Μοναξιά

 

Ακόμα και αργά το βράδυ οποιαδήποτε είδους ‘αποκάλυψη’ και σκέψη μπορεί να αναδυθεί και να αναθεωρήσει ερμηνείες βιωμάτων και επιλογές που πάρθηκαν στο παρελθόν. Φυσικά μετά την απομάκρυνση από το ταμείο δεν γίνονται και πολλά, ωστόσο πάντα υπάρχει η επόμενη αγορά ή και πώληση, στην οποία υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο οι προηγούμενες εμπειρίες να αποδώσουν, όχι όμως απαραιτήτως ‘θετικά’ ή ‘αρνητικά’. Ο κοινός παρονομαστής εις αμφότερες των καταστάσεων είναι πως την ευθύνη φέρει ο πράττων της διένεξης και εδώ παρατηρείται και η βασική ιδιότητά του, η ανεξαρτησία και ακολούθως η μοναξιά του.

            Ακούγεται οξύμωρο ως και υπερβολικό μέσω της ανεξαρτησίας να υπονοείται η μοναξιά, παρόλα αυτά πάντα υπάρχει ένα λογικό υπόβαθρο. Φανταστείτε ένα νεογνό χωρίς ιδιαίτερες κινητικές δυνατότητες, λαμβάνοντας υπόψιν πως δεν αναπτύχθηκαν λόγο του νεαρού της ηλικίας του. Εμμέσως εννοείται η εξάρτησή του από τους γηραιότερους συγγενείς του (γονείς ,αδέλφια κτλ.), άρα και η ύπαρξη κάποιων ανθρώπων στον περίγυρό του για την πλήρωση κάποιων αναγκών. Αργότερα εντός της εφηβικής ηλικίας παρατηρείται η ανάγκη για αναγνώριση και ψυχικής σταθεροποίησης μέσω της κοινωνικής ενσωμάτωσης. Στην συνέχεια κατόπιν την ενηλικίωση του ατόμου αναπαρίσταται στον ιδεατό κόσμο του η Πυραμίδα Μάσλοου και ουσιαστικά επιστρατεύει τα απαραίτητα εφόδια για την κατάκτησή της.

            Φαντάζει ένα ιδεατό σενάριο το συγκεκριμένο πρόσωπο να φτάσει στις ανάγκες της αυτοολοκλήρωσης, μία κατηγορία που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και θεωρητικά τουλάχιστον πρέπει και τα προηγούμενα σκαλοπάτια να μην έχουν αγνοηθεί. Εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: ‘Πως μπορούμε να πούμε πως φτάνουμε στην αυτοολοκλήρωση όταν σαν μεταβλητές θέτουμε και την ολοκλήρωση έταιρων οντοτήτων; ’. Αναφερόμενοι σε κάποιους στόχους όπως η ακαδημαϊκή και επαγγελματική ολοκλήρωση μπορούμε να δούμε κάποια μικρά παραδείγματα. Στην ακαδημαϊκή εξέλιξη μεγάλο ρόλο παίζει η αξιοπιστία/εγκυρότητα του εκπαιδευτικού ιδρύματος, καθώς ως μία άμεσα εμπλεκόμενη οντότητα φέρει την ευθύνη για την βαρύτητα της τελικής πιστοποίησης και την παροχή των ‘καλύτερων δυνατών’ μεθόδων διεξαγωγής των συνεδριών/μαθημάτων. Στον επαγγελματικό περίγυρο έρχεται η ικανοποίηση και ολοκλήρωση των ανώτερων ιεραρχικά οντοτήτων, ώστε να μπορέσει να διασφαλιστεί μία μακροχρόνια συνεργασία.

              Στα προαναφερόμενα ενδείκνυνται κάποιες επιφανειακές ενστάσεις για την οπτική γωνία κάποιας ‘περάτωσης’ πιθανών εγωιστικών αναγκών.  Αποδεικνύεται εμμέσως πως δεν προϋποθέτουν ούτε επιφέρουν κάποια ανεξαρτητοποίηση, κάθε άλλο δημιουργούν κάποιους δεσμούς πριν και μετά την λήξη μεταξύ σχέσεων ανάμεσα σε δύο οντότητες.

            Εστιάζοντας σε προσωπικό επίπεδο, πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στην ανεξαρτητοποίηση από έταιρες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι το οικογενειακό περιβάλλον (το πιο κατανοητό παράδειγμα θα ήταν η οικονομική ανεξαρτησία). Με αυτόν τον τρόπο θα προσπαθήσουν να μπουν σε μία διαδικασία αποκοπής και εδραίωσης. Αποκοπή δεσμών και εδραίωση σταθερών. Σε αυτό το ταξίδι βγαίνουν από το πεδίο ασφάλειάς τους (στο οποίο εντάσσονται κι άλλες οντότητες) και δημιουργούν εκ νέου μία κατάσταση από το 0. Κατόπιν μερικών κατακτήσεων αντιλαμβάνεται την ικανοποίηση, την χαρά, την παρόρμηση και την παύση μεταξύ μεταβατικών σταδίων. Οι παύσεις λειτουργούν ως αναθεωρητές πολιτικών και κοινωνικών διενέξεων ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο.

            Τότε έρχεται η συνειδητοποίηση και η αποδοχή της μοναξιάς. Παρά την υποστήριξη του περίγυρου, την ευνοϊκή ροή των ενεργειών , την κλιμάκωση και αποκλιμάκωση συναισθημάτων υποβόσκουν στοιχεία που γίνονται αντιληπτά μόνο από τον πρωταγωνιστή. Απλά παραδείγματα αυτών των στοιχείων είναι ο κόπος, ο πόνος, η αγωνία, η υποχώρηση και η γαλήνευση. Αισθήματα που δεν μεταδίδονται και δεν μπορούν να ενστερνιστούν από μεριάς του δέκτη. Μπορούν να γίνουν αντιληπτά με τη βοήθεια κάποιων λογικών και φιλοσοφικών πλαισίων, αλλά ποτέ δεν υπάρχει ο ίδιος βαθμός προσέγγισης και αποδοχής.

            Η μοναξιά είναι η καλύτερη φίλη της ανεξαρτησίας, κόβει δεσμούς και δημιουργεί σταθερά σκαλοπάτια για την άνοδο στην αυτοολοκλήρωση, χωρίς αυτό να απαγορεύει την συνύπαρξη οντοτήτων. Όμως για να φανεί η Ιθάκη πρέπει να νιώσεις μόνος.

Μια άδικη ροή

Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τις πίκρες της; Έντονες συζητήσεις, στραβοπατήματα, αστοχίες ακόμα και σχίσματα ανάμεσα σε ανθρώπους λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα και στιγμή κάτω από το βλέμμα του ήλιου αλλά και της σελήνης. Είναι απορίας άξιο πως εξελίχθηκαν τόσο οι συμπεριφορές και οι αντιλήψεις ώστε όλα τα προηγούμενα να μοιάζουν ένα αστείο που μόλις περάσει και το τελευταίο γέλιο μες στην παρέα να παραμείνει σε μια απόμερη περιοχή του υποσυνείδητου και να αναζωπυρώνει μόνο στην ενστικτώδη παρομοίωσή τους με νέα επερχόμενα συμβάντα.

            Είναι όμως εντελώς φυσικό… Το μόνο εμπόδιο είναι η συνεχής άρνηση των γεγονότων, έχοντας ως αρωγό την ελπίδα της επανεξέτασης, της επανάληψης της κατάστασης ή της στιγμής. Αργά ή γρήγορα ωστόσο βυθιζόμενοι στην σκέψη και στο ταξίδι της φαντασίας, έρχεται η αλήθεια. Η μόνη έννοια που πονάει ακόμα και στην πιο χαρούμενη μορφή της. Ο πόνος ωστόσο συμβολίζει την πραγματικότητα και την ουσία της θνητής και ευάλωτης φύσης μας. Όντας το αρχικό αίσθημα και η τελική αυλαία μας θυμίζει την υλική μας υπόσταση μας και ψυχική μας περιπλοκότητα. Ένα υπέροχο και βίαιο συναίσθημα, αποτελεί τον μαέστρο και συνθέτη της συμφωνίας μας.

            Και άραγε γιατί να τον εμπιστευτούμε άλλωστε, τον απόστολο στενάχωρων καταστάσεων; Διότι προειδοποιεί…..Ένας συνθέτης αντιλαμβάνεται την αρμονία του συνόλου στις νότες και ακολούθως ο μαέστρος την αρμονία των διαφόρων οργάνων στην εκτέλεσή τους.

Μια πολλά υποσχόμενη σειρά

  Ατόμα σαν εμένα τα οποία αναλώνουν πολύ χρόνο στο να παρακολουθούν σειρές αναζητούνε πάντα το κάτι φρέσκο να τους ανανεώσει, να τους δώσει τροφή για σκέψη και μέσα από αυτή την εμπειρία στο τέλος της ημέρας να έχουν διευρύνει τους ορίζοντες στους. Είναι όμως το Promised Neverland για το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα μια τέτοια σειρά.

  Σε αυτό το σημείο, για να μην παρεξηγηθώ και κουράσω τους μελλοντικούς αναγνώστες (εσάς τους δυο τρίς λεω που διαβάζετε blogs και έχετε μείνει 10-15 χρόνια πίσω) πως αναφέρομαι σε anime ( κινούμενα σχέδια) σειρά του 2019. Είναι η πρώτη χρονιά τις σειράς η οποία έκλεισε στα 12 επεισόδια και άφησε να εννοηθεί στο τέλος ότι έπεται η συνέχεια. Είναι, λοιπόν, άξιο αναφοράς ένα τόσο μικρό anime, είναι όλο αυτό το άρθρο ένας παρορμητισμός της στιγμής ή είναι η επόμενη μεγάλη σειρά που θα ταράξει τα νερά της κοινότητας.

  Ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή, έχουμε ένα ορφανοτροφείο με τεράστια αυλή το οποίο το διαχειρίζεται μια μητέρα (που τα κάνει όλα και συμφέρει) και τα 38 παιδιά. Η καθημερινότητά τους συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων αγγαρείες στο ορφανοτροφείο, μάθηση (με πολλά τεστ) και αθλοπαιδίες. Ένας μικρός παράδεισος θα έλεγε κανείς. Όμως φυσικά ο τελικός σταθμός αυτής της περιπέτειας είναι η έξοδος από το ορφανοτροφείο δηλαδή η υιοθεσία των παιδιών από ανάδοχους γονείς.

  Αυτό που τελικά θα ανακαλύψουν τα πιο πονηρά και περίεργα παιδιά είναι το σκοτεινό μυστικό της μητέρας και το πραγματικό λόγο ύπαρξης του ορφανοτροφείου. Η εξέλιξη της σειράς προχωράει με αρκετά γρήγορους ρυθμούς, και το πέπλο μυστηρίου ξεδιπλώνετε αρκετά γρήγορα για τα δικά μου δεδομένα. Ως που στο τέλος της σειράς τα παιδία αναλαμβάνουνε δράση για να ξεφύγουνε και η σειρά κλείνει σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο, και το θεατή να έχει μείνει σε αναμμένα κάρβουνα περιμένοντας τη συνέχεια.

  Όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου καμιά φορά με συνεπέρνουν λίγο παραπάνω οι φρέσκες σειρές και την εκθειάζω καμιά φορά και εσφαλμένα λίγο παραπάνω (αν μου έκανα καλή εντύπωση) ή και το αντίθετο (άμα μου έκαναν κακή εντύπωση), παρ' λα αυτά νομίζω ότι η σειρά πετυχένει σε αρκετά σημεία να σου προκαλέσει το άγχος της αβεβαιότητας και του ρίσκου που έχουν οι πράξεις των χαρακτήρων αν και η κλιμάκωση είναι γρήγορη σε αρκετά σημεία. Οι χαρακτήρες σε αυτό το σημείο της σειράς δεν έχουν ξεδιπλωθεί πλήρως και δεν έχουν μεγάλο βάθος και είναι κάτι που ελπίζω να εξελιχθεί περισσότερο αν και εφόσον υπάρξει συνέχεια.

  Σαν συμπέρασμα θα έλεγα πως εκείνο το ξημέρωμα που τελείωσα τη σειρά , να ήταν τρις το βράδυ, με καθήλωσε στο κρεβάτι ώστε να χάσω 30 λεπτά ύπνου, γιατί ρωτάς. Λοιπόν (spoilers μπροστά συνεχίστε με δική σας ευθύνη), μου φάνηκε ενδιαφέρον η οπτική γωνία του ορφανοτροφείο που τελικά αποδείχθηκε ανθρώπινη φάρμα που στο σύμπαν της σειράς είναι αναλώσιμος από κάτι ίσως ικανότερο, ίσως εξυπνότερο είτε είναι τέρας, είτε εξωγήινος (ναι η φαντασία μου εκείνη τη στιγμή ήταν σε έξαρση). Το αποτέλεσμα είναι πως μέσα από αυτά τα παιδιά για άλλη μια φορά ο άνθρωπος δε το βάζει κάτω και δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος. Πάντα σκέφτεται, ονειρεύεται, οραματίζεται και ψάχνει πάντα λύσεις, απαντήσεις και διέξοδα στα όρια που του επιβάλουνε.

  Φυσικά όλα τα παραπάνω ξεφεύγουνε από το σενάριο της σειράς ως τώρα, δεν τις θεωρώ καν ως πιθανή εξέλιξη της ιστορίας αυτής (καλά ίσως λίγο) και είναι οι σκέψεις που μου περνάνε από το μυαλό μέσα από αυτές τις σειρές. Δε ξέρω αν πιστεύω υπερβολικά στο Promised Neverland αλλά σίγουρα ανυπομονώ για την συνέχεια και ελπίζω να μη βγω προς εκπλήξεως, η συνέχεια της σειράς αναμένεται φέτος τον Οκτώβριο, μείνετε συντονισμένη και γιατί όχι να ξαναγυρίσω να γράψω για την συνέχεια.

Χρονική Αυταπάτη

            Σίγουρα όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας σε μία κατάσταση βαθιάς και ανεξέλεγκτης σκέψης έχοντας ως ακροατή πάντα τον τρέχοντα εαυτό μας. Ότι έχουμε ζήσει, ότι έχουμε αμφισβητήσει, ότι θα θέλαμε να είμαστε και αυτό που συνοδεύει τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες μας όχι μόνο για την ύπαρξή μας αλλά και την αλληλεπίδραση του περιβάλλοντος με την εξέλιξή μας.

            Πάντα το βλέμμα μας είναι στραμμένο προς το άγνωστο, κάτι προκλητικό, κάτι άγνωστο αλλά ταυτόχρονα ύπουλο και αμαρτωλό. Έχοντας την ικανότητα να δημιουργεί ελκυστικά όνειρα και καταστάσεις απορροφά κάθε σπιθαμή του αθώου μας ψυχολογικού κόσμου και το μετατρέπει σε μία ουτοπική όαση που φαντάζει κοντινή αλλά και ρεαλιστική. Δεν αργεί ωστόσο η στιγμή εκείνη που οι σειρήνες ξεντύνονται από την θεϊκή τους στολή και φανερώνουν την κτηνώδη τους φύση , παίρνοντας ο ίδιος την μορφή στήλης άλατος ενώπιον της σκηνής που πολύ χαρακτηρίζουν ‘ταξίδι’.

            Είναι όμως η Ιθάκη ο προορισμός; Έχει κατακτηθεί η Τροία; Μήπως ο στόλος αποδεκατίστηκε λόγο καταιγίδας; Εύλογα ερωτήματα χωρίς ακριβή απάντηση αλλά με πολύ μεγάλη αισιοδοξία και αποδοχή της επιτυχίας. Είναι πράγματι μακρύς ο δρόμος χωρίς να το έχεις επιδιώξει, οι σύμμαχοι λίγοι και τα τείχη στέκονται περήφανα σε πολλά επίπεδα και μέρη.

            Κατόπιν αυτών των συλλογισμών ωστόσο το κουράγιο παραμένει και η διάθεση για εξόρμηση αποκτά ένα νόημα διαφορετικό, το νόημα της αυτοολοκλήρωσης έναντι όλων των  κακοπροαίρετων πιθανοτήτων. Την ελπίδα για ανάκαμψη και την εύρεση της λίμνης μες στην έρημο που καλύπτει την απέραντη έρημο προ των πυλών.

            Φτάνουμε ποτέ; Μπορούμε να ελπίζουμε πως θα ξαποστάσουμε για να γευτούμε τους καρπούς της κούρασής μας; Αυτό είναι το πραγματικό μυστήριο που μπορεί να απαντηθεί πάντοτε ποικιλοτρόπως και χωρίς να ξεχνάμε την απαρχή, την πορεία, την εξέλιξη και την κατάληξη του μονοπατιού μας. Ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που υπάρχει δίπλα μας και παρόλο που δεν καθορίζει την πορεία μας βοηθά στην διατήρησή της, η προσαρμογή.

            Ουκ ολίγες φορές η μεγαλύτερη δυσκολία που αντικρίζουμε στο διάβα μας είναι η απόσπασή μας από το ιδεατό μας περιβάλλον και την μετάβασή μας στο άγνωστο και την αβεβαιότητα. Ο πιο σημαντικός παράγοντας λοιπόν είναι η αποδοχή της αβεβαιότητας και ταυτόχρονα την εξέλιξη των μηχανισμών ανταπόκρισής μας μέσω αυτού που αποκαλούμε προσαρμογή. Και τι προ-υπάρχει της αποδοχής; Η διαθεσιμότητα, η περιέργεια, η δίψα.

            Δεν πρέπει να ξεχάσουμε κάτι όμως. Η Ιθάκη δεν είναι ακόμα στον ορίζοντα. Τα άκρα μας ακουμπούν ελαφρά το λιμάνι και αντικρίζουν τα πανιά της ερχόμενης δόξας. Η Τροία περιμένει αλλά και πολλές φορές λησμονεί. Ο βωμός των θυσιών μας πληθαίνει με κάθε μέρα που καθυστερούμε την έναρξη της εκστρατείας.

            Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να βρούμε το λιμάνι μας, είναι δύσκολο να καθοριστεί στο χρονικό φάσμα της ζωής και να βρεθούν τα σωστά εφόδια. Για αυτό το λόγο ουκ ολίγες φορές όνειρα ξεχνιούνται και κάποιες επιτυχίες δεν έχουν πια αντίκτυπο στην συνιστώσα της χρονικής αφύπνισης. Πάντα όμως υπάρχει χρόνος για μια νέα αρχή, για έναν νέο προσδιορισμό των εφοδίων και του τελικού λιμανιού. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως πάντα θα κυνηγάμε το ιδεατό και ίσως στην πορεία βρούμε και το επιθυμητό.