ΜΕΤΡΑΣ

            Σε μία κοινωνία πολιτικής ορθότητας, σε μια κοινωνία εκτεθειμένη σε κοινωνικά στερεότυπα και κοινωνικές ευαισθησίες, είναι πολύ πιθανό εως και σίγουρο η προσωπική παραπλάνηση. Η παραπλάνηση αυτή φυσικά δεν αναφέρεται σε έννοιες παράσυρσης όσο στη δημιουργία ψευδαισθήσεων, εκ των οποίων ουκ ολίγες στοχεύουν στην ψυχολογική μας αρτιότητα.

            Υπερβολικό μεν πραγματικό δε και σύνηθες το φαινόμενο, παρατηρείται σε πληθώρα ατόμων και προσωπικοτήτων. Υπάρχει μια συνεχόμενη αμέλεια για την προσωπική φροντίδα και αυτοσυντήρηση, με κύριο γνώμονα την ταλανιζόμενη σειρά ατομικών προτεραιοτήτων.  Ουδέποτε ωστόσο τα άτομα δεν το αντιλαμβάνονται, διότι….έκπληξη…υπάρχει κάποιος που θεωρείτο πιο σημαντικός από μας. Πράγμα λογικό για την ανθρώπινη σκέψη, αλλά εντός κάποιων λογικών και αναγνωρισμένων μεμονωμένων και περιοδικών συμβάντων (πχ. Αρρώστια συγγενικού προσώπου).

            Ακόμα πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό είναι το κοινωνικό σύνολο που παρά την γνώση επί της καταστάσεως, αποσκοπεί στην κατάχρησή της παρά την βελτίωση. Και φυσικά μέλη του προαναφερόμενου είναι οντότητες υψίστης προτεραιότητας σε έταιρους. Περιπτώσεις οι οποίες πολλαπλασιάζονται με τη βοήθεια των συνεχώς μεταλλασσόμενων κοινωνικών αξιών και δομών. Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα, είναι η υποτιθέμενη γυναικεία ευαισθησία, η οποία προ πολλού μετατράπηκε σε δυναμισμό. Σύνηθες επιχείρημα σε διαπληκτισμούς και μεμονωμένους ρητορικούς αγώνες μεταξύ των δύο φύλων.

            Δυστυχώς, αυτά τα άτομα γνωρίζουν και προσαρμόζονται σε αυτές τις εξελίξεις πολύ πιο γρήγορα, καθιστώντας τα πολύ πιο ικανά να εμπνεύσουν αισθήματα ντροπής, ενοχής και άλλα που στοχεύουν την ατομική αμφισβήτηση.

            Το μείζων θέμα ωστόσο δεν είναι τα προαναφερόμενα άτομα, είναι η συνεχή αμφισβήτηση και διαστρεύλωση των προτεραιοτήτων. Φυσικό και επόμενο αυτή η σειρά να ποικίλει βάση ζωής και χαρακτήρα. Όπως όμως υπάρχουν μεταβλητές και σταθερές, έτσι υπάρχουν και σταθερές προτεραιότητες ή αλλιώς αξίες. Μία εκ των οποίων είναι η διατήρηση της προσωπικής ακεραιότητας. Πιο απλά….ΜΕΤΡΑΣ, εσύ που διαβάζεις τον συλλογισμό.

            Σε περιπτώσεις αμφισβήτησης παρατηρείται ότι πολλοί τείνουν να υποβαθμίζουν τον εαυτό τους, ΟΧΙ. Πάντα σε μια τέτοια επιχειρηματολογία πυλώνας θα είσαι εσύ κι όχι έταιρος. Χωρίς αυτό να υποκινεί εγωισμό, χωρίς να αποκτήσει εγωκεντρικό χαρακτήρα. Σε σημεία συμφωνίας και συμβιβασμού (όχι υποχώρησης είναι σημαντικό), αναλογιζόμαστε πρώτα τα προσωπικά οφέλη.

            Τελευταία αυτό έχει παρεξηγηθεί και έχει μεταφραστεί ως υποχώρηση, λόγω αυτής της κοινωνικής ευαισθησίας. ΟΧΙ, κάπου υπάρχει ευαισθησία και κάπου αλλού λογική και κάπου εκεί πέρα την ομίχλη της καλοσύνης, η υπερηφάνεια μας. Μετράμε και αξίζουμε ο καθένας και είναι κρίμα να το ξεχνάμε.

Μακεδονία

Άλλη μια μέρα πέρασε, μια μέρα πια συνηθισμένη, μες στην αβεβαιότητα και υποκρισία. 3 χρόνια περάσανε μετά από μια συγκεκριμένη ‘εθνική εντολή’. Μια αγανακτισμένη ελπιδοφόρα διάθεση κατέλαβε  τον μέσο Έλληνα πολίτη.

Εντός αυτών πέραν άλλων ελπιδοφόρων ετών, επικράτησε η απόλυτη παρεξήγηση και θορυβώδης πληροφόρηση ριζοσπαστικών αλλαγών. Η πρώτη αλλαγή φυσικά, όντας και το επίκεντρο όχι μόνο της δικιάς μας κοινωνίας αλλά και έταιρων οικονομιών, η οικονομική μας μεταρρύθμιση μας οδήγησε σε επίπεδα χαμηλότερων αυτών των μυθικών Ταρτάρων.  Φυσικά, όντας νέα πολιτικά πρόσωπα στο πηδάλιο, ισχυρίζονται και βασίζονται στην ανικανότητα των προηγουμένων και στην τέχνη της πολιτικής πλάνης.

Επόμενο επίτευγμα ή τουλάχιστον μερικώς ολοκληρωμένη αλλαγή, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Αρχικά, η απόπειρα της απαλλοτρίωσης μαθημάτων που φέρουν στοιχεία πολιτισμικής και θρησκευτικής φύσεως και χαρακτηρίζουν την πατρίδα. Μετά από πολλές συγκρούσεις και την εμπλοκή της εκκλησίας, κατάφεραν να επιδείξουν την σοβαρότητα και ακεραιότητα του συνδυασμού τους, κάνοντας μια έκτακτη αναδόμηση και ταυτοχρόνως αφαιρώντας εξουσίες από κάποια πρόσωπα. Ωστόσο καταργήθηκε η αναγνώριση των καρπών αυτής της κοινωνίας, κόβοντας την αριστεία και την ανύψωση της σημαίας όχι μέσω απόδοσης αλλά μιας απλής κλήρωσης. Δείχνοντας ποικιλοτρόπως πως οι προσπάθειες ενός μαθητή/φοιτητή κρίνεται κυρίως από την τύχη της στιγμής.

Βέβαια, αυτά είναι κάποια γεγονότα που έκαναν αίσθηση, όπως το ΟΧΙ που αργότερα απεδείχθη ΝΑΙ και τα πρόχειρα επιδόματα που έπαιρναν ακόμα και πολίτες συνταξιοδοτούμενοι από έταιρες χώρες. Η μεγαλύτερη ωστόσο της θητείας είναι η υποχώρηση και παροχή ευκολιών σε ένα θέμα που ταλανίζει διπλωματικές σχέσεις εντός των Βαλκανίων, το ΣΚΟΠΙΑΝΟ. Τον τελευταίο καιρό γίνεται λόγος για μια τεράστια εκτός των άλλων επιτυχία στις διπλωματικές μας διενέξεις που συνδέεται με το όνομα ‘Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας’. Όχι κύριοι, η επιτυχία δεν είναι η παραχώρηση ψυχής, διότι η Μακεδονία είναι κομμάτι της Ελληνικής ψυχής και του Ελληνικού πολιτισμού. Το να παραχωρήσουμε ένα ελληνικό όνομα σε ένα σλαβικό κρατίδιο δεν είναι επιτυχία και δεν νοείται υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος, να μεριμνεί για την γεωπολιτική σταθερότητα και ένταξη σε ανώτερης ποιότητος θεσμούς της γειτονικής χώρας.

Είναι η μεγαλύτερη ιστορική ήττα αν όντως πραγματωθεί αυτή η συμφωνία. Η συμφωνία που στηρίχθηκε στην ταπείνωση αυτού του τιμημένου γεωγραφικού τόπου και των κατοίκων της ειδικά στα πρώτα συλλαλητήρια για την προστασία του ονόματός. Και τέλος, ούτε οι πρόγονοι, ούτε οι γόνοι κι ούτε οι απόγονοι δεν είχαν και δεν θα’χαν ποτέ σχέση με τον Σλαβικής καταγωγής Γείτονά μας.