήρθαν πριν από εμάς. Είναι ενδιαφέρον, είμαστε αισθητά λιγότεροι από την αρχή, αλλά το περιβάλλον είναι πολύ πιο όμορφο, έχει την μυρωδιά του αγνώστου και την αίσθηση πως κάποιος σε καλεί προς το μέρος του. Έχω μάλιστα από τα προηγούμενα βήματα έναν άνθρωπο δίπλα μου, μια ξεχωριστή ύπαρξη για εμένα. Δίπλα του νιώθω ζεστασιά, δεν με νοιάζει που δεν είμαστε πολλοί, έχω την δύναμή μου σε απόσταση αναπνοής. Πέρασα ήδη γόνιμες πεδιάδες, όμορφες οροσειρές και απέραντες παραλίες. Κάθε τοπίο μου έδωσε γλυκιές αναμνήσεις που τις κρατώ μέσα μου για τα επόμενα βήματα.

            Νιώθω παράξενα, όσο περνάνε τα χιλιόμετρα νιώθω το άτομο δίπλα μου να απομακρύνεται, έμεινε μια μικρή φιγούρα και τελικά εξαφανίστηκε. Είμαι μπερδεμένος, το κεφάλι μου πονάει, το βήμα μου δεν έχει τη ζωηράδα που είχε. Τώρα με προλαβαίνουν τα σύννεφα, η βροχή με καλωσόρισε με την αβεβαιότητά της. Μπροστά μου τα άτομα που άφησα, αλλά η βροχή δεν τους πτοεί, ούτε στάλα δεν τους άγγιξε. Είναι δύσκολό το περπάτημα, τα πόδια βουλιάζουν και η δύναμή μου με εγκαταλείπει.

            Έμαθα να περπατώ στην βροχή, φυσικά πιο αργά αλλά πρέπει να συνεχίσω. Δεν με ενδιαφέρει πια η υγρασία και η λάσπη, τα πόδια βουλιάζουν μέχρι ένα σημείο, δεν πέφτω όπως στην αρχή. Το κεφάλι λίγο σκυμμένο, είμαι μούσκεμα, προσπαθώ όμως να κρατήσω τα μάτια όσο πιο ανοιχτά μπορώ. Ίσως είναι η ώρα να ξεκουραστώ λίγο, αλλά αν σταματήσω θα βουλιάξω.

            Βλέπω μια φιγούρα στα δεξιά, εμφανίστηκε ένα μονοπάτι παρόμοια με αυτά στην αρχή του περίπατου. Είναι χωμάτινο αλλά δεν είναι βρεγμένο και ένα άτομο έρχεται προς το μέρος μου. Τι να θέλει άραγε; Τα πόδια του ακολουθούν τα δικά μου μες στην λάσπη. Νιώθω όμως ένα σπρώξιμο πίσω στην πλάτη, είναι αυτός. Παρότι βουλιάζει κι αυτός κάποιες φορές με σπρώχνει.

            Βγήκα από την βροχή! Είμαι ακόμα λερωμένος αλλά η λάσπη σχεδόν εξαφανίστηκε. Αυτός που με βοήθησε ένα παρόμοιο μονοπάτι με αυτό που αρχικά τον έφερε, αλλά ήταν βιαστικός και δεν πρόλαβα να τον ευχαριστήσω. Είμαι πολύ καλύτερα, το βήμα μου σιγά-σιγά επανέρχεται και η αυτοπεποίθηση για άλλη μία φορά φουντώνει. Βέβαια δεν είναι το ίδιο με πριν. Όσοι περπατάνε από δίπλα μου έχουν μία απόσταση και δεν συναντιούνται πάντα τα βλέμματά μας.

            Περπάτησα πολύ, λέω να ξεκουραστώ λίγο. Αλλάζω λίγο το βήμα και απολαμβάνω τη θέα. Είναι όπως τότε που τελείωσε το οδόστρωμα, πανέμορφα. Βαδίζω πια στο γρασίδι και όλες οι ευχάριστες μυρωδιές στολίζουν τον περίπατο. Κοιτάω πίσω μου, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, η βροχή δεν μπορεί να με φτάσει. Τον βοηθό που με έβγαλε από την δύσκολη θέση δεν τον βρήκα ακόμη. Ακουμπάω το πρόσωπο και νιώθω κάποιες ουλές από εκείνες τις φορές που έπεσα, αλλά δεν με πειράζει, κουράστηκα για να τις αποκτήσω. Ακόμη είμαι μόνος, αλλά εγώ θέτω τον ρυθμό. Μπροστά μου βλέπω αμέτρητα μονοπάτια, αυτή τη φορά εμφανίστηκαν με την σκέψη κάποιων σεναρίων. Αν τα ακολουθήσω παραμένουν, αν πάλι τα προσπεράσω και απομακρυνθώ αρκετά, γεμίζουν γρασίδι και λουλούδια.

Εσένα; Πως ήταν το ταξίδι σου;