Απόψε ενώ δεν το περίμενα σε είδα,
Σε έναν κόσμο πολύ ρευστό,
Εκεί που η πραγματικότητα,
συναντά τον πόθο
Δεν άλλαξες καθόλου,
Χαμογελαστή και περήφανη,
Ήρθες απροσδόκητα,
Να μου θυμίσεις την γλύκα
σου.
Το πρόσωπό συ πορσελάνη,
Το βλέμμα σου καθρέφτης,
Το χαμόγελο ροδοπέταλα,
Τα μάτια σου ένας γαλαξίας.
Πέρασε τόσος καιρός,
Μα εγώ δεν σε ξέχασα,
Μες στην αρρώστια μου,
Στο υποσυνείδητο σε έψαξα.
Αγνές οι μνήμες που ξύπνησες,
Μέσα στο σκοτάδι,
Σαν το πόδι σου πάτησες,
Εξάλειψες μία απάτη.
Στην ίδια πόλη δεν είμαστε,
Αυτό καιρό το ξέρω,
Κι ας πέρασες το πέλαγος
Εγώ το ίδιο υποφέρω
Η μοίρα δεν τόλμησε τα μάτια,
Μία φορά κλείσει,
Μήπως και κατά λάθος,
Τους δρόμους να σμίξει.
Παράπονο όμως δεν έχω,
Ήσουν και είσαι όμορφη.
Μόνο χαμόγελο φέρνει η σκέψη
σου.
Μόνο γαλήνη δείχνει το
βλέμμα σου.
Εύχομαι μία μέρα να σε ξαναδώ,
Στην αγκαλιά μου να σε μαζέψω
Και τα ξανθά μαλλάκια σου,
Με στοργή να χαϊδέψω
