Χρονική Αυταπάτη

            Σίγουρα όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας σε μία κατάσταση βαθιάς και ανεξέλεγκτης σκέψης έχοντας ως ακροατή πάντα τον τρέχοντα εαυτό μας. Ότι έχουμε ζήσει, ότι έχουμε αμφισβητήσει, ότι θα θέλαμε να είμαστε και αυτό που συνοδεύει τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες μας όχι μόνο για την ύπαρξή μας αλλά και την αλληλεπίδραση του περιβάλλοντος με την εξέλιξή μας.

            Πάντα το βλέμμα μας είναι στραμμένο προς το άγνωστο, κάτι προκλητικό, κάτι άγνωστο αλλά ταυτόχρονα ύπουλο και αμαρτωλό. Έχοντας την ικανότητα να δημιουργεί ελκυστικά όνειρα και καταστάσεις απορροφά κάθε σπιθαμή του αθώου μας ψυχολογικού κόσμου και το μετατρέπει σε μία ουτοπική όαση που φαντάζει κοντινή αλλά και ρεαλιστική. Δεν αργεί ωστόσο η στιγμή εκείνη που οι σειρήνες ξεντύνονται από την θεϊκή τους στολή και φανερώνουν την κτηνώδη τους φύση , παίρνοντας ο ίδιος την μορφή στήλης άλατος ενώπιον της σκηνής που πολύ χαρακτηρίζουν ‘ταξίδι’.

            Είναι όμως η Ιθάκη ο προορισμός; Έχει κατακτηθεί η Τροία; Μήπως ο στόλος αποδεκατίστηκε λόγο καταιγίδας; Εύλογα ερωτήματα χωρίς ακριβή απάντηση αλλά με πολύ μεγάλη αισιοδοξία και αποδοχή της επιτυχίας. Είναι πράγματι μακρύς ο δρόμος χωρίς να το έχεις επιδιώξει, οι σύμμαχοι λίγοι και τα τείχη στέκονται περήφανα σε πολλά επίπεδα και μέρη.

            Κατόπιν αυτών των συλλογισμών ωστόσο το κουράγιο παραμένει και η διάθεση για εξόρμηση αποκτά ένα νόημα διαφορετικό, το νόημα της αυτοολοκλήρωσης έναντι όλων των  κακοπροαίρετων πιθανοτήτων. Την ελπίδα για ανάκαμψη και την εύρεση της λίμνης μες στην έρημο που καλύπτει την απέραντη έρημο προ των πυλών.

            Φτάνουμε ποτέ; Μπορούμε να ελπίζουμε πως θα ξαποστάσουμε για να γευτούμε τους καρπούς της κούρασής μας; Αυτό είναι το πραγματικό μυστήριο που μπορεί να απαντηθεί πάντοτε ποικιλοτρόπως και χωρίς να ξεχνάμε την απαρχή, την πορεία, την εξέλιξη και την κατάληξη του μονοπατιού μας. Ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που υπάρχει δίπλα μας και παρόλο που δεν καθορίζει την πορεία μας βοηθά στην διατήρησή της, η προσαρμογή.

            Ουκ ολίγες φορές η μεγαλύτερη δυσκολία που αντικρίζουμε στο διάβα μας είναι η απόσπασή μας από το ιδεατό μας περιβάλλον και την μετάβασή μας στο άγνωστο και την αβεβαιότητα. Ο πιο σημαντικός παράγοντας λοιπόν είναι η αποδοχή της αβεβαιότητας και ταυτόχρονα την εξέλιξη των μηχανισμών ανταπόκρισής μας μέσω αυτού που αποκαλούμε προσαρμογή. Και τι προ-υπάρχει της αποδοχής; Η διαθεσιμότητα, η περιέργεια, η δίψα.

            Δεν πρέπει να ξεχάσουμε κάτι όμως. Η Ιθάκη δεν είναι ακόμα στον ορίζοντα. Τα άκρα μας ακουμπούν ελαφρά το λιμάνι και αντικρίζουν τα πανιά της ερχόμενης δόξας. Η Τροία περιμένει αλλά και πολλές φορές λησμονεί. Ο βωμός των θυσιών μας πληθαίνει με κάθε μέρα που καθυστερούμε την έναρξη της εκστρατείας.

            Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να βρούμε το λιμάνι μας, είναι δύσκολο να καθοριστεί στο χρονικό φάσμα της ζωής και να βρεθούν τα σωστά εφόδια. Για αυτό το λόγο ουκ ολίγες φορές όνειρα ξεχνιούνται και κάποιες επιτυχίες δεν έχουν πια αντίκτυπο στην συνιστώσα της χρονικής αφύπνισης. Πάντα όμως υπάρχει χρόνος για μια νέα αρχή, για έναν νέο προσδιορισμό των εφοδίων και του τελικού λιμανιού. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως πάντα θα κυνηγάμε το ιδεατό και ίσως στην πορεία βρούμε και το επιθυμητό.