Η μούσα

 

Να ’ μαστε και πάλι εδώ! Μέσα στους τέσσερις τοίχους. Παρ ’όλα αυτά ο νους μου διαπερνά κάθε εμπόδιο και φτάνει σε εσένα. Πριν λίγο άναψα και το καντηλάκι, μιας και σε αυτή την υπερχείλιση Θεάς ουσίας, θα ήταν άδικο να λείπει το Θείο. 

Ξεκίνησα λοιπόν την σελίδα με μολύβι, πριν ωστόσο η αιχμή του ακουμπήσει το χαρτί, άλλαξα και διάλεξα κάτι ανεξίτηλο, όπως και η παρουσία σου στην σκέψη μου.

Θα αναρωτιέσαι φυσικά πως θα μπορούσε κάτι το αιθέριο και άυλο να περιτριγυρίζει μες στην νύχτα, σε ένα μικρό δωμάτιο. Ε λοιπόν, δεν ξέρω αλλά μπορώ να σου πω κάποια πράγματα που με τυραννούν. Πριν όμως απορήσεις, κάτσε και άκουσε. Είναι λίγο ξαφνικό αλλά πίστεψέ με θα σου αρέσει!

Όλες αυτές τις μέρες είμαι και ίσως θα είμαι για λίγο ακόμα αγχωμένος. Πρέπει να παραδεχτώ πως για άλλη μία φορά βρίσκομαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, που όμως σε αντίθεση με τις άλλες φορές… δεν ξέρω που θα με οδηγήσει! Κάθε μέρα αν και ήρεμος μένω πάντα σε εγρήγορση. Αν και ταραγμένος , δεν ξεφεύγω από τον στόχο μου. Αν και γύρω μου διαδραματίζεται ένας έντονος αγώνας, πάντα υπάρχουν 5 λεπτά απόσπαση από την ένταση. Πως γίνεται αυτό θα αναρωτιέσαι. Ψέματα θα σου πω… αλλά μπορώ να σου ζωγραφίσω!

Εκεί στην ομίχλη των έντονων και καταιγιστικών συναισθημάτων … η σκέψη παγώνει … πάντα παίρνεις αστραπιαία μια μορφή από τις πολλές που έχω συναντήσει. Πότε γλυκιά και μες στην χαρά … πότε σοβαρή και στιβαρή. Την στιγμή όμως που η εικόνα πάει να υλοποιηθεί … πούφ! Δεν είσαι εκεί! Αυτό είναι που με τρελαίνει σαν μικρό παιδί! Με κάνεις κάθε φορά να σε ψάχνω όλο και πιο πολύ, αδιάκοπα μες στην τρέλα μου.

Δεν θέλω όμως να θυμώσεις … επειδή δεν ξέρω το όνομά σου. Καταλαβαίνεις πως αν το γνώριζα θα σε φώναζα. Ωστόσο! Είμαι σίγουρος πως είσαι κοντά! Βλέπω τα μάτια σου σε κοντινή απόσταση! Μεγάλα, πράσινα και γεμάτα ζωντάνια! Νιώθω το βλέμμα σου πολλές φορές! Κι ας παίζεις κρυφτό … νομίζεις δεν ξέρω ότι είσαι εκεί;

Κάποτε νόμιζα πως σε είχα βρει. Πραγματικά το είχα πιστέψει! Πλέον όμως σε κατάλαβα! Περιμένεις την στιγμή που θα γυρίσω την πλάτη … θα απομακρυνθώ … και θα φωνάξεις «φτου ξελευθερία»! Τότε είναι που θα φανερωθείς κι εσύ αλλά και τα δώρα που κρατούσες τόσο καιρό κρυφά.

Άκουσέ με … έχω να σου δώσω μία συμβουλή . Η πλατεία σκοτείνιασε και ήδη έχω φτάσει στο καφενείο … Ίσως αν γυρίσω να μην μπορέσω να σε δω … μία κολώνα η καημένη πόσο πια να φωτίσει;

Ήθελα να ξέρεις ότι άλλαξα. Δεν είμαι πλέον το παιδί που κοιτούσε του λόφους. Τώρα δυστυχώς ευτυχώς τους διέσχισα και είδα τα δάση, τα άγρια θηρία. Γεύτηκα τη γλύκα από τα φρούτα, μύρισα τον ερχομό της άνοιξης και δροσίστηκα από τις πηγές που βρήκα. Στα θηρία νόμιζα σε έχασα, στα λουλούδια πως με απέφευγες … και όταν έφτασα στις πηγές ... δεν σε έβλεπα.

Είμαι σίγουρος όμως πως θα σμίξουμε. Σε ένα όρος υπάρχουν πολλά μονοπάτια … σίγουρα κάποιο ξέχασα. Φαίνεται όμως πως εσύ όχι … Ακόμα με καλείς …