Άλλη μια μέρα πέρασε, μια μέρα πια συνηθισμένη, μες στην
αβεβαιότητα και υποκρισία. 3 χρόνια περάσανε μετά από μια συγκεκριμένη ‘εθνική
εντολή’. Μια αγανακτισμένη ελπιδοφόρα διάθεση κατέλαβε τον μέσο Έλληνα πολίτη.
Εντός αυτών πέραν άλλων ελπιδοφόρων ετών, επικράτησε η
απόλυτη παρεξήγηση και θορυβώδης πληροφόρηση ριζοσπαστικών αλλαγών. Η πρώτη
αλλαγή φυσικά, όντας και το επίκεντρο όχι μόνο της δικιάς μας κοινωνίας αλλά
και έταιρων οικονομιών, η οικονομική μας μεταρρύθμιση μας οδήγησε σε επίπεδα
χαμηλότερων αυτών των μυθικών Ταρτάρων. Φυσικά, όντας νέα πολιτικά πρόσωπα στο
πηδάλιο, ισχυρίζονται και βασίζονται στην ανικανότητα των προηγουμένων και στην
τέχνη της πολιτικής πλάνης.
Επόμενο επίτευγμα ή τουλάχιστον μερικώς ολοκληρωμένη
αλλαγή, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Αρχικά, η απόπειρα της απαλλοτρίωσης
μαθημάτων που φέρουν στοιχεία πολιτισμικής και θρησκευτικής φύσεως και χαρακτηρίζουν
την πατρίδα. Μετά από πολλές συγκρούσεις και την εμπλοκή της εκκλησίας,
κατάφεραν να επιδείξουν την σοβαρότητα και ακεραιότητα του συνδυασμού τους,
κάνοντας μια έκτακτη αναδόμηση και ταυτοχρόνως αφαιρώντας εξουσίες από κάποια
πρόσωπα. Ωστόσο καταργήθηκε η αναγνώριση των καρπών αυτής της κοινωνίας,
κόβοντας την αριστεία και την ανύψωση της σημαίας όχι μέσω απόδοσης αλλά μιας
απλής κλήρωσης. Δείχνοντας ποικιλοτρόπως πως οι προσπάθειες ενός μαθητή/φοιτητή
κρίνεται κυρίως από την τύχη της στιγμής.
Βέβαια, αυτά είναι κάποια γεγονότα που έκαναν αίσθηση, όπως
το ΟΧΙ που αργότερα απεδείχθη ΝΑΙ και τα πρόχειρα επιδόματα που έπαιρναν ακόμα
και πολίτες συνταξιοδοτούμενοι από έταιρες χώρες. Η μεγαλύτερη ωστόσο της θητείας
είναι η υποχώρηση και παροχή ευκολιών σε ένα θέμα που ταλανίζει διπλωματικές
σχέσεις εντός των Βαλκανίων, το ΣΚΟΠΙΑΝΟ. Τον τελευταίο καιρό γίνεται λόγος για
μια τεράστια εκτός των άλλων επιτυχία στις διπλωματικές μας διενέξεις που
συνδέεται με το όνομα ‘Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας’. Όχι κύριοι, η
επιτυχία δεν είναι η παραχώρηση ψυχής, διότι η Μακεδονία είναι κομμάτι της Ελληνικής
ψυχής και του Ελληνικού πολιτισμού. Το να παραχωρήσουμε ένα ελληνικό όνομα σε
ένα σλαβικό κρατίδιο δεν είναι επιτυχία και δεν νοείται υπουργός εξωτερικών της
Ελλάδος, να μεριμνεί για την γεωπολιτική σταθερότητα και ένταξη σε ανώτερης
ποιότητος θεσμούς της γειτονικής χώρας.
Είναι η μεγαλύτερη ιστορική ήττα αν όντως πραγματωθεί
αυτή η συμφωνία. Η συμφωνία που στηρίχθηκε στην ταπείνωση αυτού του τιμημένου
γεωγραφικού τόπου και των κατοίκων της ειδικά στα πρώτα συλλαλητήρια για την
προστασία του ονόματός. Και τέλος, ούτε οι πρόγονοι, ούτε οι γόνοι κι ούτε οι
απόγονοι δεν είχαν και δεν θα’χαν ποτέ σχέση με τον Σλαβικής καταγωγής Γείτονά μας.
