Υπάρχει ελπίδα;

Ένα ερώτημα που ταλανίζει κάθε είδους άνθρωπο, ανεξαρτήτως οικονομικής και κοινωνικής τάξης. Για να μπορέσουμε όμως να απαντήσουμε σε αυτή την απορία θα πρέπει αρχικώς να θέσουμε έναν άμεσο και έμμεσο στόχο.

            Ο άμεσος όπως προσδιορίζει κι η ορολογία του είναι κάτι που θα επιθυμούσαμε να πραγματοποιηθεί στο κοντινό μέλλον, κάτι από το οποίο μπορούμε να επωφεληθούμε για την πραγμάτωση ενός μικρού στόχου, χωρίς ωστόσο να προμηνύει μακροπρόθεσμη αρμονία. Ο προσδιορισμός μπορεί να είναι αυθαίρετος, κάτι καθημερινό κάτι μικρό, ίσως ακόμα και μία ασήμαντη συνήθεια που μας προσδίδει μία αίσθηση σιγουριάς.

            Ο έμμεσος σκοπός είναι όπως προαναφέρθηκε ένα στοιχείο που συνδέεται άμεσα με το μακροπρόθεσμο πλαίσιο. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται συνήθως ενέργειες και επιτυχίες ή και αποτυχίες που αποσκοπούν σε μία επένδυση προσωπική ή μη. Κύριο μέλημα στην παρούσα κατηγορία είναι η εναρμόνιση όλων των άμεσων στόχων για την απόδοση μιας αρμονικής συνιστώσας. Μπορεί να είναι μία απλή εκπαιδευτική πρόοδος, μία συναισθηματική περίπτυξη ή ακόμα και η επέκταση των κοινωνικών κύκλων.

            Επανερχόμαστε λοιπόν στο αρχικό μας περίπλοκο και ύποπτο ερώτημα, αν όντως υπάρχει ελπίδα; Ακούγεται προβοκατόρικο και κοινωνικοπολιτικής φύσης, ωστόσο αναφέρεται περισσότερο σε ανθρωπιστικά πλαίσια που δεν περιορίζονται στις δύο προηγούμενες επιστήμες. Η λέξη κλειδί για την απάντηση είναι μία : ‘αλλαγή’. Περίεργο έτσι; Κι όμως λαμβάνουμε υπόψιν την δυναμική φύση όχι μόνο της κοινωνίας και της ‘πόλης’, αλλά και την ατομική εξέλιξη.

            Είναι λογικό και επώδυνο να υπάρχει η τάση της κίνησης και προσαρμογής, κάτι που καθιστά δύσκολο την σύνθεση κάποιου πορίσματος ή θεωρίας, ωστόσο κάποια στοιχεία παραμένουν σταθερά. Ένα από αυτά είναι το αίσθημα συντροφικότητας που διακατέχει το ανθρώπινο ων. Ανά τους αιώνες αναζητούμε όχι μόνο τους φίλους αλλά και τους συντρόφους σε μία προσπάθεια να συμπληρώσουμε αισθήματα και ικανότητες. Ακούγεται ψυχρό και ίσως μονότονο, ωστόσο είναι η πραγματικότητα. Το ένστικτο της ύπαρξής μας συμβάλει στο να βρούμε έναν σύντροφο ανατομικά και πνευματικά ισάξιο ίσως και καλύτερο από μας με σκοπό την διαιώνιση του είδους και όχι μόνο.

            Ωστόσο τι μπορεί να συμβεί σε μία συνεχόμενα εξελισσόμενη κοινωνία και πως μπορεί να επηρεάσει το παράδειγμά μας; Μια ακόμα διευκρίνιση που πρέπει να γίνει είναι πως η εξέλιξη στην οποία όλοι έχουμε υποβληθεί δεν εκτελείται με την ίδια ταχύτητα σε όλα τα μέλη της.

            Πρώτο βήμα, ο ενθουσιασμός στην απόκτηση και μη ενός συντρόφου. Κάθε αρχή και δύσκολη αλλά και γλυκιά, μία νέα πρόκληση στο άγνωστο και μία νέα σελίδα που μπορεί να γραφτεί. Δεύτερο βήμα, η αποδοχή της νέας πραγματικότητας και η συνεργασία αμφότερων των δυνάμεων για να παράξουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τη βάση προς την συμβίωση. Τρίτο βήμα, η απόπειρα ένωσης της καθημερινότητας και των συνηθειών, η αγνόηση κάποιων ατομικών αναγκών και η συντήρηση της νέας οντότητας που ονομάζεται ‘ζευγάρι’. Τέταρτο, ο συλλογικός οραματισμός, εκεί που ο τέντζερης συναντά το καπάκι και οι δυο προσωπικότητες θέτουν στόχους και μοιράζονται κοινά πια όνειρα. Πέμπτο, η δημιουργία νέας ζωής και επένδυσης στο μέλλον που εκπροσωπείται από αυτή τη ψυχή. Έκτο, η αρμονία και η απόλαυση όλων των καρπών της συλλογικής αυτής της ενέργειας. Σωστά; Και ναι και όχι.

            Το άνωθεν μπορεί να υπάρξει μόνο και εφόσον πετύχει το 4 βήμα, δυστυχώς όμως δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από πολλούς και καταλήγουν να κατηγορούν την αντίθετη μεριά. Όπως θέσαμε και προηγουμένως, έχει μεγάλη σημασία η ταχύτητα αφομοίωσης της εξέλιξης. Στο 4 βήμα λοιπόν φαίνονται όλες οι ουσιαστικές διαφορές δύο οντοτήτων και κρίνεται η συνύπαρξη. Εκεί λοιπόν αυτά τα χρόνια χωρίζουν ζωές αλλά όχι όνειρα, διότι πάντα θα υπάρξει ένας σύντροφος που θα έχει την ίδια τάση καλλιέργειας με μας. Η αλλαγή λοιπόν δεν είναι σε μας ούτε στον σύντροφό μας, αλλά στην απόφασή μας να αναπαυτούμε και να μην εξελισσόμαστε ή στην δύναμη ψυχής να προχωρήσουμε και να αλλάζουμε προς το καλύτερο.

            Η απάντηση λοιπόν μέσα από αυτό το παράδειγμα είναι πως υπάρχει πάντα ελπίδα σε όλους τους τομείς. Ο άνθρωπος σαν ύπαρξη και σύνολο είναι ένα ων που δεν μπορεί να σταματήσει μέχρι να εκπληρώσει τα όνειρά του. Είναι λογικό να μην συμβαδίζουν κάποιες ιδεολογίες και συμπεριφορές, δεν είναι όμως πάντα αντιληπτό από την αρχή. Η μόνη αντιμετώπιση είναι η λήξη μίας αντιπαραγωγικής συμφωνίας και οι δύο μεριές να συνεχίσουν. Είμαστε άνθρωποι, εξελισσόμαστε, αγαπάμε και ονειρευόμαστε, δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό. Η ελπίδα είμαστε εμείς και κανένας άλλος.

Ένα ακόμα τάβλι, μια ακόμα ταφόπλακα στην Ακαδημία

Μία ακόμα ήρεμη μέρα πίσω από τα ασφαλή τείχη της Ακαδημίας, σε μία συζήτηση, σε δύο διαφορετικές επιτροπές φοιτητών. Η πρώτη αποκαλείται ‘παρέα’ και η δεύτερη ‘τυχαία συνάντηση’, έχοντας μεταξύ τους κάτι κοινό, ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Έχοντας αρχικά γνωριστεί και συζητήσει την διάθεση και τα δρόμενα της προηγουμένης, αμφότερες οι επιτροπές αναθεωρούν τις πολιτικές τους σύγκλισης για τις ερχόμενες δύσκολες μέρες.

Η αρχική επιτροπή μαθημένη στα δύσκολα και στα άσωτα επιθυμεί την χαλάρωση και την εξάντληση της των πολύτιμων ιδεών τους σε μία παρτίδα τάβλι. Ένα παίγνιο που πέραν της απλής του ονομασίας κρατά τους συμμετέχοντες σε ικανοποιητικά επίπεδα εγρήγορσης και διατηρούν το ευχάριστο κλίμα των τυπικοτήτων. Μία σειρά μαχών και ρητορικής αντιπάθειας πιθανότατα να κατακλίσει τον χώρο κατόπιν υπερβολικής έκθεσης στα ραδιενεργά αυτά δίσκια , ωστόσο οι έμπειροί μας παίχτες είναι γνώστες τούτου και δεν επρόκειτο να παρεκτραπούν.

Η διπλανή σύναξις αποτελείται εκτός των άλλων από ένα ποικιλόμορφο κοινωνικό και πολιτισμικό σύνολο που σκεπτόμενοι την αμηχανία της πρώτης συνάντησης ίσως να κάνουν κάποια λανθασμένη κίνηση, μια απότομη δήλωση, ένα απρεπές σχόλιο. Τη σιωπή έως τώρα σπάει με πείσμα και τόλμη ο κρότος των δισκίων στην ξύλινη επιφάνεια που μοιράζονται οι συμμετέχοντες της προηγούμενης επιτροπής.

Ξαφνικά ο πρώτος θαρραλέος βγάζει τον πρώτο συλλογισμό εκμεταλλευόμενος το κοινό περιβάλλον των εναγόντων, την ακαδημαϊκή στέγη και την πληθώρα των διατυπωθέντων θεμάτων. Η ατμόσφαιρα γαληνεύει και δεν υπάρχει η ανησυχία που συνόδευε την πρώτη επαφή. Η συζήτηση εξελίσσεται και διαχέεται στον χωροχρόνο, προκαλούν περαστικούς να συμμετέχουν και ειδήμονες να τους θαυμάσουν. Τα χαμόγελα και οι χαρωπές εκφάνσεις στολίζουν την συζήτηση και η διάθεση τούτη διαδίδεται σε ότι πλησιέστερο.

Ακολουθώντας αυτή την ατμόσφαιρα, ο ήχος των επιβλητικών προηγουμένως δισκίων χάνει τον έντονο χαρακτήρα του. Η πολιτική στην δίπλα έδρα τελείωσε, οι συμμετέχοντες αποχώρησαν στις ημερήσιες δραστηριότητές τους, ρίχνοντας ωστόσο μία γρήγορη ματιά στην εύφορη ατμόσφαιρα ης διπλανής έδρας. Και στην επιστροφή ωστόσο παρατηρούν μία αισθητή μείωση στον αριθμό τους.

Κάτι που ουδέποτε δε θα τους πτοούσε σε μία άλλη σύγκλιση, σε άλλη μία στρατηγική τοποθέτηση των δισκίων τους. Αυτή τη φορά και πιο ευχαριστημένοι καθώς παρόμοιες επιτροπές στεγάζουν τις πολιτικές τους ανησυχίες στον ίδιο χώρο.

Μα τι απέγινε η διπλανή έδρα; Χάθηκε εις τους αιώνες; Ευτυχώς όχι. Η δεύτερη πρωταγωνίστρια κατάφερε και αναζωπύρωσε την περιέργεια, το θάρρος, την έρευνα και την Ακαδημία. Δυστυχώς όμως αυτές οι επιτροπές σταδιακά στεγάζονται από πληθώρα τόπων πέραν της ίδιας Ακαδημίας. Γιατί μπορεί να ερωτηθείτε; Η απάντηση είναι απλή αν και αναμενόμενη. Όσο και να λιώσουν οι δίσκοι, ακόμα ακούγονται πιο έντονα από μία πένα.