Umbră dispare

 

Bună seara din nou, dulce făptură a mea! Cum de s-a întâmplat... tocmai ce mi-am schimbat cerneala. Ca întotdeauna, rămânând singur cu gândurile mele, am călătorit din nou să găsesc forma ta, în ceața pe care toți o numim „gânduri”.

Probabil te întrebi, desigur, „dar ce mai vrea iar nebunul acesta?” și, într-adevăr, nebunia mea se învârte acum în jurul ultimelor întâmplări. De data aceasta, am reușit să găsesc adăpost în compania ta pentru că și apele mele s-au liniștit. Pot să te vizitez doar în momente de pace... doar atunci îți pot da forma care ți se cuvine.

Care e diferența față de alte dăți, ai să mă întrebi? Ei bine... de data asta mi-am amintit cum e să deschizi uși doar cu mâinile tale. După mult timp, m-am simțit din nou mândru, în urma unei lupte grele. Instinctul m-a condus din nou către tine. Nu te grăbi să mă judeci, însă... pentru că și tu te-ai schimbat. Da! În seara asta ți-am văzut chipul! Încet, încet, forma ta devine tot mai clară! Un chip curat, cu piele albă ca zăpada și moale ca bumbacul. Ochii tăi atât de transparenți încât aproape pot să-ți citesc sufletul. Părul tău din fire de aur reflectă căldura soarelui și devotamentul tău. Ah, să nu mă concentrez însă pe frumusețea ta. Nu de alta... dar dacă mă lași să vorbesc până mâine... o să profit din plin de asta.

Ceea ce m-a făcut fericit, dar și m-a pus pe gânduri, este conștientizarea... Ești tot ce mi-am dorit în tinerețea mea, la 18 ani. Când sentimentele erau mai rapide decât viața. Când, în mijlocul schimbărilor fizice și sufletești violente, în cea mai invulnerabilă perioadă a mea... te doream ca o prezență angelică lângă mine. Chiar și atunci căutam pacea...

Totuși... în momentul în care am vrut să-ți mângâi chipul, am văzut palma mea aspră și mi-am retras mâna, ca să nu te rănesc... M-ai privit nedumerită și ți-am zâmbit... În acel moment, prin ochii tăi, am văzut propriul meu zâmbet, care nu mai era atât de întunecat. Ai încercat să-mi prinzi mâna cu un gest plin de compasiune... și am văzut rănile care nu m-au părăsit încă...

Atâtea gânduri... atâtea sentimente... dar nu îmi voi lua privirea de la tine... și ceva îmi spune că nici tu nu. Asta am venit să-ți cer, deci... Rămâi...

Original

Η σκιά φεύγει

               

               Καλησπέρα και πάλι γλυκό μου πλάσμα! Πως κι έτυχε… μόλις άλλαξα την μελάνη μου. Όπως πάντα , μένοντας μόνος με τις σκέψεις μου πάλι ταξίδεψα να βρω τη μορφή σου, μες στην ομίχλη που όλοι μας χαρακτηρίζουμε «σκέψεις».

                Θα αναρωτιέσαι φυσικά «μα τι θέλει πάλι αυτός ο τρελός;» και πραγματικά η τρέλα μου πλέον οργιάζει γύρω από τα τελευταία γεγονότα. Αυτή τη φορά κατάφερα και κατέφυγα στην συντροφιά σου επειδή και τα δικά μου νερά χαλάρωσαν. Μπορώ και σε επισκέπτομαι μόνο σε στιγμές γαλήνης… μόνο τότε μπορώ να σου δώσω την μορφή που σου αρμόζει.

                Ποια η διαφορά με τις άλλες φορές θα μου πεις; Ε λοιπόν… αυτή τη φορά θυμήθηκα πως είναι να ανοίγεις πόρτες με τα χέρια σου και μόνο. Ένιωσα μετά από καιρό υπερήφανος κατόπιν ενός σκληρού αγώνα. Το ένστικτό μου με οδήγησε πάλι σε εσένα. Μην βιάζεσαι όμως να με κρίνεις…διότι και εσύ άλλαξες. Ναι! Απόψε είδα το πρόσωπό σου! Σιγά, σιγά η μορφή σου γίνεται όλο και πιο καθαρή! Ένα καθαρό πρόσωπο, με δέρμα λευκό σαν χιόνι και απαλό σαν βαμβάκι. Μάτια τόσο διάφανα που μπορώ σχεδόν να διαβάσω την ψυχή σου. Μαλλιά από ίνες χρυσού αντανακλούν την ζεστασιά του ήλιου και την αφοσίωσή σου. Α; μην επικεντρωθώ όμως στην ομορφιά σου. Όχι τίποτα… αν με αφήσεις να μιλήσω μέχρι αύριο… θα το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.

                Αυτό που με έκανε χαρούμενο αλλά και με έβαλε σε σκέψεις είναι η συνειδητοποίηση… Είσαι ότι ποθούσα στην νιότη μου, στα 18 μου χρόνια. Όταν τα συναισθήματα ήταν πιο γρήγορα από τη ζωή. Όταν μέσα στην βίαια σωματική και ψυχική εναλλαγή, στην πιο άτρωτή μου περίοδο… σε ήθελα σαν μια αγγελική παρουσία δίπλα μου. Ακόμα και τότε αναζητούσα την γαλήνη…

                Όμως… την στιγμή που πήγα να σε χαϊδέψω το πρόσωπό σου είδα την άγριά μου παλάμη και τράβηξα το χέρι για να μην σε πληγώσω… Με κοίταξες με απορία και σου χαμογέλασα… εκείνη την στιγμή μέσα από τα μάτια σου είδα το δικό μου χαμόγελο που δεν ήταν πλέον τόσο ζοφερό. Πήγες να μου πιάσεις το χέρι με παρήγορο ύφος… και είδα τις πληγές που δεν με εγκατέλειψαν ακόμα…

                Τόσες σκέψεις…τόσα συναισθήματα… όμως δεν θα πάρω το βλέμμα μου… και κάτι μου λέει πως ούτε εσύ. Αυτό ήρθα λοιπόν να σου ζητήσω… Μείνε…