Υπάρχει ελπίδα;

Ένα ερώτημα που ταλανίζει κάθε είδους άνθρωπο, ανεξαρτήτως οικονομικής και κοινωνικής τάξης. Για να μπορέσουμε όμως να απαντήσουμε σε αυτή την απορία θα πρέπει αρχικώς να θέσουμε έναν άμεσο και έμμεσο στόχο.

            Ο άμεσος όπως προσδιορίζει κι η ορολογία του είναι κάτι που θα επιθυμούσαμε να πραγματοποιηθεί στο κοντινό μέλλον, κάτι από το οποίο μπορούμε να επωφεληθούμε για την πραγμάτωση ενός μικρού στόχου, χωρίς ωστόσο να προμηνύει μακροπρόθεσμη αρμονία. Ο προσδιορισμός μπορεί να είναι αυθαίρετος, κάτι καθημερινό κάτι μικρό, ίσως ακόμα και μία ασήμαντη συνήθεια που μας προσδίδει μία αίσθηση σιγουριάς.

            Ο έμμεσος σκοπός είναι όπως προαναφέρθηκε ένα στοιχείο που συνδέεται άμεσα με το μακροπρόθεσμο πλαίσιο. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται συνήθως ενέργειες και επιτυχίες ή και αποτυχίες που αποσκοπούν σε μία επένδυση προσωπική ή μη. Κύριο μέλημα στην παρούσα κατηγορία είναι η εναρμόνιση όλων των άμεσων στόχων για την απόδοση μιας αρμονικής συνιστώσας. Μπορεί να είναι μία απλή εκπαιδευτική πρόοδος, μία συναισθηματική περίπτυξη ή ακόμα και η επέκταση των κοινωνικών κύκλων.

            Επανερχόμαστε λοιπόν στο αρχικό μας περίπλοκο και ύποπτο ερώτημα, αν όντως υπάρχει ελπίδα; Ακούγεται προβοκατόρικο και κοινωνικοπολιτικής φύσης, ωστόσο αναφέρεται περισσότερο σε ανθρωπιστικά πλαίσια που δεν περιορίζονται στις δύο προηγούμενες επιστήμες. Η λέξη κλειδί για την απάντηση είναι μία : ‘αλλαγή’. Περίεργο έτσι; Κι όμως λαμβάνουμε υπόψιν την δυναμική φύση όχι μόνο της κοινωνίας και της ‘πόλης’, αλλά και την ατομική εξέλιξη.

            Είναι λογικό και επώδυνο να υπάρχει η τάση της κίνησης και προσαρμογής, κάτι που καθιστά δύσκολο την σύνθεση κάποιου πορίσματος ή θεωρίας, ωστόσο κάποια στοιχεία παραμένουν σταθερά. Ένα από αυτά είναι το αίσθημα συντροφικότητας που διακατέχει το ανθρώπινο ων. Ανά τους αιώνες αναζητούμε όχι μόνο τους φίλους αλλά και τους συντρόφους σε μία προσπάθεια να συμπληρώσουμε αισθήματα και ικανότητες. Ακούγεται ψυχρό και ίσως μονότονο, ωστόσο είναι η πραγματικότητα. Το ένστικτο της ύπαρξής μας συμβάλει στο να βρούμε έναν σύντροφο ανατομικά και πνευματικά ισάξιο ίσως και καλύτερο από μας με σκοπό την διαιώνιση του είδους και όχι μόνο.

            Ωστόσο τι μπορεί να συμβεί σε μία συνεχόμενα εξελισσόμενη κοινωνία και πως μπορεί να επηρεάσει το παράδειγμά μας; Μια ακόμα διευκρίνιση που πρέπει να γίνει είναι πως η εξέλιξη στην οποία όλοι έχουμε υποβληθεί δεν εκτελείται με την ίδια ταχύτητα σε όλα τα μέλη της.

            Πρώτο βήμα, ο ενθουσιασμός στην απόκτηση και μη ενός συντρόφου. Κάθε αρχή και δύσκολη αλλά και γλυκιά, μία νέα πρόκληση στο άγνωστο και μία νέα σελίδα που μπορεί να γραφτεί. Δεύτερο βήμα, η αποδοχή της νέας πραγματικότητας και η συνεργασία αμφότερων των δυνάμεων για να παράξουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τη βάση προς την συμβίωση. Τρίτο βήμα, η απόπειρα ένωσης της καθημερινότητας και των συνηθειών, η αγνόηση κάποιων ατομικών αναγκών και η συντήρηση της νέας οντότητας που ονομάζεται ‘ζευγάρι’. Τέταρτο, ο συλλογικός οραματισμός, εκεί που ο τέντζερης συναντά το καπάκι και οι δυο προσωπικότητες θέτουν στόχους και μοιράζονται κοινά πια όνειρα. Πέμπτο, η δημιουργία νέας ζωής και επένδυσης στο μέλλον που εκπροσωπείται από αυτή τη ψυχή. Έκτο, η αρμονία και η απόλαυση όλων των καρπών της συλλογικής αυτής της ενέργειας. Σωστά; Και ναι και όχι.

            Το άνωθεν μπορεί να υπάρξει μόνο και εφόσον πετύχει το 4 βήμα, δυστυχώς όμως δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από πολλούς και καταλήγουν να κατηγορούν την αντίθετη μεριά. Όπως θέσαμε και προηγουμένως, έχει μεγάλη σημασία η ταχύτητα αφομοίωσης της εξέλιξης. Στο 4 βήμα λοιπόν φαίνονται όλες οι ουσιαστικές διαφορές δύο οντοτήτων και κρίνεται η συνύπαρξη. Εκεί λοιπόν αυτά τα χρόνια χωρίζουν ζωές αλλά όχι όνειρα, διότι πάντα θα υπάρξει ένας σύντροφος που θα έχει την ίδια τάση καλλιέργειας με μας. Η αλλαγή λοιπόν δεν είναι σε μας ούτε στον σύντροφό μας, αλλά στην απόφασή μας να αναπαυτούμε και να μην εξελισσόμαστε ή στην δύναμη ψυχής να προχωρήσουμε και να αλλάζουμε προς το καλύτερο.

            Η απάντηση λοιπόν μέσα από αυτό το παράδειγμα είναι πως υπάρχει πάντα ελπίδα σε όλους τους τομείς. Ο άνθρωπος σαν ύπαρξη και σύνολο είναι ένα ων που δεν μπορεί να σταματήσει μέχρι να εκπληρώσει τα όνειρά του. Είναι λογικό να μην συμβαδίζουν κάποιες ιδεολογίες και συμπεριφορές, δεν είναι όμως πάντα αντιληπτό από την αρχή. Η μόνη αντιμετώπιση είναι η λήξη μίας αντιπαραγωγικής συμφωνίας και οι δύο μεριές να συνεχίσουν. Είμαστε άνθρωποι, εξελισσόμαστε, αγαπάμε και ονειρευόμαστε, δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό. Η ελπίδα είμαστε εμείς και κανένας άλλος.