Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τις πίκρες της; Έντονες συζητήσεις, στραβοπατήματα, αστοχίες ακόμα και σχίσματα ανάμεσα σε ανθρώπους λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα και στιγμή κάτω από το βλέμμα του ήλιου αλλά και της σελήνης. Είναι απορίας άξιο πως εξελίχθηκαν τόσο οι συμπεριφορές και οι αντιλήψεις ώστε όλα τα προηγούμενα να μοιάζουν ένα αστείο που μόλις περάσει και το τελευταίο γέλιο μες στην παρέα να παραμείνει σε μια απόμερη περιοχή του υποσυνείδητου και να αναζωπυρώνει μόνο στην ενστικτώδη παρομοίωσή τους με νέα επερχόμενα συμβάντα.
Είναι όμως εντελώς φυσικό… Το μόνο εμπόδιο είναι η συνεχής άρνηση των γεγονότων, έχοντας ως αρωγό την ελπίδα της επανεξέτασης, της επανάληψης της κατάστασης ή της στιγμής. Αργά ή γρήγορα ωστόσο βυθιζόμενοι στην σκέψη και στο ταξίδι της φαντασίας, έρχεται η αλήθεια. Η μόνη έννοια που πονάει ακόμα και στην πιο χαρούμενη μορφή της. Ο πόνος ωστόσο συμβολίζει την πραγματικότητα και την ουσία της θνητής και ευάλωτης φύσης μας. Όντας το αρχικό αίσθημα και η τελική αυλαία μας θυμίζει την υλική μας υπόσταση μας και ψυχική μας περιπλοκότητα. Ένα υπέροχο και βίαιο συναίσθημα, αποτελεί τον μαέστρο και συνθέτη της συμφωνίας μας.
Και άραγε γιατί να τον εμπιστευτούμε άλλωστε, τον απόστολο στενάχωρων καταστάσεων; Διότι προειδοποιεί…..Ένας συνθέτης αντιλαμβάνεται την αρμονία του συνόλου στις νότες και ακολούθως ο μαέστρος την αρμονία των διαφόρων οργάνων στην εκτέλεσή τους.