Ένα ακόμα τάβλι, μια ακόμα ταφόπλακα στην Ακαδημία

Μία ακόμα ήρεμη μέρα πίσω από τα ασφαλή τείχη της Ακαδημίας, σε μία συζήτηση, σε δύο διαφορετικές επιτροπές φοιτητών. Η πρώτη αποκαλείται ‘παρέα’ και η δεύτερη ‘τυχαία συνάντηση’, έχοντας μεταξύ τους κάτι κοινό, ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Έχοντας αρχικά γνωριστεί και συζητήσει την διάθεση και τα δρόμενα της προηγουμένης, αμφότερες οι επιτροπές αναθεωρούν τις πολιτικές τους σύγκλισης για τις ερχόμενες δύσκολες μέρες.

Η αρχική επιτροπή μαθημένη στα δύσκολα και στα άσωτα επιθυμεί την χαλάρωση και την εξάντληση της των πολύτιμων ιδεών τους σε μία παρτίδα τάβλι. Ένα παίγνιο που πέραν της απλής του ονομασίας κρατά τους συμμετέχοντες σε ικανοποιητικά επίπεδα εγρήγορσης και διατηρούν το ευχάριστο κλίμα των τυπικοτήτων. Μία σειρά μαχών και ρητορικής αντιπάθειας πιθανότατα να κατακλίσει τον χώρο κατόπιν υπερβολικής έκθεσης στα ραδιενεργά αυτά δίσκια , ωστόσο οι έμπειροί μας παίχτες είναι γνώστες τούτου και δεν επρόκειτο να παρεκτραπούν.

Η διπλανή σύναξις αποτελείται εκτός των άλλων από ένα ποικιλόμορφο κοινωνικό και πολιτισμικό σύνολο που σκεπτόμενοι την αμηχανία της πρώτης συνάντησης ίσως να κάνουν κάποια λανθασμένη κίνηση, μια απότομη δήλωση, ένα απρεπές σχόλιο. Τη σιωπή έως τώρα σπάει με πείσμα και τόλμη ο κρότος των δισκίων στην ξύλινη επιφάνεια που μοιράζονται οι συμμετέχοντες της προηγούμενης επιτροπής.

Ξαφνικά ο πρώτος θαρραλέος βγάζει τον πρώτο συλλογισμό εκμεταλλευόμενος το κοινό περιβάλλον των εναγόντων, την ακαδημαϊκή στέγη και την πληθώρα των διατυπωθέντων θεμάτων. Η ατμόσφαιρα γαληνεύει και δεν υπάρχει η ανησυχία που συνόδευε την πρώτη επαφή. Η συζήτηση εξελίσσεται και διαχέεται στον χωροχρόνο, προκαλούν περαστικούς να συμμετέχουν και ειδήμονες να τους θαυμάσουν. Τα χαμόγελα και οι χαρωπές εκφάνσεις στολίζουν την συζήτηση και η διάθεση τούτη διαδίδεται σε ότι πλησιέστερο.

Ακολουθώντας αυτή την ατμόσφαιρα, ο ήχος των επιβλητικών προηγουμένως δισκίων χάνει τον έντονο χαρακτήρα του. Η πολιτική στην δίπλα έδρα τελείωσε, οι συμμετέχοντες αποχώρησαν στις ημερήσιες δραστηριότητές τους, ρίχνοντας ωστόσο μία γρήγορη ματιά στην εύφορη ατμόσφαιρα ης διπλανής έδρας. Και στην επιστροφή ωστόσο παρατηρούν μία αισθητή μείωση στον αριθμό τους.

Κάτι που ουδέποτε δε θα τους πτοούσε σε μία άλλη σύγκλιση, σε άλλη μία στρατηγική τοποθέτηση των δισκίων τους. Αυτή τη φορά και πιο ευχαριστημένοι καθώς παρόμοιες επιτροπές στεγάζουν τις πολιτικές τους ανησυχίες στον ίδιο χώρο.

Μα τι απέγινε η διπλανή έδρα; Χάθηκε εις τους αιώνες; Ευτυχώς όχι. Η δεύτερη πρωταγωνίστρια κατάφερε και αναζωπύρωσε την περιέργεια, το θάρρος, την έρευνα και την Ακαδημία. Δυστυχώς όμως αυτές οι επιτροπές σταδιακά στεγάζονται από πληθώρα τόπων πέραν της ίδιας Ακαδημίας. Γιατί μπορεί να ερωτηθείτε; Η απάντηση είναι απλή αν και αναμενόμενη. Όσο και να λιώσουν οι δίσκοι, ακόμα ακούγονται πιο έντονα από μία πένα.

Πολιτική Ψευδαίσθηση (Ένα άρθρο που άργησε)

Ζούμε μια περίοδο έντονη, γεμάτη νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, λαμπερές εμφανίσεις και εποικοδομητικούς διαλόγους, μία περίοδο προεκλογική. Σόγια ανταμώνονται και τα παιδιά γυρνάνε στο χωριό, σε θυμούνται όλοι από κει που δεν σε χαιρετούσαν ενώ ήσουν ακριβώς στην απέναντι μεριά του δρόμου. Και εν πάση περιπτώση στήνεται ένα χυδαίο θέατρο και συντάσσεται μια νέα σχολή υποκρισίας.

            Φυσικά η αφορμή δεν είναι όλη αυτή η περιοδική πελατειακή σχέση κάποιων επιτήδειων προσωπικοτήτων, διότι σε ουκ ολίγες γενναιές έχει πλέον εμποτιστεί αυτή τη κακή συνήθεια. Ο κύριος λόγος της σύνταξής του είναι ο απότομος και βίαιος εμπλουτισμός της πολιτικής σκηνής. Πολλές φιγούρες αναδύονται από το πουθενά και πνέουν μια αύρα αισιοδοξίας και υπόσχονται την άφιξη ρηξικέλευθων ιδεών και προπάντων την λύση του Γόρδιου δεσμού (τώρα γιατί το κάνουν με τα πόδια μη με ρωτάτε).

            Πέραν όμως του κωμικού αυτού μέρους θα έπρεπε όλοι να αναρωτηθούμε την άτοπη παρέλαση όλων των προαναφερόμενων μπροστά από την αγανάκτηση των πολιτών αυτού του τόπου. Δημιουργείται δυστυχώς μια ψευδαίσθηση στην οποία ο πρωταγωνιστής πιστεύει στην εύκολη και γρήγορη εύρεση κάποιου σωτήρα/ηγέτη. Μάλιστα το παιχνίδι γίνεται με τα χρόνια όλο και πιο ύπουλο επιστρατεύοντας πρόσωπα άγνωστα στον πολιτικό περίγυρο για να πείσουν πως δέχονται την αλλαγή των εποχών με ανοιχτές πάντα αγκάλες.

            Λοιπόν αγαπητοί δεν πρόκειται παρά μόνο για ένα καλοστημένο αστείο σε βάρος του ψηφοφόρου και κατ’ επέκταση στο σύνολο των κοινωνικών προτύπων και προτεραιοτήτων. Φυσικά οι προτεραιότητες έρχονται τελευταίες και χρειάζονται λίγο παραπάνω χρόνο για να λάβουν την απαραίτητη μορφή, αλλά παραμένει έμμεσος σκοπός.

            Θα πρέπει ωστόσο να γίνει μία περιεκτική ανάλυση του συλλογισμού. Η τωρινή κυβέρνηση ως γνωστών, θορυβούμενη από όλες τις πολιτικές αλλά και κοινωνικές γκάφες αποφάσισε να επιδεικνύει το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα και να προσπαθήσει να επιβάλει την αποφασιστικότητα που τους διέπει στην συνέχιση της θητείας με την επικράτησή τους στις περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές. Πράγμα που στο παρελθόν κατάφεραν λόγω άγνοιας για την κατάντια κατόπιν εκλογής τους.

            Με λίγα λόγια ξεκίνησε μια σταδιακή συγκέντρωση διαπιστευτηρίων από τα μικρότερα στα μεγαλύτερα κέντρα. Κι όπως προαναφέρθηκε, νέα απρόσωπα με νέες ιδέες και πάνω απ’ όλα άγνωστα μέχρι τώρα στα κοινά πλημμύρισαν τα social media, ακόμα και πολλά τηλεοπτικά παράθυρα. Ωστόσο η αλήθεια είναι πως εμφανίζονται και αξιέπαινοι χαρακτήρες, που ανήκουν στο 2% και παρόλο έλλειψης πολιτικής εμπειρίας, έχουν όντως αρκετά πράγματα να προσφέρουν, κυρίως στην καταπολέμηση της κουλτούρας εμφανούς φθόνου που διέπει την κοινωνία μας.

            Δε θα μπορούσαμε ωστόσο να υποστηρίξουμε πως όλος αυτός ο μεγάλος αριθμός λειτουργεί θετικά ως προς την εικόνα της πολιτείας μας. Μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να δίνει την αίσθηση διασποράς πολιτικού και διπλωματικού κινδύνου, αλλά στην πραγματικότητα αυτό το περιβάλλον ισοπεδώνει κάθε είδους ηθικής και κοινωνικοπολιτικής προδιαγραφής. Η αλήθεια βέβαια είναι πως σε αυτό το κλίμα συνέβαλε κι ο ‘θρίαμβος’ μιας όχι και τόσο αριστερής κυβέρνησης. Όλοι πια παρομοίασαν την πολιτική σκηνή με αποτυχία, κρεπάλη και προπάντων τύχη φερόμενη από μια σειρά πολιτικών αποτυχιών εταίρων.

            Το άτομο που προσπαθεί ο λαός να εναποθέσει τις ελπίδες του δυστυχώς δεν υπάρχει και δε θα είναι εμφανές για πολύ καιρό εντός Ελληνικού εδάφους. Η πρώτη παρανόηση είναι η ηγετική φιγούρα που έχει υιοθετήσει ο πολίτης. Μία προσωπικότητα τέτοιας σημασίας δεν εμφανίζεται σαν ήρωας και δεν αναδύεται τυχαία μέσα από ένα περιβάλλον κρίσης αξιών. Χτίζει την πορεία του μέσω μακροχρόνιου αγώνα και ωρίμανσης μέσω προσωπικών επιτευγμάτων, χωρίς βαρύγδουπο όνομα, χωρίς εξειδικευμένο επιτελείο συγγραφής ομιλιών βάση πολιτικής ορθότητας, χωρίς τακτικές προτεκτοράτου.  

            Μία τέτοια φιγούρα προϋποθέτει επίσης μία σειρά αξιών και καταρτίσεων που λόγω της κοινωνικής ρευστότητας δεν υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα, δυστυχώς κάποτε υπήρξαν, τώρα πια όμως μάταια αναζητούμε να αναπαράγουμε αυτά τα στοιχεία μέσω των λανθασμένων προτύπων που προαναφέρθηκαν. Ένα από τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά είναι η διαπολιτισμική φύση των ενεργειών της ηγετικής φιγούρας, αλλά ταυτόχρονα και ο πατριωτισμός και η αγάπη για την Ελλάδα. Δυστυχώς λόγω της πολιτικής ορθότητας και της κοινωνικής ευαισθησίας κάτι τέτοιο φαντάζει φασιστικό ή τουλάχιστον ύποπτο. Κι αν γλιτώσει την πολιτική παρεξήγηση θα υπάρξει η προσωπική δίωξη εταίρων που θα απειληθούν από αυτήν την αλλαγή.

            Σε καμία των περιπτώσεων ωστόσο δε θα πρέπει να αναπαυθεί κάποιος και να μην ασκήσει το δικαίωμα ψήφου του και να μην αναζητήσει δικαίωση. Η ψήφος αποτελεί και θα αποτελέσει το μεγαλύτερο όπλο των πολιτών αν χρησιμοποιηθεί ορθά. Είναι στο χέρι του καθένα από μας να λάβει την δικαιοσύνη στα χέρια του και να γράψει την δικιά του πρόταση στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας. Μία πρόταση πραγματικής καινοτομίας, που δε θα συνοδεύεται από ονόματα μεγάλα και άκοπες υποσχέσεις.

            Αλλά τι λέω, στην Ελλάδα του 2019 ακόμα κυριαρχεί η κοινωνική επανάσταση κι όχι αυτή του πνεύματος και της αξιοκρατικής κουλτούρας. Ακόμα και τώρα πολλοί ετοιμάζουν βαλίτσες για άγνωστους ορίζοντες επειδή δεν ήταν τυχεροί να γνωρίζουν κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος κάποιας δημόσιας υπηρεσίας. Ακόμα και τώρα κάποιοι ελπίζουν στο μεγαλείο της τότε χώρας. Αχ Έλληνα……γιατί δεν ξυπνάς