Η έκπληξη των καιρών

Καλοκαιράκι, ζεστό υγρό και πάνω από όλα ηλιόλουστο και αισιόδοξο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η περίοδος εξυπηρετεί ως κατευναστικός παράγοντας για τις εντάσεις των υπολοίπων ημερών του χρόνου, αλλά σε άλλες αποτελεί μία μικρή παύση για έναν εσωτερικό και ολικό απολογισμό. Χωρίς καμία αμφιβολία, το κλίμα και η διάθεση που φέρει η εκάστοτε εποχή ευνοεί αμφότερες τις προαναφερόμενες καταστάσεις.

Όλοι μας γνωρίζουμε τι γίνεται στην πρώτη περίπτωση. Επιλέγουμε, συλλογικά ή ατομικά ένα τοπίο αρεστό και προσαρμοσμένο στις προσδοκίες μας, συντάσσουμε τον προϋπολογισμό μας, μαζεύουμε όσα περισσότερα πρόσωπα μπορούμε (η απλά τα αγαπημένα μας) και εξορμούμε προς την άγνωστη, γεμάτη μυστήριο διασκέδαση με απώτερο σκοπό την ψυχική και σωματική μας επαναφόρτιση.

Τώρα βέβαια, τι γίνεται στην δεύτερη περίπτωση; Η διαδικασία του απολογισμού ναι μεν προαπαιτεί την λήξη προηγούμενων δράσεων, αλλά,  συνάμα ακολουθείται πολλές φορές από την μερική απομόνωσή μας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μεγαλύτερη σημασίας χρήζει η ψυχική αναδιοργάνωση και όχι τόσο η επαναφόρτιση, καθώς η τελευταία έρχεται ως συνοδευτικό αίσθημα αφού επιτευχθεί ο κορεσμός. Μα……όχι πάντα. Φυσικά! Δεν είναι κάθε απολογισμός επιτυχής, σωστά δομημένος ή ακόμα χειρότερα, ευχάριστος ως προς την ακεραιότητα του εγωισμού μας.

Βέβαια στην προκειμένη θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στις εκπλήξεις ενός απολογισμού. Ως απλοί άνθρωποι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα όλων των καταστάσεων, παρά μόνο σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό, μέσω προσωπικών εμπειριών. Ωστόσο, υπάρχει πάντα η τάση η ζυγαριά, τουλάχιστον νοητά, να τείνει προς την δικιά μας αστοχία ή ας πούμε ατυχία. Ένας αμυντικός μηχανισμός πραγματικά μαγικός. Αρχικά σε προετοιμάζει για την χειρότερη των περιπτώσεων, άρα ανάβει μία σπίθα αμφιβολία και αναγκαζόμαστε να εφοδιαστούμε με εναλλακτικές λύσεις. Ακολούθως, σε περίπτωση αστοχίας του απαισιόδοξου, καταλήγουμε περισσότερο χαρούμενοι και κορεσμένοι.

Αρωγός αυτών των εκπλήξεων πολλές φορές είναι τα πρόσωπα κι όχι οι καταστάσεις, διότι ουκ ολίγες φορές ταυτίζουμε τις προσωπικότητες που έχουμε συναντήσει στην ζωή μας με εκάστοτε αναμνήσεις, συναισθήματα και συγκυρίες. Στιγμιαίος αφοπλίζεσαι, δεν πιστεύεις σε αυτό που ζεις και για μερικές στιγμές η ελπίδα γυρνάει και γυαλίζει τα μάτια, ώστε να αγαπήσεις πάλι σιγά σιγά αυτό που πίστευες πως χάθηκε.

Είναι βέβαια λίγοι αυτοί οι άνθρωποι, και όσο περίεργο και να ακούγεται πριν επανέλθουν έχουν κι αυτοί με τη σειρά υποβάλλει τον εαυτό τους σε μία έστω μικρή διαδικασία απολογισμού. Μα πως γίνεται η σύνδεση; Χωρίς να το περιμένουμε, κάποιες φορές γινόμαστε καταλύτης στον απολογισμό ενός συνανθρώπου. Σε αυτήν την περίπτωση, και να μην ήμεθα ικανοποιημένοι με το συλλογικό μας αποτέλεσμα, έχουμε κάνει κάτι καλό άθελά μας. Αυτή η μικρή έκπληξη, είναι η κινητήριος δύναμη να προχωράς και με το πέρας των καιρών έμμεσα να αποτελείς κομβικό στοιχείο κάποιας άλλης ζωής.