Καλησπέρα και πάλι γλυκό μου πλάσμα! Πως κι έτυχε… μόλις άλλαξα την μελάνη
μου. Όπως πάντα , μένοντας μόνος με τις σκέψεις μου πάλι ταξίδεψα να βρω τη
μορφή σου, μες στην ομίχλη που όλοι μας χαρακτηρίζουμε «σκέψεις».
Θα αναρωτιέσαι φυσικά
«μα τι θέλει πάλι αυτός ο τρελός;» και πραγματικά η τρέλα μου πλέον οργιάζει
γύρω από τα τελευταία γεγονότα. Αυτή τη φορά κατάφερα και κατέφυγα στην
συντροφιά σου επειδή και τα δικά μου νερά χαλάρωσαν. Μπορώ και σε επισκέπτομαι
μόνο σε στιγμές γαλήνης… μόνο τότε μπορώ να σου δώσω την μορφή που σου αρμόζει.
Ποια η διαφορά με τις
άλλες φορές θα μου πεις; Ε λοιπόν… αυτή τη φορά θυμήθηκα πως είναι να ανοίγεις
πόρτες με τα χέρια σου και μόνο. Ένιωσα μετά από καιρό υπερήφανος κατόπιν ενός
σκληρού αγώνα. Το ένστικτό μου με οδήγησε πάλι σε εσένα. Μην βιάζεσαι όμως να
με κρίνεις…διότι και εσύ άλλαξες. Ναι! Απόψε είδα το πρόσωπό σου! Σιγά, σιγά η
μορφή σου γίνεται όλο και πιο καθαρή! Ένα καθαρό πρόσωπο, με δέρμα λευκό σαν
χιόνι και απαλό σαν βαμβάκι. Μάτια τόσο διάφανα που μπορώ σχεδόν να διαβάσω την
ψυχή σου. Μαλλιά από ίνες χρυσού αντανακλούν την ζεστασιά του ήλιου και την
αφοσίωσή σου. Α; μην επικεντρωθώ όμως στην ομορφιά σου. Όχι τίποτα… αν με
αφήσεις να μιλήσω μέχρι αύριο… θα το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.
Αυτό που με έκανε
χαρούμενο αλλά και με έβαλε σε σκέψεις είναι η συνειδητοποίηση… Είσαι ότι
ποθούσα στην νιότη μου, στα 18 μου χρόνια. Όταν τα συναισθήματα ήταν πιο γρήγορα
από τη ζωή. Όταν μέσα στην βίαια σωματική και ψυχική εναλλαγή, στην πιο άτρωτή
μου περίοδο… σε ήθελα σαν μια αγγελική παρουσία δίπλα μου. Ακόμα και τότε
αναζητούσα την γαλήνη…
Όμως… την στιγμή που
πήγα να σε χαϊδέψω το πρόσωπό σου είδα την άγριά μου παλάμη και τράβηξα το χέρι
για να μην σε πληγώσω… Με κοίταξες με απορία και σου χαμογέλασα… εκείνη την
στιγμή μέσα από τα μάτια σου είδα το δικό μου χαμόγελο που δεν ήταν πλέον τόσο
ζοφερό. Πήγες να μου πιάσεις το χέρι με παρήγορο ύφος… και είδα τις πληγές που
δεν με εγκατέλειψαν ακόμα…
Τόσες σκέψεις…τόσα
συναισθήματα… όμως δεν θα πάρω το βλέμμα μου… και κάτι μου λέει πως ούτε εσύ.
Αυτό ήρθα λοιπόν να σου ζητήσω… Μείνε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου