Οι σκέψεις ενός πιστού

            Ίσως ο τελευταίος αμνός που θα περίμενες να σε απασχολήσει εν τούτη την νυχτή…Τώρα που είμαι λίγο πιο χαλαρός άρχισα να σκέφτομαι και πάλι…δύσκολο να είσαι μόνος με τις σκέψεις σου.

            Η υπόλοιπη μέρα ήταν γεμάτη βέβαια από δουλειές, μελέτη και φυσικά λίγο κρύωμα για να ήμεθα και πιστοί στις εποχιακές τάσεις. Τσαγάκι με μέλι και οικονομικές καταστάσεις στόλιζαν άθελά μου το γραφείο και φυσικά το πρώτο κρύωνε γρήγορα … διότι αφοσιωνόμουν με το δεύτερο…προβλήματα των απλών θνητών βλέπεις.

            Να μη γίνομαι γκρινιάρης…είχα και τον πιστό μου λέοντα να μου κρατάει συντροφιά και να βρίσκεται πάντα στα δεξιά μου σε περίπτωση που θελήσω να ξεκουράσω το βλέμμα μου θαυμάζοντας την περήφανή του χαίτη και ανέμελη ομορφιά του.

            Αυτή τη φορά ο έντονος βήχας δεν με αφήνει να μιλήσω πάρα πολύ και ευτυχώς/δυστυχώς καταφεύγω στην χρήση του γραπτού, και αθάνατου θα προσθέσω, λόγου. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως μέσω αυτού σε γνώρισα.

            Θα αναρωτιέσαι γιατί σου τα γράφω αυτά και δεν έρχομαι σε μία από τις συντάξεις σου να τα πούμε. Δεν σου κρύβω ότι θα το ήθελα πολύ. Δυστυχώς όμως και εγώ αλλά και αυτοί που προσέχουν τους αμνούς σου…έχουμε σταθερές ώρες και παραδόξως δεν συναντιόμεθα και συχνά. Ας σταματήσω ωστόσο τις δικαιολογίες και να μπω στο ψητό.

            Νιώθω πως και οι δύο λίγο απομακρυνθήκαμε και αυτό με κάνει να στεναχωριέμαι αλλά και να αναρωτιέμαι. Τι έγινε μεταξύ μας; Ποιος θύμωσε; Ποιος ξέχασε; Ποιος πήρε την απόφαση; Ξέρω ότι σε γεμίζω με ερωτήσεις κάπως γενικές, ωστόσο έχω την αίσθηση πως εσύ ήδη γνωρίζεις την ακριβή απάντηση.

            Σε αυτήν την περίπτωση μπορώ πλέον περήφανα να πω…ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΜΕ ΓΡΙΦΟΥΣ γέροντα!!! Και ναι… ακούγεται ειρωνικό και κακόγουστο αλλά δεν είναι.

            Ουκ ολίγες φορές μου έχεις αποδείξει πως είσαι εκεί. Στην απόλυτη σιγή, ακουγόταν μια φωνή για να μου κάνει παρέα. Στο απόλυτο σκοτάδι… δια μαγείας έβρισκα φως στο τούνελ. Ενώ πάντα ήμουν μόνος υπήρξε μία ανεξήγητη ωστόσο θερμή παρουσία που την ένιωθα τόσο κοντά, αλλά ταυτοχρόνως τόσο μακριά.

            Είναι ένα παράπονο το αποψινό. Νιώθω ότι με άφησες μόνο τον τελευταίο καιρό. Ενώ όλες οι απολαύσεις είναι παρούσες, κάτι λείπει. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, διότι φαίνεται δεν είσαι ούτε εσύ και είναι κρίμα και για τους δύο.

            Θέλω να σου θυμίσω πως παρά την απόσταση μου κράτησα όλες τις αξίες που μου δίδαξες. Τις στιγμές που μαζί περιμέναμε σε ένα θαύμα… Και την στιγμή που για κάποιον λόγο μου έδωσες μία δεύτερη ευκαιρία.

            Γιατί όμως την έδωσες; Μετά από ένα χρόνο, πούφ! Εξαφανίστηκες! Καταλαβαίνω πως υπάρχουν και άλλοι χρήζοντες βοηθείας… αλλά εσύ δεν άφησες ούτε σημείωμα. Δεν είμαι ούτε εγώ ο ίδιος λόγο αυτής της απουσίας, αλλά τουλάχιστον το παραδέχομαι.

            Ίσως ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε την απόσταση… ίσως ήρθε η ώρα όπως τότε να περπατήσουμε δίπλα-δίπλα , όπως σε τόσες άλλες ωραίες στιγμές. Είναι κρίμα να ξεχάσουμε όλα τα μονοπάτια που χτίσαμε για ένα πείσμα.