Μια πολλά υποσχόμενη σειρά

  Ατόμα σαν εμένα τα οποία αναλώνουν πολύ χρόνο στο να παρακολουθούν σειρές αναζητούνε πάντα το κάτι φρέσκο να τους ανανεώσει, να τους δώσει τροφή για σκέψη και μέσα από αυτή την εμπειρία στο τέλος της ημέρας να έχουν διευρύνει τους ορίζοντες στους. Είναι όμως το Promised Neverland για το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα μια τέτοια σειρά.

  Σε αυτό το σημείο, για να μην παρεξηγηθώ και κουράσω τους μελλοντικούς αναγνώστες (εσάς τους δυο τρίς λεω που διαβάζετε blogs και έχετε μείνει 10-15 χρόνια πίσω) πως αναφέρομαι σε anime ( κινούμενα σχέδια) σειρά του 2019. Είναι η πρώτη χρονιά τις σειράς η οποία έκλεισε στα 12 επεισόδια και άφησε να εννοηθεί στο τέλος ότι έπεται η συνέχεια. Είναι, λοιπόν, άξιο αναφοράς ένα τόσο μικρό anime, είναι όλο αυτό το άρθρο ένας παρορμητισμός της στιγμής ή είναι η επόμενη μεγάλη σειρά που θα ταράξει τα νερά της κοινότητας.

  Ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή, έχουμε ένα ορφανοτροφείο με τεράστια αυλή το οποίο το διαχειρίζεται μια μητέρα (που τα κάνει όλα και συμφέρει) και τα 38 παιδιά. Η καθημερινότητά τους συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων αγγαρείες στο ορφανοτροφείο, μάθηση (με πολλά τεστ) και αθλοπαιδίες. Ένας μικρός παράδεισος θα έλεγε κανείς. Όμως φυσικά ο τελικός σταθμός αυτής της περιπέτειας είναι η έξοδος από το ορφανοτροφείο δηλαδή η υιοθεσία των παιδιών από ανάδοχους γονείς.

  Αυτό που τελικά θα ανακαλύψουν τα πιο πονηρά και περίεργα παιδιά είναι το σκοτεινό μυστικό της μητέρας και το πραγματικό λόγο ύπαρξης του ορφανοτροφείου. Η εξέλιξη της σειράς προχωράει με αρκετά γρήγορους ρυθμούς, και το πέπλο μυστηρίου ξεδιπλώνετε αρκετά γρήγορα για τα δικά μου δεδομένα. Ως που στο τέλος της σειράς τα παιδία αναλαμβάνουνε δράση για να ξεφύγουνε και η σειρά κλείνει σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο, και το θεατή να έχει μείνει σε αναμμένα κάρβουνα περιμένοντας τη συνέχεια.

  Όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου καμιά φορά με συνεπέρνουν λίγο παραπάνω οι φρέσκες σειρές και την εκθειάζω καμιά φορά και εσφαλμένα λίγο παραπάνω (αν μου έκανα καλή εντύπωση) ή και το αντίθετο (άμα μου έκαναν κακή εντύπωση), παρ' λα αυτά νομίζω ότι η σειρά πετυχένει σε αρκετά σημεία να σου προκαλέσει το άγχος της αβεβαιότητας και του ρίσκου που έχουν οι πράξεις των χαρακτήρων αν και η κλιμάκωση είναι γρήγορη σε αρκετά σημεία. Οι χαρακτήρες σε αυτό το σημείο της σειράς δεν έχουν ξεδιπλωθεί πλήρως και δεν έχουν μεγάλο βάθος και είναι κάτι που ελπίζω να εξελιχθεί περισσότερο αν και εφόσον υπάρξει συνέχεια.

  Σαν συμπέρασμα θα έλεγα πως εκείνο το ξημέρωμα που τελείωσα τη σειρά , να ήταν τρις το βράδυ, με καθήλωσε στο κρεβάτι ώστε να χάσω 30 λεπτά ύπνου, γιατί ρωτάς. Λοιπόν (spoilers μπροστά συνεχίστε με δική σας ευθύνη), μου φάνηκε ενδιαφέρον η οπτική γωνία του ορφανοτροφείο που τελικά αποδείχθηκε ανθρώπινη φάρμα που στο σύμπαν της σειράς είναι αναλώσιμος από κάτι ίσως ικανότερο, ίσως εξυπνότερο είτε είναι τέρας, είτε εξωγήινος (ναι η φαντασία μου εκείνη τη στιγμή ήταν σε έξαρση). Το αποτέλεσμα είναι πως μέσα από αυτά τα παιδιά για άλλη μια φορά ο άνθρωπος δε το βάζει κάτω και δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος. Πάντα σκέφτεται, ονειρεύεται, οραματίζεται και ψάχνει πάντα λύσεις, απαντήσεις και διέξοδα στα όρια που του επιβάλουνε.

  Φυσικά όλα τα παραπάνω ξεφεύγουνε από το σενάριο της σειράς ως τώρα, δεν τις θεωρώ καν ως πιθανή εξέλιξη της ιστορίας αυτής (καλά ίσως λίγο) και είναι οι σκέψεις που μου περνάνε από το μυαλό μέσα από αυτές τις σειρές. Δε ξέρω αν πιστεύω υπερβολικά στο Promised Neverland αλλά σίγουρα ανυπομονώ για την συνέχεια και ελπίζω να μη βγω προς εκπλήξεως, η συνέχεια της σειράς αναμένεται φέτος τον Οκτώβριο, μείνετε συντονισμένη και γιατί όχι να ξαναγυρίσω να γράψω για την συνέχεια.

Χρονική Αυταπάτη

            Σίγουρα όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας σε μία κατάσταση βαθιάς και ανεξέλεγκτης σκέψης έχοντας ως ακροατή πάντα τον τρέχοντα εαυτό μας. Ότι έχουμε ζήσει, ότι έχουμε αμφισβητήσει, ότι θα θέλαμε να είμαστε και αυτό που συνοδεύει τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες μας όχι μόνο για την ύπαρξή μας αλλά και την αλληλεπίδραση του περιβάλλοντος με την εξέλιξή μας.

            Πάντα το βλέμμα μας είναι στραμμένο προς το άγνωστο, κάτι προκλητικό, κάτι άγνωστο αλλά ταυτόχρονα ύπουλο και αμαρτωλό. Έχοντας την ικανότητα να δημιουργεί ελκυστικά όνειρα και καταστάσεις απορροφά κάθε σπιθαμή του αθώου μας ψυχολογικού κόσμου και το μετατρέπει σε μία ουτοπική όαση που φαντάζει κοντινή αλλά και ρεαλιστική. Δεν αργεί ωστόσο η στιγμή εκείνη που οι σειρήνες ξεντύνονται από την θεϊκή τους στολή και φανερώνουν την κτηνώδη τους φύση , παίρνοντας ο ίδιος την μορφή στήλης άλατος ενώπιον της σκηνής που πολύ χαρακτηρίζουν ‘ταξίδι’.

            Είναι όμως η Ιθάκη ο προορισμός; Έχει κατακτηθεί η Τροία; Μήπως ο στόλος αποδεκατίστηκε λόγο καταιγίδας; Εύλογα ερωτήματα χωρίς ακριβή απάντηση αλλά με πολύ μεγάλη αισιοδοξία και αποδοχή της επιτυχίας. Είναι πράγματι μακρύς ο δρόμος χωρίς να το έχεις επιδιώξει, οι σύμμαχοι λίγοι και τα τείχη στέκονται περήφανα σε πολλά επίπεδα και μέρη.

            Κατόπιν αυτών των συλλογισμών ωστόσο το κουράγιο παραμένει και η διάθεση για εξόρμηση αποκτά ένα νόημα διαφορετικό, το νόημα της αυτοολοκλήρωσης έναντι όλων των  κακοπροαίρετων πιθανοτήτων. Την ελπίδα για ανάκαμψη και την εύρεση της λίμνης μες στην έρημο που καλύπτει την απέραντη έρημο προ των πυλών.

            Φτάνουμε ποτέ; Μπορούμε να ελπίζουμε πως θα ξαποστάσουμε για να γευτούμε τους καρπούς της κούρασής μας; Αυτό είναι το πραγματικό μυστήριο που μπορεί να απαντηθεί πάντοτε ποικιλοτρόπως και χωρίς να ξεχνάμε την απαρχή, την πορεία, την εξέλιξη και την κατάληξη του μονοπατιού μας. Ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που υπάρχει δίπλα μας και παρόλο που δεν καθορίζει την πορεία μας βοηθά στην διατήρησή της, η προσαρμογή.

            Ουκ ολίγες φορές η μεγαλύτερη δυσκολία που αντικρίζουμε στο διάβα μας είναι η απόσπασή μας από το ιδεατό μας περιβάλλον και την μετάβασή μας στο άγνωστο και την αβεβαιότητα. Ο πιο σημαντικός παράγοντας λοιπόν είναι η αποδοχή της αβεβαιότητας και ταυτόχρονα την εξέλιξη των μηχανισμών ανταπόκρισής μας μέσω αυτού που αποκαλούμε προσαρμογή. Και τι προ-υπάρχει της αποδοχής; Η διαθεσιμότητα, η περιέργεια, η δίψα.

            Δεν πρέπει να ξεχάσουμε κάτι όμως. Η Ιθάκη δεν είναι ακόμα στον ορίζοντα. Τα άκρα μας ακουμπούν ελαφρά το λιμάνι και αντικρίζουν τα πανιά της ερχόμενης δόξας. Η Τροία περιμένει αλλά και πολλές φορές λησμονεί. Ο βωμός των θυσιών μας πληθαίνει με κάθε μέρα που καθυστερούμε την έναρξη της εκστρατείας.

            Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να βρούμε το λιμάνι μας, είναι δύσκολο να καθοριστεί στο χρονικό φάσμα της ζωής και να βρεθούν τα σωστά εφόδια. Για αυτό το λόγο ουκ ολίγες φορές όνειρα ξεχνιούνται και κάποιες επιτυχίες δεν έχουν πια αντίκτυπο στην συνιστώσα της χρονικής αφύπνισης. Πάντα όμως υπάρχει χρόνος για μια νέα αρχή, για έναν νέο προσδιορισμό των εφοδίων και του τελικού λιμανιού. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως πάντα θα κυνηγάμε το ιδεατό και ίσως στην πορεία βρούμε και το επιθυμητό.

Αχ Βαλεντίνε

Έχουν ήδη ξεκινήσει να εμφανίζονται διαφημίσεις και προσφορές για τον Άγιο Βαλεντίνο, μία μέρα υποτίθεται για τους ερωτευμένους, μια χαρούμενη ημέρα και ταυτοχρόνως  μία από τις στιγμές που τα μέλη ενός ζευγαριού εκμεταλλεύονται για να δείξουν το ενδιαφέρον τους για τον σύντροφο τους. Δια μαγείας ουκ ολίγοι ξεχνάνε προβλήματα και ασπάζονται την ευχάριστα ενδεδυμένη ατμόσφαιρα αφήνοντας μόνο θετικά στοιχεία να  αναδυθούν στον ορίζονται που εμείς μπορεί να βαφτίσουμε ‘παρέα’, ‘οικογένεια’, ‘γνωστοί’ κτλ.

            Δεν θα διαφωνήσω πως σε πολλές περιπτώσεις το παραπάνω γεγονός είναι μια πηγή διασκέδασης και μπορεί και ενίσχυσης των συναισθημάτων πολλών ανθρώπων. Δεν παύει όμως αυτή η μέρα να κουβαλάει πολλές ψευδείς ιδεολογίες, αναφερόμενοι στον ιδεατό σύντροφο και τον τρόπο εκδήλωσης του ενδιαφέροντός του. Ένα απλό παράδειγμα είναι η ευχή που ξεστομίζουν οι τουλάχιστον δεσμευμένοι εκείνη την ημέρα : ‘χρόνια πολλά’, αψηφώντας και οι δύο το γεγονός πως ουδείς εκ αυτών δεν έχει ούτε την παραμικρή πρόβλεψη ή πρόγραμμα για το επόμενο Σαββατοκύριακο.

            Έχει παρεξηγηθεί αρκετά η μέρα και κατ’ εξακολούθηση η σημασία της στην διατήρηση κάποιας σχέσης. Για αρχή η εκμετάλλευση μόνο μιας μέρας που ούτε καν υπάρχει στην κουλτούρα ούτε στην ιστορία κάποιων κρατών (όντας Καθολικής προελεύσεως) για να πεις τα συναισθήματά σου σε έναν άνθρωπο που ο ίδιος/α επέλεξες, είναι τόσο ιδιαίτερη η δέσμευσή σου που επέλεξες να εκδηλώσεις την χαρά σου την ίδια στιγμή με άλλους εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο;

            Φυσικά μπορεί να φανώ υπερβολικός και να μου προσαφτούν επιχειρήματα του τύπου ‘δεν γίνεται μόνο τότε αλλά όλο το χρόνο’ ή ‘αυτοί ξέρουν και ανάλογα πράττουν’. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν πράττεται το πρέπων ή το ιδεατό που θα έπρεπε να υπάρχει σε μία τέτοιου είδους σχέση ή τουλάχιστον πέραν από αυτές της οικογενείας και των φίλων. Φοριέται μία μάσκα και ξεχνιέται πάνω στα πρόσωπά τους αγνοώντας μέσω της βραχυπρόθεσμης χαράς τους τα μακροπρόθεσμα προβλήματα που μπορούν να δημιουργηθούν μέσω αμέλειας και αφέλειας.

            Μήπως την τρίχα την κάνω τριχιά; Μήπως το ποτήρι γεμίζει και με σταγόνες;(αργά μεν γεμίζει δε). Θα ήταν ωραίο να έβλεπες χαμόγελα, όχι επειδή στο επιβάλλει η μέρα, όνειρα επειδή το θέλουν κι οι δύο και όχι επειδή επιβάλλεται από στερεότυπα (όπως κι ο Βαλεντίνος που είναι στερεότυπο). Να είστε καθημερινή σκέψη για κάποιον, χωρίς να αποκτήσει την μορφή ρουτίνας. Το να προσπαθείς να πλαισιοποιήσεις κάτι τόσο προσωπικό είναι αρκετά αφελές. Θέτονται κανόνες στους οποίους δια ροπάλου θα πρέπει να υπακούς αν θες μία ομαλή πλεύση και αν κάτι δεν αρέσει σχολιάζεται αρνητικώς από άτομα έξω της σφαίρας.

            Ωστόσο πρέπει να αναλογιστεί κανείς και την ευχάριστη μεριά της περίπτωσης. Κάνεις δώρα και εμφανίζεσαι καλός ανεξαρτήτως συνθηκών, αναπλάθεις φράσεις που ακούγονται παντού αλλά θεωρείσαι μοναδικός και πάνω απ’ όλα; Ξεφεύγεις λίγο από την πραγματικότητα.