Μια πολλά υποσχόμενη σειρά

  Ατόμα σαν εμένα τα οποία αναλώνουν πολύ χρόνο στο να παρακολουθούν σειρές αναζητούνε πάντα το κάτι φρέσκο να τους ανανεώσει, να τους δώσει τροφή για σκέψη και μέσα από αυτή την εμπειρία στο τέλος της ημέρας να έχουν διευρύνει τους ορίζοντες στους. Είναι όμως το Promised Neverland για το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα μια τέτοια σειρά.

  Σε αυτό το σημείο, για να μην παρεξηγηθώ και κουράσω τους μελλοντικούς αναγνώστες (εσάς τους δυο τρίς λεω που διαβάζετε blogs και έχετε μείνει 10-15 χρόνια πίσω) πως αναφέρομαι σε anime ( κινούμενα σχέδια) σειρά του 2019. Είναι η πρώτη χρονιά τις σειράς η οποία έκλεισε στα 12 επεισόδια και άφησε να εννοηθεί στο τέλος ότι έπεται η συνέχεια. Είναι, λοιπόν, άξιο αναφοράς ένα τόσο μικρό anime, είναι όλο αυτό το άρθρο ένας παρορμητισμός της στιγμής ή είναι η επόμενη μεγάλη σειρά που θα ταράξει τα νερά της κοινότητας.

  Ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή, έχουμε ένα ορφανοτροφείο με τεράστια αυλή το οποίο το διαχειρίζεται μια μητέρα (που τα κάνει όλα και συμφέρει) και τα 38 παιδιά. Η καθημερινότητά τους συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων αγγαρείες στο ορφανοτροφείο, μάθηση (με πολλά τεστ) και αθλοπαιδίες. Ένας μικρός παράδεισος θα έλεγε κανείς. Όμως φυσικά ο τελικός σταθμός αυτής της περιπέτειας είναι η έξοδος από το ορφανοτροφείο δηλαδή η υιοθεσία των παιδιών από ανάδοχους γονείς.

  Αυτό που τελικά θα ανακαλύψουν τα πιο πονηρά και περίεργα παιδιά είναι το σκοτεινό μυστικό της μητέρας και το πραγματικό λόγο ύπαρξης του ορφανοτροφείου. Η εξέλιξη της σειράς προχωράει με αρκετά γρήγορους ρυθμούς, και το πέπλο μυστηρίου ξεδιπλώνετε αρκετά γρήγορα για τα δικά μου δεδομένα. Ως που στο τέλος της σειράς τα παιδία αναλαμβάνουνε δράση για να ξεφύγουνε και η σειρά κλείνει σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο, και το θεατή να έχει μείνει σε αναμμένα κάρβουνα περιμένοντας τη συνέχεια.

  Όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου καμιά φορά με συνεπέρνουν λίγο παραπάνω οι φρέσκες σειρές και την εκθειάζω καμιά φορά και εσφαλμένα λίγο παραπάνω (αν μου έκανα καλή εντύπωση) ή και το αντίθετο (άμα μου έκαναν κακή εντύπωση), παρ' λα αυτά νομίζω ότι η σειρά πετυχένει σε αρκετά σημεία να σου προκαλέσει το άγχος της αβεβαιότητας και του ρίσκου που έχουν οι πράξεις των χαρακτήρων αν και η κλιμάκωση είναι γρήγορη σε αρκετά σημεία. Οι χαρακτήρες σε αυτό το σημείο της σειράς δεν έχουν ξεδιπλωθεί πλήρως και δεν έχουν μεγάλο βάθος και είναι κάτι που ελπίζω να εξελιχθεί περισσότερο αν και εφόσον υπάρξει συνέχεια.

  Σαν συμπέρασμα θα έλεγα πως εκείνο το ξημέρωμα που τελείωσα τη σειρά , να ήταν τρις το βράδυ, με καθήλωσε στο κρεβάτι ώστε να χάσω 30 λεπτά ύπνου, γιατί ρωτάς. Λοιπόν (spoilers μπροστά συνεχίστε με δική σας ευθύνη), μου φάνηκε ενδιαφέρον η οπτική γωνία του ορφανοτροφείο που τελικά αποδείχθηκε ανθρώπινη φάρμα που στο σύμπαν της σειράς είναι αναλώσιμος από κάτι ίσως ικανότερο, ίσως εξυπνότερο είτε είναι τέρας, είτε εξωγήινος (ναι η φαντασία μου εκείνη τη στιγμή ήταν σε έξαρση). Το αποτέλεσμα είναι πως μέσα από αυτά τα παιδιά για άλλη μια φορά ο άνθρωπος δε το βάζει κάτω και δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος. Πάντα σκέφτεται, ονειρεύεται, οραματίζεται και ψάχνει πάντα λύσεις, απαντήσεις και διέξοδα στα όρια που του επιβάλουνε.

  Φυσικά όλα τα παραπάνω ξεφεύγουνε από το σενάριο της σειράς ως τώρα, δεν τις θεωρώ καν ως πιθανή εξέλιξη της ιστορίας αυτής (καλά ίσως λίγο) και είναι οι σκέψεις που μου περνάνε από το μυαλό μέσα από αυτές τις σειρές. Δε ξέρω αν πιστεύω υπερβολικά στο Promised Neverland αλλά σίγουρα ανυπομονώ για την συνέχεια και ελπίζω να μη βγω προς εκπλήξεως, η συνέχεια της σειράς αναμένεται φέτος τον Οκτώβριο, μείνετε συντονισμένη και γιατί όχι να ξαναγυρίσω να γράψω για την συνέχεια.