Νοσταλγία

            Καλημέρα! Τι κάνεις; Σε σκεφτόμουν πάλι απόψε. Μες στα μαλακά σεντόνια θυμήθηκα όλα τα όμορφα και δύσκολα που περάσαμε μαζί. Αχ, από πού να ξεκινήσω;

Σε γνώρισα πρώτη φορά όταν ήμουν δύο χρονών, ήρθα τότε από την πρώτη μου μαμά και για να πω την αλήθεια φοβόμουν λίγο. Εσύ όμως από την αρχή με υποδέχτηκες με ανοιχτές αγκάλες κι ας μην με ήξερες.

Με βοήθησες κι από τις πρώτες μέρες κιόλας μέρες να κάνω φίλους και σιγά σιγά να με κάνεις να νιώσω σαν το σπίτι μου. Ήμουν σκανταλιάρης αλλά και ευαίσθητος, πρέπει να παραδεχτώ πως είχες μεγάλη υπομονή μαζί μου.

Μου έδειξες την θάλασσα και πρώτη φορά κάηκα στην αμμουδιά σου. Στα καταγάλανα και διάφανα νερά είδα πρώτη φορά πως ο ήλιος αγκαλιάζει τα κύματα για να βγει και αυτός στην στεριά. Ήταν τότε κάτι πρωτόγνωρο και εκθαμβωτικό για μένα. Δυστυχώς όμως, το εκτίμησα αργότερα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια μου έδινες τόσα πολλά. Οι φίλοι, έρωτες και προκλήσεις είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι από όλα αυτά που μου χάρισες. Μου έμαθες ποιος είμαι, από πού ήρθα και τι πρέσβευαν όλοι πριν από μένα. Κάθε μέρα κάτι καινούριο, κάθε φορά και πιο προσηλωμένος. Από εσένα έμαθα να αγαπάω το βιβλίο και το μολύβι, δεν υπήρχε μέρα που να μην έμενα άφωνος με ότι μάθαινα και έβλεπα.

Σήμερα είμαι μακριά σου, γύρισα στην μαμά που μου έδωσε ζωή. Περπάτησα στα μέρη που έζησα πριν σε ασπαστώ. Για να είμαι ειλικρινής, τα θυμήθηκα πού γρήγορα και έμαθα να ζω σε αυτά ξανά. Ήταν δύσκολο όμως πλέον να προσαρμοστώ σε αυτό το νέο σπίτι. Η μόνη μου συντροφιά…..οι αναμνήσεις μου μαζί σου και ότι μου έμαθες τόσα χρόνια. Δεν παραπονιέμαι, έφυγα για ένα όνειρο βλέπεις. Σε άφησα τόσο εύκολα μετά από τόσα χρόνια , εσύ όμως έμεινες να με περιμένεις κάθε φορά που θα μου έλλειπες και θα είχα την ανάγκη να σε δω.

Θέλω να ξέρεις πως οι σκέψεις μου έχουν εσένα ως έμπνευση. Στα όνειρά μου είσαι πρωταγωνίστρια. Στην καρδιά μου έχεις μία θέση που κανείς άλλος δεν πρόκειται να έχει. Κάθε μέρα που περνά εύχομαι να μπορέσω να σου ανταποδώσω ότι καλό μου έκανες. Ίσως κάποια μέρα να σου φέρω και εγώ κάποια παιδιά , να τα προσφέρεις απλόχερα ότι μου χάρισες. Ίσως κάποια μέρα να μπορέσω να προσφέρω κι εγώ την ομορφιά που μου έδειξες.

Κι ας μην είμαι εκεί σε βλέπω. Κι ας μην σε ακούω ο ήχος σου με συντροφεύει. Κι ας μην αγγίζω την αμμουδιά σου, τα πόδια μου θυμούνται τα δροσερά σου κύματα.

Σε ευχαριστώ…Ελλάδα μου!