Αρχικά άκουσα το όνομά σου
Σε μία άδεια αίθουσα
Ήταν κάτι γνώριμο
Αλλά ταυτόχρονα αγωνιώδες
Η ύπαρξή σου δεν ήταν αισθητή
Παρά μόνο αντιληπτή μέσω τρίτων
Αν και το μυαλό σου ήταν η θάλασσα
Ο λόγος σου φαινόταν ρυάκι
Όπως η θάλασσα όμως
Έτσι κι εσύ ήσουν άγρια
Gγεμάτη τρικυμίες και ανέμους
Δύσκολα κάποιος θα σε προσέγγιζε
Όταν πρωτοβρεθήκαμε έλαμψες
Αν και νύχτα φώτισαν οι δρόμοι
Αν και αργά ένιωσα πως μόλις ξύπνησα
Δίπλα σου ένιωθα διαφορετικά
Περπατούσαμε και ντρεπόμουν να σε δω
Αλλά από την άλλη μόνο εσύ κατάφερες
Να με κάνεις να περπατάω με τόση περηφάνεια
Φυσικά δεν ήταν έρωτας
Ήταν θαυμασμός, ερωτεύτηκα
Το τι αντιπροσώπευες
Τυφλώθηκα όταν είδα πόσο ενδιαφέρουσα ήσουν
Κι όμως κάποια στιγμή βρέθηκε
Κάτι κοινό μεταξύ μας
Και οι δυο πονούσαμε
Και οι δύο ψάχναμε απαντήσεις
Στράφηκες στην φιλοσοφία
Στράφηκα στην ανθρωπολογία
Όμως από τους δύο
Ήξερα καλύτερα από πόνο
Ένιωθα από τότε πως
Αν ανοίξουμε κάποιες πόρτες
Μετά κανένας από τους δύο
Δεν θα μπορούσε να τις κλείσει
Δεν παραπονιέμαι όμως
Είδα μια όμορφη σου πλευρά
Μια αθώα που σίγουρα υπήρχε
Και πριν τον πόνο
Δυστυχώς είχα δίκιο
Τα αισθήματά μας έγιναν έντονα
Ο ένας ένιωσε προδοσία
Κι ο άλλος υποτίμηση
Κανένας μας όμως
Δεν έσκυψε να μιλήσει
Άλλο ένα κοινό μεταξύ μας
Η υπερηφάνεια, η δύναμη
Δεν πειράζει όμως έμαθα πολλά
Και μέσω των τρικυμιών
Έμαθα να μην φοβάμαι το κολύμπι
Λυπάμαι που ο πόνος μας αποξένωσε
Και ο εγωισμός με έκανε σκληρούς
Δεν λυπάμαι όμως
Που σε γνώρισα ακόμα κι έτσι
Σε ευχαριστώ για κάθε ώρα
Για κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο
Αν και σε γνώρισα για λίγο
Σε γνώρισα σαν άστρο
Σε έζησα σαν φίλη
Σε πόθησα σαν τον ίδιο τον έρωτα
Σε αποχαιρέτησα σαν εχθρό
Ποτέ όμως δεν ξεχνώ τα συναισθήματα
Που και μες στον φόβο έβρισκα έρωτα
Που μες στο ρίγος έβρισκα ζεστασιά
Που μες στο σκοτάδι έβρισκα φως
Μου έδειξες κάτι
Πιο δυνατό από κάθε αίσθημα
Μου έδειξες την ελπίδα
ți-am auzit numele prima dată
într-o sala goala
a fost ceva familiar
si in acelasi timp plin de agonie
prezenta ta nu s-a simtit
a fost numai perceputa
prin intermediul altora
in mintea ta era o mare
dar vorba ta curgea ca un rau
asemeni marii,ai fost sălbatică
plina de vant si furtuni
cu greutate putea cineva sa se apropie
când te-am vazut prima data
străluceai!
luminai drumul in noapte
chiar daca mai tarziu amm simtit
parca m-a trezit dint-un vis
langa tine m-am simtit diferit
pășeam langa tine
ma rusinam sa te privesc, străluceai
cu toate astea numai tu
ai reusit sa ma faci
sa ma simt mândru,langa tine
nu era dragoste,era admirație
si fara a intelege m-am îndrăgostit
de ce reprezentai
am fost orbit cat erai de interesanta!
si la un moment dat am gasi ceva comun
intre noi
amândoi cautam răspunsuri
tu te-ai indreptat spre filozfie
eu catre cunoasterea oamenilor profund...
insa dintre noi
eu stiam durerea cel mai bine
am stiut atunci
ca daca deschidem o usa
niciunul dintre noi
nu o va mai putea inchide
niciodată
nu ma plâng
am vazut o latura a ta
frumoasa,inocenta care putini au vazut-o
si care sigur exista inainte de durere
din pacate am avut dreptate
sentimentele noastre au devenit prea intense
unul s-a simtit trădat
altul subestimat
niciunul dintre noi nu a ramas sa vorbeasca
altceva comun inre noi
mândria
m-ai invatat multe
am invatat sa innot si in vreme de furtuna
fara a ma teme
regret profund durerea care ne- înstrăinat
egoismul m-a facut dur si nedrept
am suferit dar nu am regretat nici o clipa
ca te-am cunoscut
iti multumesc pentru fiecare ora,minut,clipa
chiar daca ai trecut pentru potin prin viata mea
te-am cunoscut ca o stea
te-am trait ca o prietena
te-am dorit ca pe dragostea însăși
si te-am lasat ca pe un dusman
cat de mult regret ultimul.....
niciodată nu voi uita sentimentele
cum in teama gaseam dragoste
in fior , căldură
in întuneric,lumina
M-ai invatat multe
m-ai facut sa simt multe
mai puternic decat sentimentele
m-ai invatat ce insemna speranța
m-ai invatat sa sper
iti multumesc pentru tot
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου