Μοναξιά

 

Ακόμα και αργά το βράδυ οποιαδήποτε είδους ‘αποκάλυψη’ και σκέψη μπορεί να αναδυθεί και να αναθεωρήσει ερμηνείες βιωμάτων και επιλογές που πάρθηκαν στο παρελθόν. Φυσικά μετά την απομάκρυνση από το ταμείο δεν γίνονται και πολλά, ωστόσο πάντα υπάρχει η επόμενη αγορά ή και πώληση, στην οποία υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο οι προηγούμενες εμπειρίες να αποδώσουν, όχι όμως απαραιτήτως ‘θετικά’ ή ‘αρνητικά’. Ο κοινός παρονομαστής εις αμφότερες των καταστάσεων είναι πως την ευθύνη φέρει ο πράττων της διένεξης και εδώ παρατηρείται και η βασική ιδιότητά του, η ανεξαρτησία και ακολούθως η μοναξιά του.

            Ακούγεται οξύμωρο ως και υπερβολικό μέσω της ανεξαρτησίας να υπονοείται η μοναξιά, παρόλα αυτά πάντα υπάρχει ένα λογικό υπόβαθρο. Φανταστείτε ένα νεογνό χωρίς ιδιαίτερες κινητικές δυνατότητες, λαμβάνοντας υπόψιν πως δεν αναπτύχθηκαν λόγο του νεαρού της ηλικίας του. Εμμέσως εννοείται η εξάρτησή του από τους γηραιότερους συγγενείς του (γονείς ,αδέλφια κτλ.), άρα και η ύπαρξη κάποιων ανθρώπων στον περίγυρό του για την πλήρωση κάποιων αναγκών. Αργότερα εντός της εφηβικής ηλικίας παρατηρείται η ανάγκη για αναγνώριση και ψυχικής σταθεροποίησης μέσω της κοινωνικής ενσωμάτωσης. Στην συνέχεια κατόπιν την ενηλικίωση του ατόμου αναπαρίσταται στον ιδεατό κόσμο του η Πυραμίδα Μάσλοου και ουσιαστικά επιστρατεύει τα απαραίτητα εφόδια για την κατάκτησή της.

            Φαντάζει ένα ιδεατό σενάριο το συγκεκριμένο πρόσωπο να φτάσει στις ανάγκες της αυτοολοκλήρωσης, μία κατηγορία που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και θεωρητικά τουλάχιστον πρέπει και τα προηγούμενα σκαλοπάτια να μην έχουν αγνοηθεί. Εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: ‘Πως μπορούμε να πούμε πως φτάνουμε στην αυτοολοκλήρωση όταν σαν μεταβλητές θέτουμε και την ολοκλήρωση έταιρων οντοτήτων; ’. Αναφερόμενοι σε κάποιους στόχους όπως η ακαδημαϊκή και επαγγελματική ολοκλήρωση μπορούμε να δούμε κάποια μικρά παραδείγματα. Στην ακαδημαϊκή εξέλιξη μεγάλο ρόλο παίζει η αξιοπιστία/εγκυρότητα του εκπαιδευτικού ιδρύματος, καθώς ως μία άμεσα εμπλεκόμενη οντότητα φέρει την ευθύνη για την βαρύτητα της τελικής πιστοποίησης και την παροχή των ‘καλύτερων δυνατών’ μεθόδων διεξαγωγής των συνεδριών/μαθημάτων. Στον επαγγελματικό περίγυρο έρχεται η ικανοποίηση και ολοκλήρωση των ανώτερων ιεραρχικά οντοτήτων, ώστε να μπορέσει να διασφαλιστεί μία μακροχρόνια συνεργασία.

              Στα προαναφερόμενα ενδείκνυνται κάποιες επιφανειακές ενστάσεις για την οπτική γωνία κάποιας ‘περάτωσης’ πιθανών εγωιστικών αναγκών.  Αποδεικνύεται εμμέσως πως δεν προϋποθέτουν ούτε επιφέρουν κάποια ανεξαρτητοποίηση, κάθε άλλο δημιουργούν κάποιους δεσμούς πριν και μετά την λήξη μεταξύ σχέσεων ανάμεσα σε δύο οντότητες.

            Εστιάζοντας σε προσωπικό επίπεδο, πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στην ανεξαρτητοποίηση από έταιρες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι το οικογενειακό περιβάλλον (το πιο κατανοητό παράδειγμα θα ήταν η οικονομική ανεξαρτησία). Με αυτόν τον τρόπο θα προσπαθήσουν να μπουν σε μία διαδικασία αποκοπής και εδραίωσης. Αποκοπή δεσμών και εδραίωση σταθερών. Σε αυτό το ταξίδι βγαίνουν από το πεδίο ασφάλειάς τους (στο οποίο εντάσσονται κι άλλες οντότητες) και δημιουργούν εκ νέου μία κατάσταση από το 0. Κατόπιν μερικών κατακτήσεων αντιλαμβάνεται την ικανοποίηση, την χαρά, την παρόρμηση και την παύση μεταξύ μεταβατικών σταδίων. Οι παύσεις λειτουργούν ως αναθεωρητές πολιτικών και κοινωνικών διενέξεων ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο.

            Τότε έρχεται η συνειδητοποίηση και η αποδοχή της μοναξιάς. Παρά την υποστήριξη του περίγυρου, την ευνοϊκή ροή των ενεργειών , την κλιμάκωση και αποκλιμάκωση συναισθημάτων υποβόσκουν στοιχεία που γίνονται αντιληπτά μόνο από τον πρωταγωνιστή. Απλά παραδείγματα αυτών των στοιχείων είναι ο κόπος, ο πόνος, η αγωνία, η υποχώρηση και η γαλήνευση. Αισθήματα που δεν μεταδίδονται και δεν μπορούν να ενστερνιστούν από μεριάς του δέκτη. Μπορούν να γίνουν αντιληπτά με τη βοήθεια κάποιων λογικών και φιλοσοφικών πλαισίων, αλλά ποτέ δεν υπάρχει ο ίδιος βαθμός προσέγγισης και αποδοχής.

            Η μοναξιά είναι η καλύτερη φίλη της ανεξαρτησίας, κόβει δεσμούς και δημιουργεί σταθερά σκαλοπάτια για την άνοδο στην αυτοολοκλήρωση, χωρίς αυτό να απαγορεύει την συνύπαρξη οντοτήτων. Όμως για να φανεί η Ιθάκη πρέπει να νιώσεις μόνος.